หลังจากประสบเหตุการณ์สูญเสียความทรงจำครั้งใหญ่ จากความผิดพลาดทางเทคโนโลยี ที่ไม่ใช่แค่วันเกิดเพื่อนหลายร้อยคน กับไดอารีนัดหมาย พอรวมเบอร์โทรทั้งหมดที่สูญหาย ก็ทำให้ฉันกลายเป็นคนไร้ญาติไปได้ในพริบตา
คนที่ไม่ค่อยได้พึ่งพา Smart Phone อาจจะนึกภาพไม่ค่อยออกว่าเหตุการณ์เช่นนี้ ทำให้คนเสพติดเทคโนโลยีช็อคขนาดไหน
โศกนาฎกรรมครั้งนี้ทำให้ฉันไม่รู้จะเริ่มทำอะไร ทั้งที่น่าจะตั้งหลักคีย์ข้อมูลนัดหมายเท่าที่จะนึกได้เก็บไว้ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร เพราะนอกเหนือไปจากความขี้เกียจ ก็ยังลังเลใจ รู้สึกแหยงๆ ว่าควรจะไว้ใจเทคโนโลยีอีกหรือไม่
ในเมื่อต้องเริ่มจากศูนย์ ก็เลยตัดสินใจคืนสู่สามัญ ด้วยการย้ายซิมการ์ดไปใช้กับเครื่อง Nokia 1202

Nokia 1202 รุ่นอนุรักษ์นิยม หน้าจอขาวดำ
ที่ไม่มีฟังก์ชันอะไรมากไปกว่า “โทรออก กับ รับสาย”
คุณภาพไว้ใจได้ … เสียงดัง ฟังชัด ประหยัดแบตฯ
ตอนโน้นซื้อมา 890 บาท ราคาปัจจุบันก็ยังคงอยู่เท่านั้น
ระดับนี้ไม่มีคำว่า “ราคาตก”
เมื่อตอนบ่ายอ่านหนังสือแนวคิดการเล่นหุ้นแบบ วอเร็น บัฟเฟตต์ จบไปหนึ่งเล่ม ส่วนอีกเล่มกำลังอ่านอยู่ เขียนโดย ปีเตอร์ เทมเปิล เกี่ยวกับการวิเคราะห์อัตราส่วนทางการเงินสำคัญๆ ที่นักลงทุนทุกคนต้องรู้
ในฤดูกาลบ้าพลังศึกษาหาความรู้เช่นนี้ ฉันอ่านหนังสือเยอะมาก เฉลี่ยประมาณ 1.0 – 1.5 เล่ม/วัน ทั้งหนังสือทฤษฎีเป็นเล่มๆ และนิตยสารรายเดือนเกี่ยวกับเศรษฐกิจ เพราะรู้สึกว่ายังมีเรื่องอีกมากมายที่อยากเข้าใจ … ยิ่งเรียน ยิ่งสนุก




ยังมีเบอร์เค้าอยู่ใช่มั้ยตัวเอง ^^
เอ๊ยยย ถามผิดถามถูกจะถามถึงวันเกิด ว่ายังจำได้ไหม เหอๆๆ คนถามเบลอเอง
ใสเจีย = เสียใจ
ไม่มีเบอร์โทรใครสักคน ชีวิตช่วงนี้ได้แต่ลุ้นว่าใครจะโทรมา
เพราะเวลามีสายเข้า เครื่องจะโชว์เบอร์ ไม่โชว์ชื่อ ไม่โชว์หน้าตา
คุยปุ๊บ เมมปั๊บ … ประมาณนั้น
ส่วนเรื่องวันเกิดต้องขออภัย … หายเกลี้ยงอย่างจริงใจ
มีข้อดีอย่างเดียว คือ คนที่เราอยากเลืมวันเกิดเค้า คราวนี้ลืมจริงๆ
โอ้ว