ฉันยังแอบคิดอยู่เมื่อตอนปลายอาทิตย์ ว่าปัญหาต่างๆ ที่ออฟฟิศเริ่มจะเบาบาง โดยเฉพาะเรื่องบุคลากรรักษาความปลอดภัยและแม่บ้าน เพราะได้คนดีที่รับผิดชอบงาน และพอจะวางใจได้บ้าง ทำให้ฉันมีเวลาไปแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอย่างอื่น

ยังไม่ทันไร รปภ. กลางวัน หายหน้าไปสองวัน ก่อนจะโผล่มาขอโทษและเก็บข้าวของตอนเช้าวันนี้ เนื่องจากได้งานใหม่ที่เหมาะกับความรู้ ปวส. ฉันเลยพูดไม่ออก ได้แต่อวยพรให้โชคดี

แค่ไม่เข้าใจว่าทำไม?
… คนดีๆ มักมีอายุงานสั้น จนน่าใจหาย …

แล้วเมื่อวันเสาร์ แม่บ้านขอลางาน 3 วัน เพื่อกลับไปเลือกตั้ง อบต. ฉันก็อนุญาตให้ลาได้ เมื่อสักครู่ทางบ้านเธอโทรมาแจ้งว่า เธอขี่รถมอเตอร์ไซค์คว่ำ กลิ้งหลายตลบและสลบไป ฟันหัก บาดแผลเต็มตัว ไม่ได้ขี่ชนกับใคร แต่ถนนลื่นจนทรงตัวไม่ได้ จึงขอลางานไม่มีกำหนด

อยากให้เธอปลอดภัย อยากให้เธอหายไว ไม่ต้องห่วงเรื่องงาน ไม่ต้องห่วงอะไร รักษาตัวเองให้ดีไว้สำคัญที่สุด

อุบัติเหตุเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย
เป็นเรื่องที่ไม่มีใครวางแผนไว้ และมักคิดเข้าข้างตัวเองว่า
… คงไม่โชคร้าย คงไม่เป็นไร …

ทั้งที่ความจริงก็รู้
บนโลกนี้ไม่มีอะไรน่าวางใจ

ดังนั้นสัปดาห์นี้ฉันถอยหลังกลับเข้าสู่ความวุ่นวาย ที่ต้องจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง และไม่มีผู้่ช่วยที่ไว้ใจได้ (เฮ้อ)

เรื่องที่ต้องบริหารจัดการ … ดูแลลูกค้า อพาร์ทเมนท์ บ้านเช่า ร้านซักรีด ตู้น้ำหยอดเหรียญ ระบบอินเทอร์เน็ต งานบัญชี งานเว็บ งานให้คำปรึกษา ตลอดทั้งอาหารการกินและความเป็นอยู่ของ “ลูกคน ลูกหมา และสามี” (เวลาคนถามว่าทำงานอะไร ฉันถึงตอบไม่ค่อยถูก ไม่รู้จะเลือกงานไหน)

ทั้งหมดนี้ยังไม่รวม การรับสายขอความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ ในปัญหาที่ทุกคนบอกว่าสำคัญจะเป็นจะตาย (สำคัญกว่าปัญหาของฉันทุกราย)

บางครั้งที่ฉันมีปัญหากลุ้มใจ
และอยากคุยกับใครสักคนเพื่อผ่อนคลาย
ก็ได้แต่หยิบโทรศัพท์ … พลิกมา พลิกไป
โดยไม่รู้จะโทรออกหาใคร