น้องที่เช่าร้านกาแฟของฉัน บอกเลิกสัญญาเช่าเมื่อต้นเดือน หลังจากเปิดร้านอยู่ประมาณครึ่งปี

ร้านกาแฟของเธอเปิด 11.00 – 18.00 น. ต้องบอกว่าเป็นร้านกาแฟที่เปิดสายสุดๆ และหาความแน่นอนได้ยาก เนื่องจากเจ้าของร้านแฮงค์จนมาเปิดร้านไม่ไหวอยู่บ่อยๆ ภาพลูกค้ามาคอยเก้อตอนเช้าๆ หรืออาจจะเก้อยาวไปถึงบ่ายก็เป็นเรื่องธรรมดา

ที่เป็นอย่างนี้อาจจะมีสาเหตุมาจากแรงจูงใจ เธอจะมาเปิดร้านหรือหายไป เธอก็ยังได้เงินเดือนจากหุ้นส่วนที่เป็นมากกว่าเพื่อนกัน จึงไม่ค่อยเห็นความสำคัญของการเปิดร้านให้ตรงเวลา และเธออาจจะมาเปิดร้านแค่ 4 วัน ในหนึ่งสัปดาห์ ทำให้ลูกค้าผิดหวังไม่ตั้งตัว

ร้านกาแฟก็ไม่ต่างจากคนรัก
กาแฟจะดีขนาดไหน ถ้าหาความแน่นอนไม่ได้
… ก็ไม่ไหวเหมือนกัน …

ลูกค้าที่มาบ่อยๆ ในช่วงสามเดือนแรก ค่อยๆ หายหน้าไป เธอโทษทุกอย่างรอบตัว แต่ไม่เคยปรับพฤติกรรม เธอเริ่มมีปัญหากับหุ้นส่วน ปัญหาที่ฉันมักต้องเข้าไปไกล่เกลี่ยเกี่ยวข้อง ทั้งที่ไม่อยากต้องเข้าไป การบอกเลิกสัญญาเช่าจึงเป็นความโล่งใจ (ของฉัน)

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ฉันชอบดื่มกาแฟ ฉันรักบรรยากาศในร้านกาแฟ ฉันเคยมีร้านกาแฟ แต่ด้วยภารกิจมากมาย ทำให้ฉันไม่สามารถจะทำร้านกาแฟด้วยตัวเองต่อไปได้ และไม่รู้จะจ้างใคร เพราะการควบคุมดูแลต้นทุนอย่างใกล้ชิด เป็นสิ่งที่สำคัญ และฉันไม่สามารถทำอย่างนั้นได้

การปล่อยร้านกาแฟที่รักนักหนาให้คนอื่นเช่า จึงเป็นเรื่องจำใจ มีคนที่อยากทำร้านมาติดต่อคุยกันอยู่บ้าง แต่ยังไม่ได้รีบร้อนปล่อยให้ใคร ฉันไม่ได้มองที่ค่าเช่า ฉันมองที่ความตั้งใจ อยากได้คนที่ต้องการทำจริงๆ มากกว่าคนที่อยากมาลองทำเล่นๆ

ร้านกาแฟก็ไม่ต่างจากคนรัก
ในวันที่ฉันดูแลเธอไม่ได้ ก็อยากให้เธอเจอคนที่ใช่
คนที่รู้ว่าเธอมีค่า และพร้อมดูแลด้วยใจ
… ไม่ใช่เพียงผ่านมา แล้วเลยผ่านไป …

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ฉันยังคงชอบหอบงานไปปักหลักที่ร้านกาแฟ ร้านโปรดช่วงนี้ คือ คาเฟ่ คาลดี้ (Cafe’ Kaldi) ใกล้ๆ วัดไผ่เงิน อีกร้านนึงอยู่แถวสาธุประดิษฐ์ ชื่อร้านบาริสต้า (Barista) อยู่ใกล้โรงเรียนของหมึกทั้งสองร้าน

ร้านกาแฟก็ไม่ต่างจากคนรัก
ในวันที่ฉันไม่สบายใจ เพียงแค่มีเธออยู่ใกล้
เรื่องต่างๆ ในใจก็เหมือนจะคลี่คลาย
… โดยไม่ต้องพูดอะไร …