Ayishere: The HomeBody

ข่าวที่ใหญ่ที่สุดของวันนี้ คือ การพิพากษาคดี 76,000 ล้าน ของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีสองสมัย ที่คนไทยติดตามข่าวกันทั้งประเทศ ถ่ายทอดสดเกาะติดกันตั้งแต่ต้นจนจบ จากศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง

ผลสรุปว่าท่านผู้นี้มีความผิดจริงหลายกรณี ซุกหุ้นชินคอร์ปให้คนที่เกี่ยวดองกัน เอื้อประโยชน์ชินคอร์ปโดยการออก พ.ร.ก. แปลงค่าสัมปทานโทรศัพท์เคลื่อนที่เป็นภาษีสรรพสามิต แก้ไขสัญญาส่วนแบ่งรายได้และการใช้เครือข่ายร่วม ทำให้รายจ่าย AIS ลดน้อยลงแต่มีรายได้เพิ่มขึ้น แล้วขายหุ้นชินคอร์ปให้เทมาเส็ก

นอกจากนี้ยังลัดขั้นตอนอนุมัติเรื่องดาวเทียมไอพีสตาร์ แก้สัมปทานดาวเทียมไทคม และทำให้รัฐเสียประโยชน์โดยให้ EXIM Bank ปล่อยกู้พม่าดอกเบี้ยต่ำ ขยายระยะเวลาปลอดหนี้นาน โดยพม่าเอาเงินนั้นมาทำธุรกิจเกี่ยวกับมือถือและการสื่อสาร ซึ่งเอื้อประโยชน์ให้ บ.ชินคอร์ป และบ.ไทคม

ศาลพิพากษายึดทรัพย์ 46,000 ล้าน พร้อมดอกเบี้ย คงเหลือคืนให้ตระกูลชินวัตร 30,000 ล้าน นั่นเป็นจำนวนโดยประมาณที่นับได้ว่ามหาศาล ยิ่งสำหรับคนทั่วไปที่ไม่เคยมีเงินส่วนตัวในบัญชีเกินหนึ่งล้าน ระหว่างฟังคำพิพากษาของศาล อาจจะอาการงุนงงกับปริมาณเงินที่เขาชี้แจ้งกันอยู่บ้าง นั่นก็พันล้าน นี่ก็หมื่นล้าน อะไรมันจะเยอะขนาดนั้น

ผลการตัดสินไม่ได้ทำให้ฉันแปลกใจ
เพราะพฤติกรรมของคนไทยน่าสนใจมากกว่า

ก่อนวันพิพากษา
คนส่วนใหญ่พูดถึงเรื่องนี้ และเดากันไป ต่างๆ นาๆ
แสดงความคิดเห็นแสดงความรู้สึกกันไป
ในเรื่องที่ตัวเองไม่มีข้อมูลเพียงพอจะให้ความเห็นได้

ครั้นพอถึงวันพิพากษา
วันที่ผู้รู้เขามานั่งแจกแจกแถลงที่มาที่ไปยาวหลายชั่วโมง
กลับไม่อดทนพอที่จะฟังให้เข้าใจ

“หน้าศาลฎีกา ไม่มี การอ่านคำพิพากษา
ผ่านเครื่องลำโพงขยายเสียงออกมาด้านนอก”

เรื่องที่ศาลพิพากษาวันนี้เกี่ยวกับความผิด ในการใช้อำนาจเพื่อทุจริตของอดีตนายกรัฐมนตรี ทั้งหมดนั้นล้วนไม่เกี่ยวกับสีเสื้อของใคร ในประเทศที่เป็นประชาธิปไตย จะรักจะชอบจะสนับสนุนใคร ย่อมเป็นเรื่องส่วนบุคคลที่พึงเลือกได้

เมืองพุทธสอนให้เราใช้เหตุผลใช้ปัญญา
… อย่า งม งาย …

คุณตาคุณยายซื้อขนมจีบของโปรดเจ้าหมึกมาฝากไว้ให้ที่บ้าน พอนาฬิกาบอกเวลาบ่ายสามโมงตรง ฉันก็รีบวางงานลง เอาขนมจีบใส่กล่อง อุ่นร้อนในไมโครเวฟ ราดน้ำจิ้ม หยิบส้อม ปิดฝา แล้วสวมหลวงพ่อโกยตรงดิ่งไปหาหมึกที่โรงเรียน แม้ว่ารถติดเล็กน้อย แต่ไปทันพอดี

บ่ายสี่โมงฉันยืนยิ้มอยู่หน้าห้องเรียนพร้อมกล่องขนมจีบที่ยังอุ่นๆ ก่อนที่เด็กขี้งอนจะวิ่งยิ้มแป้นออกมาโซ้ยขนมจีบตุ้ยๆ เป็นความรู้สึกที่คุ้มค่ากับความพยายามจริงๆ ขอบคุณ “คุณตาคุณยาย” ที่ซื้อขนมจีบมาให้นะคะ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

พอกลับถึงบ้านหมึกก็วิ่งขึ้นห้อง ไปสะสางการบ้านและอ่านหนังสือสอบ ส่วนฉันมีนัดคุยเรื่องงานที่ออฟฟิศ กว่าจะได้กลับขึ้นบ้านก็หนึ่งทุ่มแล้วนั่น ทั้งร้อน ทั้งเหนื่อย และไม่อยากจะทำอะไรมากไปกว่าอาบน้ำ

วันนี้การบ้านเสร็จรึยัง

เรียบร้อยครับ ปาป๊าดูการบ้านให้

แล้วงานวันนี้ของหมึกยังเหลือทำอะไร

แค่อาบน้ำกับซ้อมเปียโน

แม่มีทางเลือกให้หมึกสองทางนะ ข้อแรกให้แม่ไปอาบน้ำก่อน ข้อสองหมึกขออาบน้ำทีหลัง

(หลังจากหมึกหยุดคิดไปนิดนึงก็โวย) โห … มันต่างกันตรงไหน

ต่างกันตรงที่มันไม่ใช่คำสั่ง มันเป็นทางเลือก ชีวิตมีทางเลือกไง แล้วมันก็ต่างกันตรงความรู้สึกข้างใน ข้อแรกหมึกจะรู้สึกมีอำนาจนิดนึง เพราะสั่งคุณแม่ไปอาบก่อนได้ ส่วนข้อสองหมึกจะรู้สึกว่าตัวเองเลือกที่จะอาบน้ำทีหลังเอง

ยังไงก็ได้ครับ สรุปว่าคุณแม่ไปอาบน้ำก่อนเลย

ขอบคุณน๊าาาาา

(มีเสียงบ่นตามมา) สู้คุณแม่ไม่ได้ คุณแม่เก่งภาษาไทย

(เสียงฉันคิดในใจ - ไอ้เรื่องทำให้คนอื่นงงเนี่ย … ถนัดนัก)

หลายวันที่แทบไม่ได้เขียนบล็อค รู้แล้วว่างานเยอะจนไม่มีเวลาบ่นมันเป็นไง ชีวิตช่วงนี้เหมือนกรรมกร แค่สามทุ่มต้องปิดมือถือเข้านอน พอหัวถึงหมอนก็กรน เมื่อก่อนเคยเปิดมือถือตลอด แต่สองอาทิตย์มาแล้วที่ต้องปิดเพื่อพักผ่อนถนอมสังขาร

ไม่ได้ไปรับเจ้าหมึกที่โรงเรียนหลายวัน เพราะไม่อาจจะทิ้งงาน สงสารหมึกที่ตอนเย็นไม่มีขนมทาน เสียใจที่ไม่มีเวลาไปรับลูกกลับบ้าน และต้องไหว้วานให้คนอื่นไปแทน แถมหัวค่ำก็ไม่ได้ตรวจงาน ไม่ได้เอาการ และไม่ได้เซ็นต์สมุดการบ้าน แต่หมึกก็ยืนยันว่าทุกอย่างเรียบร้อยตามขั้นตอนที่ตกลงกัน

วันนี้ก็ไม่ได้ไปรับ และไม่ได้บอกล่วงหน้า เพราะว่างานมันฉุกเฉินทิ้งไปไม่ได้ คิดอยู่เหมือนกันว่าหมึกต้องเดินลงมารอขนมจากฉัน ก่อนที่จะกลับขึ้นไปเรียนติวด้วยความผิดหวัง เรียนไปจนถึงห้าโมงด้วยท้องว่างๆ ไม่มีขนมและไม่มีฉันตอนบ่ายสี่โมง หมึกไม่ได้พูดว่าอะไรตอนกลับถึงบ้าน แต่ตอนที่ส่งเข้านอนหมึกถามฉัน

พรุ่งนี้คุณแม่จะไปไหม?

แม่จะพยายามนะ

วันนี้หมึกเดินลงมานะแต่ไม่เจอใคร

วันนี้แม่ขอโทษนะ พรุ่งนี้ตอนเช้าแม่จะให้หมึกเอาขนมติดกระเป๋าไปด้วยดีไหม?

ครับ วันนี้ไม่เป็นไร แล้วพรุ่งนี้คุณแม่จะไปไหม? คุณแม่ไม่ต้องเอาขึ้นไปบนห้องหรอก หมึกเดินลงมาเองก็ได้

ฉันรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล ฉันรู้สึกผิดที่ฉันไม่ได้บอกล่วงหน้าและไม่ได้ปรากฏกายตามเวลา ฉันกลายเป็นแม่ที่ไม่รักษาสัญญาแล้วอ้างว่ามีงาน ฉันกำลังใช้เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นพวกนั้น กับเด็กที่เชื่อมั่นในคำสัญญาของฉัน กับเด็กที่ฉันสอนให้ถือมั่นในคำสัญญา

พรุ่งนี้แม่จะไปให้ทันแล้วเอาขนมไปให้บนห้องนะครับ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เช้าขึ้นมาหมึกหยิบขนมจากตู้เย็นไปใส่หน้ากระเป๋า ฉันเห็นแล้วพอเข้าใจ เด็กคงจะเตรียมการเผื่อไว้ ในกรณีที่ผู้ใหญ่พูดแล้วทำไม่ได้

เตรียมขนมเผื่อไปก็ดี แต่เย็นนี้แม่จะไปรับนะ

คุณแม่ไม่ต้องสัญญาหรอกเดี๋ยวก็มีเรื่องจำเป็นอีก

อืม เข้าใจแล้ว แค่อยากให้หมึกแน่ใจว่าแม่จะไปนะ

หมึกไปโรงเรียนตอนเช้าด้วยเสื้อพละกับกางเกงวอร์ม แต่กลับมาบ้านด้วยเสื้อพละกับกางเกงขาสั้น นั่นสร้างความสงสัยให้ฉันทันที

หมึกครับทำไมใส่ขาสั้น

ที่ใส่อยู่นี่เหรอ ยืมมาจากห้องพยาบาลครับ

แล้วกางเกงวอร์มของหมึกไปไหน

เพื่อนไปรินน้ำจากตู้ใส่กระติกน้ำแต่ลืมปิดฝา แล้วถือมาราดใส่กางเกงเปียกหมด เลยต้องไปยืมห้องพยาบาล กางเกงของหมึกก็อยู่ในถุงพลาสติกในกระเป๋าครับ

แล้วกางเกงในล่ะ

กางเกงในไม่ได้ใส่ เพราะคนก่อนที่ยืมจากห้องพยาบาลไป เขาไม่ได้เอามาคืน

โห ใจคอจะยืมกางเกงในด้วยเหรอ ถ้าเขามีให้ยืมก็อย่าไปยืมเลย แล้วกางเกงขาสั้นที่ยืมเขามาเนี่ย ซักแล้วอย่าลืมเอาไปคืนนะ

ห้องเช่าในอาคารที่ฉันรับผิดชอบอยู่ บางห้องผนังมอมแมมมาก ครั้นจะเรียกช่างมาทาสีกลิ่นก็จะเหม็นคนอื่น แถมช่างก็หายากและเล่นตัวมากไม่อยากมาทาแค่ห้องเดียว บ่นว่าไม่คุ้มอย่างนั้นอย่างนี้

ฉันจึงตัดสินใจปรับปรุงผนังห้องด้วยวอลล์เปเปอร์ แถมตกแต่งแบบครบเครื่อง เพื่อใช้เป็นห้องพิเศษตัวอย่าง ที่จะเปิดให้ลูกค้าเช่าเป็นรายสัปดาห์ เพราะช่วงหลังๆ ลูกค้าที่มาเช่าเป็นรายเดือนลดลงมาก ในเศรษฐกิจแบบนี้คงต้องเสี่ยงดูสักที

เมื่อเราต้องการติดวอลล์เปเปอร์ ที่ร้านจะคิดราคาเหมาตามพื้นที่ผนัง โดยไม่เว้นช่องว่างหน้าต่างประตู เช่น ห้องกว้าง 4 เมตร ยาว 6 เมตร สูง 2.5 เมตร

ร้านจะคิดพื้นที่ผนัง ((4×2.5)+(6×2.5)) x2 = 50 ตารางเมตร
วอลล์เปเปอร์ลายที่ฉันเลือกราคา 200 บาท/ตารางเมตร
นั่นแปลว่า ถ้าจ่ายราคาเหมา 50×200 = 10,000 บาท

ซึ่งในความเป็นจริง ประตู หน้าต่าง ก็จะเป็นส่วนที่ร้านได้กำไร

วอลล์เปเปอร์ 1 ม้วน ติดได้พื้นที่ประมาณ 5 ตารางเมตร
ผนังห้อง 50 ตารางเมตร ใช้วอลล์เปเปอร์ประมาณ 50/5 = 10 ม้วน

ฉันจึงต่อรองกับเจ้าของร้าน ขอคิดราคาตามปริมาณวอลล์เปเปอร์ที่ใช้จริง และต่อราคาจากม้วนละ 1,000 บาท เหลือม้วนละ 900 บาท นั่นแปลว่า ถ้าใช้วอลล์เปเปอร์ในวันที่ติดตั้งจริง 10 ม้วน ก็จ่ายให้ทางร้านเพียง 9,000 บาท ซึ่งราคานี้รวมค่าติดตั้งแล้ว

ในวันที่ช่างมาติดตั้ง ช่างเอาวอลล์เปเปอร์มา 10 ม้วน ถ้าใช้เหลือก็คืนร้านได้ ร้านจะคิดราคาเฉพาะส่วนที่ใช้ ฉันนั่งดูช่างวัดพื้นที่และตัดวอลล์เปเปอร์ คิดว่าแค่ 8 ม้วน ก็คงจะพอ แต่ช่างก็ยืนยันว่าไม่พอและต้องใช้ทั้ง 10 ม้วน ฉันเริ่มเห็นแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงเริ่มต่อรองกับช่าง

น้องได้ค่าจ้างเป็นรายวันหรือได้ยังไงคะ

เฮียจ่ายเป็นม้วนครับ พวกผมเป็นช่างติดตั้งที่รับงานจากหลายๆ ร้าน ใครจ้างก็ไปติดตั้งให้ ได้ค่าจ้างติดตั้งม้วนละ 120 บาท
(คราวนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไม 8 ม้วนถึงไม่พอ)

แล้วค่ากาว ค่าลูกกลิ้ง ค่าอุปกรณ์อื่นๆ เฮียจ่ายให้ด้วยรึเปล่า

เปล่าครับ พวกผมจ่ายเอง เพราะเป็นช่างเหมางาน

งั้นคุยกันง่ายๆ นะคะ พี่ไม่ได้จ่ายค่าติดวอลล์เปเปอร์ในราคาเหมาจากเฮีย พี่จ่ายเป็นม้วนตามที่ใช้จริง ถ้าน้องสามารถใช้วอลล์เปเปอร์แค่ 8 ม้วน และประหยัดให้พี่ได้ 2 ม้วน พี่จะจ่ายให้น้องต่างหาก 200 บาท แบบนี้ดีไหมคะ พี่ก็ประหยัด น้องก็ไม่เสียเปรียบอะไร

ได้ครับ พี่คุยอย่างนี้ผมก็สบายใจ

สรุปว่า แค่ 8 ม้วน พอไหม?

พออยู่แล้วครับพี่ เดี๋ยวอีก 2 ม้วนนี้ เอาไปคืนเฮีย

สรุปค่าใช้จ่ายงานนี้เพียงแค่ 7,500 บาท

• ค่าวอลล์เปเปอร์ให้เฮีย (900×8) = 7,200 บาท
• ค่าแรงช่างที่ช่วยประหยัดวอลล์เปเปอร์ 200 บาท
• ค่าอาหารกลางวันเลี้ยงช่าง 100 บาท

ประหยัดได้ 10,000 - 7,500 = 2,500 บาท

หลังติดวอลล์เปเปอร์ก็ตบแต่งอีกเล็กน้อย ด้วยผ้าปูที่นอนสีเหลืองสดกับปลอกหมอนสีเขียว ที่ฉัน mix and match ด้วยความกล้า เพื่อทำให้ห้องสว่างขึ้นมา แถมด้วยม่านห้องน้ำสีชมพูลายปูสีเขียว ที่ทำให้ห้องน้ำดูหวานแหววแต๋วแตก

ความเจริญโซนพระราม4 เริ่มถูกบุกเบิกโดย Lotus พระราม4 ตามมาติดๆ ด้วยคาร์ฟูร์พระราม4 ซึ่งอาจหาญมาตั้งอยู่ตรงข้ามกัน หลังจากนั้นความเจริญก็เริ่มบุกรุกเข้าไปทางท้ายซอยสุขุมวิท26 ด้านถนนพระราม4

หลายปีถัดมาพื้นที่ว่างๆ ระหว่างคาร์ฟูร์พระราม4 กับ S&P ในซอยสุขุมวิท26 ก็ถูกพัฒนาเป็น ร้านล้างรถไฮโซ ร้านอาหารทะเล สนามเด็กเล่นในร่ม fun-arium และมินิมอลล์ใหม่ถอดด้ามชื่อ K-Village ซึ่งจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2553

มินิมอลล์ K-Village เป็นศูนย์รวมร้านอาหารนานาชาติ โดยเฉพาะอาหารญี่ปุ่นหลากหลายแบรนด์ คอฟฟี่ช็อปน่ารักๆ ที่เสริฟกาแฟรสชาดดี ร้านน้ำผลไม้ปั่น และร้านไอศกรีมเพื่อสุขภาพหลากยี่ห้อ หรือถ้านึกอยากหาที่นั่งจิบไวน์ชั้นเยี่ยมเคล้าดินเนอร์ ร้าน w|i|n|e เขาก็มีบริการ

นอกจากนี้ยังมีช็อปเสื้อผ้าแบรนด์ดังวางจำหน่าย ร้านตัดผมสุดไฮโซของคุณผู้ชาย ร้านทำเล็บจี๊ดใจของคุณผู้หญิง ร้านขายของเบ็ดเตล็ดสารพัดสรรของญี่ปุ่นอย่าง DAISO ก็เปิดสาขาใหญ่โตอยู่ที่นี่ อยากได้อะไรส่วนใหญ่ก็มี

ตอนนี้ร้านโปรดใน K-Village ที่ฉันชอบไปนั่งสบายๆ จิบกาแฟอ่านพ็อคเก็ตบุ๊ค คือ Gloria Jean’s coffee ฉันชอบกาแฟร้านนี้ และเคยดื่มเป็นประจำที่สาขาตรงข้ามเอ็มโพเรียม แต่อยู่มาวันหนึ่งสาขานั้นก็ปิดตัวไปโดยไม่ทราบสาเหตุ หายไปหลายปีแล้วอยู่ๆ ก็มาเปิดสาขาใหม่ตรงนี้ นับเป็นเรื่องน่ายินดีเพราะสาขานี้ใกล้บ้านกว่าเดิม

บรรยากาศในร้านอบอวลด้วยกาแฟหอมกรุ่น ลาเต้ร้อนของเขาเสริฟในแก้วมัค ที่ระดับอุณหภูมิอุ่นกำลังดี ดื่มได้ทันทีไม่ลวกปาก แถมเพิ่มความละเมียดละไม ด้วยลาเต้อาร์ตรูปใบไม้ซ้อนกันหลายชั้น เหมือนจะบอกว่าบาริสต้าร้านนี้ข้อมือแข็งแรงดี

ถ้าจะมีเรื่องบ่นก็คงแค่เรื่องเบเกอรี่ เพราะเค้กหน้าท็อฟฟี่ที่ลองสั่งมาทาน เขาเสริฟคู่วิปครีมกับคาราเมลซอส ดูหรูหราไฮโซสมราคา แต่พอตักเข้าปากเท่านั้น ก็รู้เลยว่าคุณภาพการอบไม่ได้มาตรฐาน หรือไม่ก็ผิดพลาดที่ผงฟูไม่ทำงาน เนื้อเค้กแน่นตายไม่ฟูอย่างที่ควรเป็นได้ ถ้าเป็นสมัยที่ฉันสอบเบเกอรี่ รับรองว่าคุณครูให้หน้าเค้กสอบผ่าน แต่เนื้อเค้กสอบตก

ด้วยความที่เสียดายคุณภาพและหน้าตาของร้าน ใจนึกอยากเขียนให้เขาปรับปรุงคุณภาพอาหาร ฉันจึงถามหาใบคอมเมนท์จากพนักงาน แต่คำตอบที่ได้รับ คือ “ไม่มีค่ะ” นั่นทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังแกมสงสาร จึงบ่นนิดหน่อยกับน้องพนักงาน “เนื้อเค้กไม่อร่อยเลย มันแน่นและแห้งมาก เนื้อไม่ฟูเลยค่ะ”

น้องพนักงานแสดงความรับผิดชอบด้วยคำถาม “รับชิ้นใหม่ไหมคะ?” ฉันจึงตอบไป “ไม่เป็นไรค่ะ” ไม่ใช่ว่าเกรงใจหรืออะไรอย่างนั้นหรอกนะ แต่เค้กที่อบมาเตาเดียวกันน่ะ ถ้าชิ้นนึงมันฟุบแน่นตาย ก็อย่าหวังว่าชิ้นอื่นจะรอดได้ ทุกชิ้นในตู้นั่นเหมือนกันหมดแหละ

แม้ว่าจะไม่ค่อยประทับใจกับเบเกอรี่ แต่ก็ยังหลงรักกาแฟ และคงจะยังได้ไปพึ่งพาอาศัย หลบความวุ่นวายจากชีวิตประจำวันไปหย่อนใจ ดื่มกาแฟผ่อนคลายในอนาคตต่อไป

เมื่อวันอาทิตย์ (วันตรุษจีน) หลานๆ ยกพลกันมาจากเชียงใหม่ เลยพาเด็กๆ ไปซนกันให้ถึงใจที่ fun-arium มุมสนุกแห่งใหม่ด้านหลังคาร์ฟูร์พระราม4

ภายใน fun-arium เป็นสวนสนุกในร่มขนาดใหญ่ ที่เด็กๆ ไม่ว่าคนไหนก็ต้องตื่นตาตื่นใจกับบ้านบอล สไลเดอร์ยักษ์ แป้นบาส ลานขี่จักรยาน ห้องศิลปะ ห้องนิทาน ห้องครัวสำหรับให้เด็กๆ หัดทำอาหาร และอีกหลายกิจกรรม

fun-arium เปิดบริการสำหรับผู้เล่นอายุไม่เกิน 13 ปี จึงเหมาะสำหรับเด็กวัยประถม ที่ตั้งใจไปสนุกแบบได้เหงื่อ และได้ใช้กล้ามเนื้อออกกำลังกาย น้องหมึก น้องพันช์ น้องพีช น้องภู และน้องแอมพ์ ช่วยยืนยันได้ เพราะเล่นกันจนเหงื่อไหล ไม่ยอมกลับบ้านกันง่ายๆ

เด็กที่จะเข้าไปเล่นต้องมีผู้ใหญ่รับผิดชอบ 1 คน/กลุ่ม โดยคิดค่าผ่านประตูสำหรับผู้ใหญ่ที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม 90 บาท และคิดค่าบริการสำหรับเด็ก 300 บาท/คน เล่นได้ 2 ชั่วโมง

เช่น เด็ก 5 คน + ผู้ใหญ่ 1 คน = 1,590 บาท

นอกจากค่าผ่านประตูที่ผู้ปกครองต้องจ่าย ด้านในสุดของ fun-arium ก็ยังมีโซนร้านอาหารและขนมไว้บริการ ในราคาที่เห็นแล้วอาจจะรู้สึกหิวน้อยลง

โดยส่วนตัวฉันคิดว่าค่าบริการและราคาอาหาร ค่อนข้างแพงสำหรับคนไทย กลุ่มเป้าหมายของเขาน่าจะเป็นชาวต่างชาติ เด็กอินเตอร์ และลูกหลานไฮโซเป็นส่วนใหญ่ ถ้าไม่มีโอกาสพิเศษ ไม่มีลูกหลานมาเต็มบ้านอย่างนี้ หมึกคงไม่ได้ไป

อากงของฉันเป็นคนจีน ครอบครัวของคุณพ่อจึงเป็นครอบครัวจีน ที่บ้านของคุณพ่อจะตั้งโต๊ะไหว้เป็ดไก่ทุกเทศกาลสำคัญ ตามวันที่ระบุไว้ในปฏิทินจีน (ปฏิทินที่จนบัดนี้ฉันก็ยังดูไม่เข้าใจ) แต่เทศกาลไหนๆ ก็ไม่เร้าใจเท่า “ตรุษจีน” เพราะเป็นวันที่เด็กๆ จะได้ “อั่งเปา” ซองแดงๆ

แม้ว่าฉันจะเติบโตมากับกลิ่นอายแบบจีนในครอบครัวของคุณพ่อ แต่ก็ถูกเลี้ยงดูมาแบบไทยกึ่งสากล เพราะครอบครัวของคุณแม่เป็นครอบครัวไทยหัวสมัยใหม่ ที่ให้ความสำคัญกับเรื่องการฟังเหตุผล และการยอมรับความคิดเห็นของคน โดยไม่กีดกันทางเพศหรือวัย ครอบครัวแบบจีนปนไทยจึงไม่ได้ทำให้ฉันพูดน้อยลงแต่ประการใด

ครั้นพอแต่งงานกับคุณพ่อของเจ้าหมึก ฉันกลับพบว่าตัวเองได้เข้าไปอยู่ในครอบครัวจีนแท้ๆ ที่บริหารทุกอย่างแบบกงสี มีลำดับขั้นตอน มีอาวุโสเคร่งครัด มีลูกชายกับลูกสะใภ้อย่างละสี่ แถมด้วยคุณพ่อและคุณแม่สามี กว่าจะรู้จังหวะที่ควรพูดในครอบครัวใหม่นี้ ฉันก็ใช้เวลาปรับตัวหลายปี

ทุกวันนี้ฉันเข้ากันได้กับคุณแม่สามี ฉันรักษาความสัมพันธ์กับน้องสะใภ้ พบกันบ่อย พึ่งกันได้ คุยกันดี แม้ว่าความสัมพันธ์กับพี่สะใภ้ อาจจะเรียกได้ว่ารักษาระยะห่างอย่างสันติวิธี และกับญาติๆ อีกประมาณ 30 ชีวิต ที่นัดรวมเหล่ากันบ่อยมาก ฉันก็รู้ว่าควรวางตัวเองไว้ตรงไหนในงานปาร์ตี้ โดยรวมจึงราบรื่นดี

ตรุษจีนกำลังจะมาถึงในอีกสองวันข้างหน้า คือ ตรุษจีนครั้งที่ 10 กับครอบครัวนี้ ครอบครัวที่ฉันแน่ใจว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่เด็กอีกต่อไป เพราะฉันได้เลื่อนขั้นจากคนรับอั่งเปามาเป็นคนแจกอั่งเปาให้กับหลานๆ ครอบครัวที่ทำให้ฉันรู้คุณค่าของการทำงาน

วันจ่าย วันรถติด วันวุ่นวาย เมื่อตอนกลางวันออกไปจ่ายตลาดเตรียมของไหว้ และส่งส้มส่งซาลาเปาไปบ้านโน้นบ้านนี้ แม้ว่าจะวุ่นๆ เหนื่อยๆ ในบรรยากาศตรุษจีนอย่างนี้ แต่บรรยากาศของครอบครัวก็เหมือนหินถ่วงใจให้หนักแน่นอุ่นสบาย จนผ่อนคลายเรื่องรถติดไปได้

ฉันรักครอบครัวใหม่ และยังมีใจให้ครอบครัวเดิม

ตรุษจีนเมืองไทย
ไม่ว่าเพื่อนฉันจะอยู่ที่เมืองไหน
ฉันก็ขอให้ “ซินเจียอยู่อี่ ซินนี้ฮวกใช้”

และเนื่องจากตรุษจีนปีนี้ตรงกับวาเลนไทน์
ฉันก็ขออวยพรแถมท้าย

“ขอให้เธอพบความรักดีมีคุณภาพตามความคาดหมาย
ขอให้ใครคนนั้น ดูแลเธอได้ เข้าใจเธอดี”

มีคนสงสัยว่า G.M. โตเป็นหนุ่มรึยัง?

เลยถ่ายรูปมายืนยันว่าโตเป็นหนุ่มแล้ว
และกำลังจะครบ 2 ขวบ ในวันที่ 12 มีนาคม 2553

เห็นไหมคะว่า … ลูกชายดิฉันหน้าตาดี

แต่เวลาหมดแรงก็ยังนอนแผ่แบบนี้ … เหมือนเดิม

ชีโก๊ะเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของหมึก ฉันเห็นชีโก๊ะอยู่บ่อยครั้ง แต่เพิ่งจะได้ทักทายกันวันนี้ เพราะชีโก๊ะถือไก่ทอดมานั่งเคี้ยวอยู่ข้างๆ แล้วเริ่มแนะนำตัวเองด้วยเสียงดังฟังชัด

สวัสดีครับคุณแม่ของหมึก ผมชื่อชีโก๊ะครับ

ชีโก๊ะเป็นเพื่อนของหมึกเหรอ
(ฉันก็ถามไปงั้นแหละเพราะฉันไม่รู้จะพูดอะไร)

ใช่ครับ อยู่ห้องเดียวกัน

วันนี้ชีโก๊ะไม่เรียนพิเศษตอนเย็นเหรอ

เรียนครับ แต่ลงมาทานขนมก่อนแล้วค่อยขึ้นไป

ชีโก๊ะทำไมชื่อชีโก๊ะ ชีโก๊ะแปลว่าอะไร?
(ชีโก๊ะทำหน้าเบื่อหน่าย ฉันคิดว่าคงมีคนถามแบบนี้บ่อยมาก)

ผมก็ไม่รู้แปลว่าอะไร แต่คุณพ่อของผมเป็นคนญี่ปุ่น คุณแม่เป็นคนไทย ชื่อนี้คุณพ่อตั้งให้

แล้วชีโก๊ะพูดภาษาญี่ปุ่นได้ไหม?

เรื่องมันเป็นแบบนี้นะครับ คุณพ่อพูดภาษาญี่ปุ่น คุณแม่พูดภาษาไทย แต่พอคุณแม่มาแต่งงานกับคุณพ่อ ผมเข้าใจว่าคุณแม่คงได้เชื้อของคุณพ่อไป คุณแม่เลยพูดภาษาญี่ปุ่นได้ แต่ผมพูดได้แค่ภาษาไทย

หัดพูดภาษาญี่ปุ่นสิ ชีโก๊ะจะได้มาสอนคุณป้าบ้าง

โอ้โหคุณป้าเลยเหรอ ให้ผมเรียกพี่ได้ไหมครับ
(วะเฮ้ย เด็กนี่เริ่มน่ารักผิดปกติซะแล้ว)

ก็ไม่ได้อยากเรียกตัวเองว่าคุณป้าหรอก แต่ว่าน้องเจไดกับน้องเนเน่เค้าเรียกว่าคุณป้า เค้าตั้งให้น่ะ

เจไดกับเนเน่เนี่ยนะ ผมว่าเรียกพี่ก็พอแล้ว ยังไม่ถึงขั้นป้าหรอก
(ไม่รู้ว่าชีโก๊ะหมายถึงหน้าตาหรือปัญญาที่ “อ่อน” แต่ก็แอบเข้าข้างตัวเองว่าคงเป็น “หน้าตา”)

เรียกป้าน่ะดีแล้วจะได้เหมือนๆ กัน ไม่สับสนไง ว่าแต่เรื่องภาษาญี่ปุ่นที่คุณแม่ได้เชื้อคุณพ่อมา ทำไมชีโก๊ะไม่ได้เชื้อมาบ้างล่ะ

ไม่รู้เหมือนกัน ผมว่าผมไปเรียนพิเศษก่อนดีกว่า ไปนะครับ
(ชีโก๊ะงับไก่ทอดคำสุดท้าย แล้วชิ่งหนีซะงั้น)

เด็กๆ รู้ว่าพวกเขาสามารถถามทุกอย่างที่สงสัยกับพ่อแม่ได้ และหวังว่าจะได้คำตอบที่สามารถเข้าใจ ทั้งที่บางคำถามเหล่านั้น ตลอดชีวิตของเราเองก็ยังตอบไม่ได้ แต่เรากลับพยายามอธิบายให้คนตัวเล็กๆ เข้าใจ

ความสุข มีราคาที่เราต้องจ่ายในรูปแบบที่ต่างกันไป

ความคาดหวัง คือภาพที่ชัดเจนว่าคนอื่นควรดำเนินชีวิตอย่างไร ในขณะที่เราไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไรกับชีวิตตัวเอง

ความลับ คือข้ออ้างเพื่อทะนุถนอมหัวใจของเขา ไม่ให้บอบช้ำจากการกระทำของเรา หรือคือสิ่งที่เราเก็บไว้เพื่อให้เรื่องที่รู้อยู่แก่ใจว่าผิดนั้น คล้ายมีเหตุผลสมควรแก่การกระทำ เพื่อให้ชีวิตดำเนินต่อไปได้ โดยไม่ต้องอธิบายกับใคร

ฉันหลับไปพร้อมกับหลายเรื่องราวที่คิดว่าเข้าใจ
เพื่อที่จะตื่นมาพบคนเดิมในวันใหม่
คนที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

เมื่อวันศุกร์แวะไปติดต่อเรื่องภาษี
ที่กรมสรรพากร (อาคารมโนรม)
บังเอิญเหลือบไปเห็นคูลเลอร์น้ำดื่มนี้

ความกระหายน้ำแห้งเหือดไปทันที

ถ้ายังไม่ได้เสียภาษี … ห้ามดื่มใช่ไหมเนี่ย?