Ayishere: The HomeBody

ห้องเช่าในอาคารที่ฉันรับผิดชอบอยู่ บางห้องผนังมอมแมมมาก ครั้นจะเรียกช่างมาทาสีกลิ่นก็จะเหม็นคนอื่น แถมช่างก็หายากและเล่นตัวมากไม่อยากมาทาแค่ห้องเดียว บ่นว่าไม่คุ้มอย่างนั้นอย่างนี้

ฉันจึงตัดสินใจปรับปรุงผนังห้องด้วยวอลล์เปเปอร์ แถมตกแต่งแบบครบเครื่อง เพื่อใช้เป็นห้องพิเศษตัวอย่าง ที่จะเปิดให้ลูกค้าเช่าเป็นรายสัปดาห์ เพราะช่วงหลังๆ ลูกค้าที่มาเช่าเป็นรายเดือนลดลงมาก ในเศรษฐกิจแบบนี้คงต้องเสี่ยงดูสักที

เมื่อเราต้องการติดวอลล์เปเปอร์ ที่ร้านจะคิดราคาเหมาตามพื้นที่ผนัง โดยไม่เว้นช่องว่างหน้าต่างประตู เช่น ห้องกว้าง 4 เมตร ยาว 6 เมตร สูง 2.5 เมตร

ร้านจะคิดพื้นที่ผนัง ((4×2.5)+(6×2.5)) x2 = 50 ตารางเมตร
วอลล์เปเปอร์ลายที่ฉันเลือกราคา 200 บาท/ตารางเมตร
นั่นแปลว่า ถ้าจ่ายราคาเหมา 50×200 = 10,000 บาท

ซึ่งในความเป็นจริง ประตู หน้าต่าง ก็จะเป็นส่วนที่ร้านได้กำไร

วอลล์เปเปอร์ 1 ม้วน ติดได้พื้นที่ประมาณ 5 ตารางเมตร
ผนังห้อง 50 ตารางเมตร ใช้วอลล์เปเปอร์ประมาณ 50/5 = 10 ม้วน

ฉันจึงต่อรองกับเจ้าของร้าน ขอคิดราคาตามปริมาณวอลล์เปเปอร์ที่ใช้จริง และต่อราคาจากม้วนละ 1,000 บาท เหลือม้วนละ 900 บาท นั่นแปลว่า ถ้าใช้วอลล์เปเปอร์ในวันที่ติดตั้งจริง 10 ม้วน ก็จ่ายให้ทางร้านเพียง 9,000 บาท ซึ่งราคานี้รวมค่าติดตั้งแล้ว

ในวันที่ช่างมาติดตั้ง ช่างเอาวอลล์เปเปอร์มา 10 ม้วน ถ้าใช้เหลือก็คืนร้านได้ ร้านจะคิดราคาเฉพาะส่วนที่ใช้ ฉันนั่งดูช่างวัดพื้นที่และตัดวอลล์เปเปอร์ คิดว่าแค่ 8 ม้วน ก็คงจะพอ แต่ช่างก็ยืนยันว่าไม่พอและต้องใช้ทั้ง 10 ม้วน ฉันเริ่มเห็นแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงเริ่มต่อรองกับช่าง

น้องได้ค่าจ้างเป็นรายวันหรือได้ยังไงคะ

เฮียจ่ายเป็นม้วนครับ พวกผมเป็นช่างติดตั้งที่รับงานจากหลายๆ ร้าน ใครจ้างก็ไปติดตั้งให้ ได้ค่าจ้างติดตั้งม้วนละ 120 บาท
(คราวนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไม 8 ม้วนถึงไม่พอ)

แล้วค่ากาว ค่าลูกกลิ้ง ค่าอุปกรณ์อื่นๆ เฮียจ่ายให้ด้วยรึเปล่า

เปล่าครับ พวกผมจ่ายเอง เพราะเป็นช่างเหมางาน

งั้นคุยกันง่ายๆ นะคะ พี่ไม่ได้จ่ายค่าติดวอลล์เปเปอร์ในราคาเหมาจากเฮีย พี่จ่ายเป็นม้วนตามที่ใช้จริง ถ้าน้องสามารถใช้วอลล์เปเปอร์แค่ 8 ม้วน และประหยัดให้พี่ได้ 2 ม้วน พี่จะจ่ายให้น้องต่างหาก 200 บาท แบบนี้ดีไหมคะ พี่ก็ประหยัด น้องก็ไม่เสียเปรียบอะไร

ได้ครับ พี่คุยอย่างนี้ผมก็สบายใจ

สรุปว่า แค่ 8 ม้วน พอไหม?

พออยู่แล้วครับพี่ เดี๋ยวอีก 2 ม้วนนี้ เอาไปคืนเฮีย

สรุปค่าใช้จ่ายงานนี้เพียงแค่ 7,500 บาท

• ค่าวอลล์เปเปอร์ให้เฮีย (900×8) = 7,200 บาท
• ค่าแรงช่างที่ช่วยประหยัดวอลล์เปเปอร์ 200 บาท
• ค่าอาหารกลางวันเลี้ยงช่าง 100 บาท

ประหยัดได้ 10,000 - 7,500 = 2,500 บาท

หลังติดวอลล์เปเปอร์ก็ตบแต่งอีกเล็กน้อย ด้วยผ้าปูที่นอนสีเหลืองสดกับปลอกหมอนสีเขียว ที่ฉัน mix and match ด้วยความกล้า เพื่อทำให้ห้องสว่างขึ้นมา แถมด้วยม่านห้องน้ำสีชมพูลายปูสีเขียว ที่ทำให้ห้องน้ำดูหวานแหววแต๋วแตก

ความเจริญโซนพระราม4 เริ่มถูกบุกเบิกโดย Lotus พระราม4 ตามมาติดๆ ด้วยคาร์ฟูร์พระราม4 ซึ่งอาจหาญมาตั้งอยู่ตรงข้ามกัน หลังจากนั้นความเจริญก็เริ่มบุกรุกเข้าไปทางท้ายซอยสุขุมวิท26 ด้านถนนพระราม4

หลายปีถัดมาพื้นที่ว่างๆ ระหว่างคาร์ฟูร์พระราม4 กับ S&P ในซอยสุขุมวิท26 ก็ถูกพัฒนาเป็น ร้านล้างรถไฮโซ ร้านอาหารทะเล สนามเด็กเล่นในร่ม fun-arium และมินิมอลล์ใหม่ถอดด้ามชื่อ K-Village ซึ่งจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2553

มินิมอลล์ K-Village เป็นศูนย์รวมร้านอาหารนานาชาติ โดยเฉพาะอาหารญี่ปุ่นหลากหลายแบรนด์ คอฟฟี่ช็อปน่ารักๆ ที่เสริฟกาแฟรสชาดดี ร้านน้ำผลไม้ปั่น และร้านไอศกรีมเพื่อสุขภาพหลากยี่ห้อ หรือถ้านึกอยากหาที่นั่งจิบไวน์ชั้นเยี่ยมเคล้าดินเนอร์ ร้าน w|i|n|e เขาก็มีบริการ

นอกจากนี้ยังมีช็อปเสื้อผ้าแบรนด์ดังวางจำหน่าย ร้านตัดผมสุดไฮโซของคุณผู้ชาย ร้านทำเล็บจี๊ดใจของคุณผู้หญิง ร้านขายของเบ็ดเตล็ดสารพัดสรรของญี่ปุ่นอย่าง DAISO ก็เปิดสาขาใหญ่โตอยู่ที่นี่ อยากได้อะไรส่วนใหญ่ก็มี

ตอนนี้ร้านโปรดใน K-Village ที่ฉันชอบไปนั่งสบายๆ จิบกาแฟอ่านพ็อคเก็ตบุ๊ค คือ Gloria Jean’s coffee ฉันชอบกาแฟร้านนี้ และเคยดื่มเป็นประจำที่สาขาตรงข้ามเอ็มโพเรียม แต่อยู่มาวันหนึ่งสาขานั้นก็ปิดตัวไปโดยไม่ทราบสาเหตุ หายไปหลายปีแล้วอยู่ๆ ก็มาเปิดสาขาใหม่ตรงนี้ นับเป็นเรื่องน่ายินดีเพราะสาขานี้ใกล้บ้านกว่าเดิม

บรรยากาศในร้านอบอวลด้วยกาแฟหอมกรุ่น ลาเต้ร้อนของเขาเสริฟในแก้วมัค ที่ระดับอุณหภูมิอุ่นกำลังดี ดื่มได้ทันทีไม่ลวกปาก แถมเพิ่มความละเมียดละไม ด้วยลาเต้อาร์ตรูปใบไม้ซ้อนกันหลายชั้น เหมือนจะบอกว่าบาริสต้าร้านนี้ข้อมือแข็งแรงดี

ถ้าจะมีเรื่องบ่นก็คงแค่เรื่องเบเกอรี่ เพราะเค้กหน้าท็อฟฟี่ที่ลองสั่งมาทาน เขาเสริฟคู่วิปครีมกับคาราเมลซอส ดูหรูหราไฮโซสมราคา แต่พอตักเข้าปากเท่านั้น ก็รู้เลยว่าคุณภาพการอบไม่ได้มาตรฐาน หรือไม่ก็ผิดพลาดที่ผงฟูไม่ทำงาน เนื้อเค้กแน่นตายไม่ฟูอย่างที่ควรเป็นได้ ถ้าเป็นสมัยที่ฉันสอบเบเกอรี่ รับรองว่าคุณครูให้หน้าเค้กสอบผ่าน แต่เนื้อเค้กสอบตก

ด้วยความที่เสียดายคุณภาพและหน้าตาของร้าน ใจนึกอยากเขียนให้เขาปรับปรุงคุณภาพอาหาร ฉันจึงถามหาใบคอมเมนท์จากพนักงาน แต่คำตอบที่ได้รับ คือ “ไม่มีค่ะ” นั่นทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังแกมสงสาร จึงบ่นนิดหน่อยกับน้องพนักงาน “เนื้อเค้กไม่อร่อยเลย มันแน่นและแห้งมาก เนื้อไม่ฟูเลยค่ะ”

น้องพนักงานแสดงความรับผิดชอบด้วยคำถาม “รับชิ้นใหม่ไหมคะ?” ฉันจึงตอบไป “ไม่เป็นไรค่ะ” ไม่ใช่ว่าเกรงใจหรืออะไรอย่างนั้นหรอกนะ แต่เค้กที่อบมาเตาเดียวกันน่ะ ถ้าชิ้นนึงมันฟุบแน่นตาย ก็อย่าหวังว่าชิ้นอื่นจะรอดได้ ทุกชิ้นในตู้นั่นเหมือนกันหมดแหละ

แม้ว่าจะไม่ค่อยประทับใจกับเบเกอรี่ แต่ก็ยังหลงรักกาแฟ และคงจะยังได้ไปพึ่งพาอาศัย หลบความวุ่นวายจากชีวิตประจำวันไปหย่อนใจ ดื่มกาแฟผ่อนคลายในอนาคตต่อไป

เมื่อวันอาทิตย์ (วันตรุษจีน) หลานๆ ยกพลกันมาจากเชียงใหม่ เลยพาเด็กๆ ไปซนกันให้ถึงใจที่ fun-arium มุมสนุกแห่งใหม่ด้านหลังคาร์ฟูร์พระราม4

ภายใน fun-arium เป็นสวนสนุกในร่มขนาดใหญ่ ที่เด็กๆ ไม่ว่าคนไหนก็ต้องตื่นตาตื่นใจกับบ้านบอล สไลเดอร์ยักษ์ แป้นบาส ลานขี่จักรยาน ห้องศิลปะ ห้องนิทาน ห้องครัวสำหรับให้เด็กๆ หัดทำอาหาร และอีกหลายกิจกรรม

fun-arium เปิดบริการสำหรับผู้เล่นอายุไม่เกิน 13 ปี จึงเหมาะสำหรับเด็กวัยประถม ที่ตั้งใจไปสนุกแบบได้เหงื่อ และได้ใช้กล้ามเนื้อออกกำลังกาย น้องหมึก น้องพันช์ น้องพีช น้องภู และน้องแอมพ์ ช่วยยืนยันได้ เพราะเล่นกันจนเหงื่อไหล ไม่ยอมกลับบ้านกันง่ายๆ

เด็กที่จะเข้าไปเล่นต้องมีผู้ใหญ่รับผิดชอบ 1 คน/กลุ่ม โดยคิดค่าผ่านประตูสำหรับผู้ใหญ่ที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม 90 บาท และคิดค่าบริการสำหรับเด็ก 300 บาท/คน เล่นได้ 2 ชั่วโมง

เช่น เด็ก 5 คน + ผู้ใหญ่ 1 คน = 1,590 บาท

นอกจากค่าผ่านประตูที่ผู้ปกครองต้องจ่าย ด้านในสุดของ fun-arium ก็ยังมีโซนร้านอาหารและขนมไว้บริการ ในราคาที่เห็นแล้วอาจจะรู้สึกหิวน้อยลง

โดยส่วนตัวฉันคิดว่าค่าบริการและราคาอาหาร ค่อนข้างแพงสำหรับคนไทย กลุ่มเป้าหมายของเขาน่าจะเป็นชาวต่างชาติ เด็กอินเตอร์ และลูกหลานไฮโซเป็นส่วนใหญ่ ถ้าไม่มีโอกาสพิเศษ ไม่มีลูกหลานมาเต็มบ้านอย่างนี้ หมึกคงไม่ได้ไป

อากงของฉันเป็นคนจีน ครอบครัวของคุณพ่อจึงเป็นครอบครัวจีน ที่บ้านของคุณพ่อจะตั้งโต๊ะไหว้เป็ดไก่ทุกเทศกาลสำคัญ ตามวันที่ระบุไว้ในปฏิทินจีน (ปฏิทินที่จนบัดนี้ฉันก็ยังดูไม่เข้าใจ) แต่เทศกาลไหนๆ ก็ไม่เร้าใจเท่า “ตรุษจีน” เพราะเป็นวันที่เด็กๆ จะได้ “อั่งเปา” ซองแดงๆ

แม้ว่าฉันจะเติบโตมากับกลิ่นอายแบบจีนในครอบครัวของคุณพ่อ แต่ก็ถูกเลี้ยงดูมาแบบไทยกึ่งสากล เพราะครอบครัวของคุณแม่เป็นครอบครัวไทยหัวสมัยใหม่ ที่ให้ความสำคัญกับเรื่องการฟังเหตุผล และการยอมรับความคิดเห็นของคน โดยไม่กีดกันทางเพศหรือวัย ครอบครัวแบบจีนปนไทยจึงไม่ได้ทำให้ฉันพูดน้อยลงแต่ประการใด

ครั้นพอแต่งงานกับคุณพ่อของเจ้าหมึก ฉันกลับพบว่าตัวเองได้เข้าไปอยู่ในครอบครัวจีนแท้ๆ ที่บริหารทุกอย่างแบบกงสี มีลำดับขั้นตอน มีอาวุโสเคร่งครัด มีลูกชายกับลูกสะใภ้อย่างละสี่ แถมด้วยคุณพ่อและคุณแม่สามี กว่าจะรู้จังหวะที่ควรพูดในครอบครัวใหม่นี้ ฉันก็ใช้เวลาปรับตัวหลายปี

ทุกวันนี้ฉันเข้ากันได้กับคุณแม่สามี ฉันรักษาความสัมพันธ์กับน้องสะใภ้ พบกันบ่อย พึ่งกันได้ คุยกันดี แม้ว่าความสัมพันธ์กับพี่สะใภ้ อาจจะเรียกได้ว่ารักษาระยะห่างอย่างสันติวิธี และกับญาติๆ อีกประมาณ 30 ชีวิต ที่นัดรวมเหล่ากันบ่อยมาก ฉันก็รู้ว่าควรวางตัวเองไว้ตรงไหนในงานปาร์ตี้ โดยรวมจึงราบรื่นดี

ตรุษจีนกำลังจะมาถึงในอีกสองวันข้างหน้า คือ ตรุษจีนครั้งที่ 10 กับครอบครัวนี้ ครอบครัวที่ฉันแน่ใจว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่เด็กอีกต่อไป เพราะฉันได้เลื่อนขั้นจากคนรับอั่งเปามาเป็นคนแจกอั่งเปาให้กับหลานๆ ครอบครัวที่ทำให้ฉันรู้คุณค่าของการทำงาน

วันจ่าย วันรถติด วันวุ่นวาย เมื่อตอนกลางวันออกไปจ่ายตลาดเตรียมของไหว้ และส่งส้มส่งซาลาเปาไปบ้านโน้นบ้านนี้ แม้ว่าจะวุ่นๆ เหนื่อยๆ ในบรรยากาศตรุษจีนอย่างนี้ แต่บรรยากาศของครอบครัวก็เหมือนหินถ่วงใจให้หนักแน่นอุ่นสบาย จนผ่อนคลายเรื่องรถติดไปได้

ฉันรักครอบครัวใหม่ และยังมีใจให้ครอบครัวเดิม

ตรุษจีนเมืองไทย
ไม่ว่าเพื่อนฉันจะอยู่ที่เมืองไหน
ฉันก็ขอให้ “ซินเจียอยู่อี่ ซินนี้ฮวกใช้”

และเนื่องจากตรุษจีนปีนี้ตรงกับวาเลนไทน์
ฉันก็ขออวยพรแถมท้าย

“ขอให้เธอพบความรักดีมีคุณภาพตามความคาดหมาย
ขอให้ใครคนนั้น ดูแลเธอได้ เข้าใจเธอดี”

มีคนสงสัยว่า G.M. โตเป็นหนุ่มรึยัง?

เลยถ่ายรูปมายืนยันว่าโตเป็นหนุ่มแล้ว
และกำลังจะครบ 2 ขวบ ในวันที่ 12 มีนาคม 2553

เห็นไหมคะว่า … ลูกชายดิฉันหน้าตาดี

แต่เวลาหมดแรงก็ยังนอนแผ่แบบนี้ … เหมือนเดิม

ชีโก๊ะเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของหมึก ฉันเห็นชีโก๊ะอยู่บ่อยครั้ง แต่เพิ่งจะได้ทักทายกันวันนี้ เพราะชีโก๊ะถือไก่ทอดมานั่งเคี้ยวอยู่ข้างๆ แล้วเริ่มแนะนำตัวเองด้วยเสียงดังฟังชัด

สวัสดีครับคุณแม่ของหมึก ผมชื่อชีโก๊ะครับ

ชีโก๊ะเป็นเพื่อนของหมึกเหรอ
(ฉันก็ถามไปงั้นแหละเพราะฉันไม่รู้จะพูดอะไร)

ใช่ครับ อยู่ห้องเดียวกัน

วันนี้ชีโก๊ะไม่เรียนพิเศษตอนเย็นเหรอ

เรียนครับ แต่ลงมาทานขนมก่อนแล้วค่อยขึ้นไป

ชีโก๊ะทำไมชื่อชีโก๊ะ ชีโก๊ะแปลว่าอะไร?
(ชีโก๊ะทำหน้าเบื่อหน่าย ฉันคิดว่าคงมีคนถามแบบนี้บ่อยมาก)

ผมก็ไม่รู้แปลว่าอะไร แต่คุณพ่อของผมเป็นคนญี่ปุ่น คุณแม่เป็นคนไทย ชื่อนี้คุณพ่อตั้งให้

แล้วชีโก๊ะพูดภาษาญี่ปุ่นได้ไหม?

เรื่องมันเป็นแบบนี้นะครับ คุณพ่อพูดภาษาญี่ปุ่น คุณแม่พูดภาษาไทย แต่พอคุณแม่มาแต่งงานกับคุณพ่อ ผมเข้าใจว่าคุณแม่คงได้เชื้อของคุณพ่อไป คุณแม่เลยพูดภาษาญี่ปุ่นได้ แต่ผมพูดได้แค่ภาษาไทย

หัดพูดภาษาญี่ปุ่นสิ ชีโก๊ะจะได้มาสอนคุณป้าบ้าง

โอ้โหคุณป้าเลยเหรอ ให้ผมเรียกพี่ได้ไหมครับ
(วะเฮ้ย เด็กนี่เริ่มน่ารักผิดปกติซะแล้ว)

ก็ไม่ได้อยากเรียกตัวเองว่าคุณป้าหรอก แต่ว่าน้องเจไดกับน้องเนเน่เค้าเรียกว่าคุณป้า เค้าตั้งให้น่ะ

เจไดกับเนเน่เนี่ยนะ ผมว่าเรียกพี่ก็พอแล้ว ยังไม่ถึงขั้นป้าหรอก
(ไม่รู้ว่าชีโก๊ะหมายถึงหน้าตาหรือปัญญาที่ “อ่อน” แต่ก็แอบเข้าข้างตัวเองว่าคงเป็น “หน้าตา”)

เรียกป้าน่ะดีแล้วจะได้เหมือนๆ กัน ไม่สับสนไง ว่าแต่เรื่องภาษาญี่ปุ่นที่คุณแม่ได้เชื้อคุณพ่อมา ทำไมชีโก๊ะไม่ได้เชื้อมาบ้างล่ะ

ไม่รู้เหมือนกัน ผมว่าผมไปเรียนพิเศษก่อนดีกว่า ไปนะครับ
(ชีโก๊ะงับไก่ทอดคำสุดท้าย แล้วชิ่งหนีซะงั้น)

เด็กๆ รู้ว่าพวกเขาสามารถถามทุกอย่างที่สงสัยกับพ่อแม่ได้ และหวังว่าจะได้คำตอบที่สามารถเข้าใจ ทั้งที่บางคำถามเหล่านั้น ตลอดชีวิตของเราเองก็ยังตอบไม่ได้ แต่เรากลับพยายามอธิบายให้คนตัวเล็กๆ เข้าใจ

ความสุข มีราคาที่เราต้องจ่ายในรูปแบบที่ต่างกันไป

ความคาดหวัง คือภาพที่ชัดเจนว่าคนอื่นควรดำเนินชีวิตอย่างไร ในขณะที่เราไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไรกับชีวิตตัวเอง

ความลับ คือข้ออ้างเพื่อทะนุถนอมหัวใจของเขา ไม่ให้บอบช้ำจากการกระทำของเรา หรือคือสิ่งที่เราเก็บไว้เพื่อให้เรื่องที่รู้อยู่แก่ใจว่าผิดนั้น คล้ายมีเหตุผลสมควรแก่การกระทำ เพื่อให้ชีวิตดำเนินต่อไปได้ โดยไม่ต้องอธิบายกับใคร

ฉันหลับไปพร้อมกับหลายเรื่องราวที่คิดว่าเข้าใจ
เพื่อที่จะตื่นมาพบคนเดิมในวันใหม่
คนที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

เมื่อวันศุกร์แวะไปติดต่อเรื่องภาษี
ที่กรมสรรพากร (อาคารมโนรม)
บังเอิญเหลือบไปเห็นคูลเลอร์น้ำดื่มนี้

ความกระหายน้ำแห้งเหือดไปทันที

ถ้ายังไม่ได้เสียภาษี … ห้ามดื่มใช่ไหมเนี่ย?

ปกติแล้วถ้าออกจากโรงเรียนของหมึก 17.10 น. อย่างช้าที่สุด 17.40 น. (30 นาที) ก็กลับถึงบ้าน แต่เมื่อวันพุธที่ผ่านมา รถติดวินาศสันตะโรโดยไม่ทราบสาเหตุ ขนาดเปิด จส.100 ฟัง ตำรวจจราจรเองก็ยังข้องใจ ว่าทำไมมันติดได้ทั่วบ้านทั่วเมือง

ขับรถออกจากโรงเรียนเวลาเดิม 17.10 น. วิ่งผ่านเซ็นทรัลพระราม3 แล้วข้ามสะพานจากห้าแยกคลองเตย จะมาลงหน้าศูนย์ประชุมสิริกิตติ์ ติดค้างอยู่กลางสะพานไม่ขยับเป็นชั่วโมง พอลงสะพานได้ก็ชิดซ้ายเข้าศูนย์ประชุมฯ ทะลุโรงงานยาสูบ ออกมาทางพระราม4 เพื่อเข้าบ้านทางซอยไผ่สิงโต

ไฟเขียวเมืองไทย … รถไปไม่ได้นะคะ

19.30 น. ยังติดอยู่บนถนนพระราม4 ตรงสี่แยกคลองเตย กว่าจะค่อยๆ เลื้อยมาถึงบ้านได้ 19.50 น. พอดิบพอดี ใช้เวลาเดินทางกลับจากโรงเรียนทั้งสิ้น 2 ชั่วโมง 40 นาที ทำสถิติใหม่ new high เลยนะเนี่ย

ในขณะขับรถไปส่งหมึกที่โรงเรียนตอนเช้า ฉันจะเปิดวิทยุคลื่น FM 90.50 หรือ FM 100.50 ฟังข่าวในรถทุกวัน ระหว่างทางนั้นหมึกก็จะนั่งกอดตุ๊กตาหมีเงียบๆ โดยไม่พูดจ้อเหมือนช่วงเย็น ถ้าฉันชวนคุยก็จะเป็นแบบถามคำตอบคำ คาดว่าเครื่องยังไม่ติดเพราะเช้าเกินไป

ฉันเคยนึกสงสัยว่าข่าวสารที่เปิดทุกเช้านั้น หมึกฟังรู้เรื่องบ้างหรือไม่ แล้วก็พบว่าหมึกจับประเด็นสำคัญที่วิทยุพูดบ่อยๆ หรืออย่างน้อยก็จับคำสำคัญเอามาถามฉันได้

• GT200 ไม้ล้างป่าช้า (ไอ้ไม้นี่หน้าตาเป็นไง?)
• “สิ่งปฏิกูล” หน้าบ้านนายก (ปฏิกูลคืออะไร?)
• กลูตาไทโอน ยาที่ฉีดแล้วขาว (กล้าฉีดได้ไง? ขาวจริงเหรอ?)
• ยาแก้ไอที่กินแล้วครูตีไม่เจ็บ (มีด้วยเหรอครับ?) ฯลฯ

เมื่อวานนี้มีนกพิราบมาตายอยู่บนหลังคาห้องครัว 1 ตัว พอวันนี้กลับถึงบ้านก็มีนกพิราบมานอนตายอยู่ที่ระเบียงอีก 1 ตัว เหตุการณ์ชักไม่ค่อยปกติ แต่ยังหาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไมนกพิราบถึงตายติดๆ กัน สองวันแล้ว ความจริงฉันก็ไม่ได้นึกเอ็นดูนกพิราบพวกนี้นักหรอก เพราะมันขับถ่ายที่ระเบียงตึกไปทั่ว แต่ก็ไม่ได้นึกไปถึงขนาดว่าจะอยากให้มันตาย

ในขณะที่คุณปาป๊าเก็บศพนกพิราบตัวล่าสุดจากระเบียง พลางรำพึงรำพันกับตัวเองอย่างไม่ต้องการคำตอบ “นกพิราบตายสองตัวแล้วนะ มันมาจากไหนกันเนี่ย?” พลันคำตอบก็ลอยมาจากน้องหมึกอย่างทันทีทันควัน “มันคงมาจากสนามหลวงมั๊งป๊า ได้ข่าวว่าเขากำลังจับกันอยู่” แสดงว่าข่าวที่เปิดตอนเช้าเนี่ย … เด็กมันก็ฟัง

หมึกเล่นเกมส์เยอะไหม?

ผู้ปกครองหลายท่านถามฉันอยู่บ่อยๆ เพราะในจินตนาการของพวกเขา เวลาเห็นรูปถ่ายของหมึกบนบอร์ดที่โรงเรียน ก็คิดไปว่าที่บ้านคงจะเข้มงวด ให้หมึกเรียนหนังสืออย่างหนัก และไม่ยอมให้เล่นให้พักอย่างเด็กทั่วไป

ทั้งที่ความจริงแล้วหมึกเป็นเด็กสนุกสนาน ค่อนข้างผ่อนคลาย และมีอารมณ์ขันใช้ได้ ไม่ใช่เด็กคร่ำเครียดอะไรเลย ฉันบอกหมึกอยู่เสมอว่าให้เลือกทำสิ่งที่ทำแล้วมีความสุข เรียนก็ให้เรียนอย่างมีความสุข ตั้งใจที่สุดแล้วก็ไม่ต้องกังวลถึงผลของมัน

ส่วนเรื่องเกมส์นั้นเรามีข้อตกลงกัน หมึกจะได้สิทธิ์เล่นเกมส์วันละ 1 ชั่วโมง ในช่วงเวลา 20.00 - 21.00 น. เมื่อทำทุกอย่างต่อไปนี้เรียบร้อยก่อนสองทุ่ม

• ทำการบ้านทุกอย่างเรียบร้อย
• จัดตารางสอนเรียบร้อย
• ทำบัญชีรายวันและเบิกค่าขนมเรียบร้อย
• ซ้อมเปียโนเรียบร้อย
• อาบน้ำเรียบร้อย

ง่ายๆ แค่นี้ ก็เห็นได้ชัดใช่ไหมว่าหมึกได้เล่นเกมส์ทุกวัน ยกเว้นวันศุกร์ที่ต้องเข้าศูนย์คุมองเท่านั้น ส่วนวันเสาร์และอาทิตย์ก็แล้วแต่จะตกลงกัน ส่วนมากก็จะต่อรองให้ทำโจทย์พิเศษ 1 ชุด (20 ข้อ) แลกกับเกมส์ 1 ชั่วโมง

โดยเฉลี่ยฉันคิดว่าหมึกเล่นเกมส์ประมาณ 8 - 10 ชั่วโมง/สัปดาห์ ถามว่ามากไปไหม? ฉันคิดว่ามากไปนิดสำหรับเด็ก จะเรียกว่าติดเกมส์ก็ได้ แต่ฉันพิจารณาแล้วว่า สำหรับหมึกที่เรียนหนักและรับผิดชอบงานของตัวเองได้ดี การเล่นเกมส์ในระดับนี้ … รับได้

ผู้ปกครองมักสนใจจำนวนชั่วโมงในการเล่นเกมส์ของเด็กๆ ทั้งที่ความจริงแล้ว จำนวนชั่วโมงนั้นไม่สำคัญเท่าประเภทเกมส์ ที่เรายินยอมให้เด็กเล่น ฉันกับหมึกมักจะไปที่ร้านเกมส์ด้วยกัน เลือกเกมส์ด้วยกัน และเล่นด้วยกันเป็นประจำ (ไม่ต้องแปลกใจที่หมึกเล่นได้เก่งกว่าฉัน)

หมึกสามารถเลือกเล่นเกมส์ได้ทุกชนิดทุกประเภท ทั้งเกมส์คอมพิวเตอร์ เกมส์ออนไลน์ เกมส์ PS2 เกมส์ Wii โดยมีเงื่อนไขเล็กน้อยว่าต้องไม่ใช่เกมส์ที่ต่อสู้เข่นฆ่ากันรุนแรง ชนิดเลือดสาดเต็มจอแบบนั้นฉันไม่อนุมัติให้เล่น

ฉันสังเกตดูพบว่า หมึกชอบเกมส์ประเภท Strategy Games วางแผนสร้างบ้านสร้างเมือง เกมส์ต่อสู้ เช่น ดราก้อนบอลล์ และ เกมส์เนื้อเรื่อง ประเภท ปลูกผัก ทำสวน เลี้ยงสัตว์ ขุดแร่ เช่น Harvest Moon ซึ่งโดยหลักการแล้วก็เป็นเกมส์ที่ต้องใช้การวางแผนล่วงหน้า

ฉันสนับสนุนให้ลูกเล่นเกมส์ โดยคัดสรรเกมส์ที่จะเล่นกับลูกด้วย หลักเบื้องต้น คือ อ่านคำอธิบายและดูเรทติ้งที่ข้างกล่อง ซึ่งจะบอกอายุที่เหมาะสมไว้ 3+ / 7+ / 13+ / 18+ เพื่อช่วยในการตัดสินใจ

ในส่วนของเกมส์ออนไลน์ ซึ่งเด็กสามารถเข้าไปเล่นและพูดคุยกับคนอื่นได้ เป็นเกมส์ที่ผู้ปกครองต้องระมัดระวังมากกว่าปกติหลายเท่า เพราะเกมส์ออนไลน์นั้นเด็กอาจจะถูกชักจูงไปได้ง่าย ดังนั้น เวลาที่หมึกเล่นเกมส์ออนไลน์ ฉันก็จะใช้คอมพิวเตอร์อีกเครื่องหนึ่ง login เข้าไปปาร์ตี้ด้วย สองแม่ลูกเล่นกันคนละเครื่องคนละตัว เก็บเลเวลกันสะใจ

ถ้าเราไม่สามารถโน้มน้าวให้เด็กเลิกเล่นเกมส์ได้
เราก็ควรสอนให้เขาเล่นอย่างรับผิดชอบและปลอดภัย

เมื่อวันเสาร์ที่ 23 ม.ค. 53 หมึกเป็นตัวแทนโรงเรียนไปสอบคณิตศาสตร์ระดับประถมศึกษา (ความรู้ระดับ ป.6) ของ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา กรุงเทพมหานคร เขต1 (สพฐ. กทม. เขต1) ผลสอบออกมาแล้ว …

นักเรียนที่ได้รับคัดเลือกเป็นตัวแทน สพฐ. กทม. เขต1
ไปแข่งขันวิชาการระดับนานาชาติประจำปี 2553
รอบระดับประเทศ
วิชาคณิตศาสตร์ระดับประถมศึกษา (สาย1)

น้องหมึกก็ผ่านเข้ารอบ
และได้รับรางวัลเกียรติบัตร ระดับเหรียญทองแดง

จากรายชื่อที่ประกาศว่าผ่านเข้ารอบทั้งหมด 242 คน ในจำนวนนี้ได้รับรางวัลเกียรติบัตร 194 คน เกือบทั้งหมดที่สอบผ่านเป็นนักเรียนชั้น ป.5 - ป.6 มีนักเรียน ป.3 - ป.4 อยู่บ้างเหมือนกันแต่น้อยมาก นักเรียน ป.3 ที่สอบผ่านและได้รับเกียรติบัตรก็มีเพียง 3 คน ซึ่งหมึกก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

เจ้าตัวดีใจมากที่สอบผ่านและได้เหรียญทองแดง แต่ก็บอกฉันว่ารอบถัดไประดับประเทศคงจะผ่านยาก เพราะความรู้ระดับ ป.6 นั้น เกินชั้นเรียนของหมึกไป 3 ปี ฉันก็บอกว่าให้ทำดีที่สุด คิดซะว่าเป็นการหาประสบการณ์ไปเรื่อยๆ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

อีกรายการหนึ่ง คือ โครงการพัฒนาอัจฉริยภาพทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ของ สสวท. หลังจากที่ผ่านเข้ารอบแรกมาทั้งหมด 930 คน เมื่อเสาร์ที่ผ่านมา 30 ม.ค. 53 ก็ไป สอบคัดตัวรอบที่ 2 ผลสอบจะประกาศวันที่ 23 ก.พ. 53 (ลุ้นๆ)

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ระยะนี้นอกจากเรื่องงาน ฉันก็พัลวันอยู่กับหมึกเกือบตลอดเวลา เทียวรับเทียวส่ง ซื้อขนมไปรอ ช่วยสอนการบ้าน ช่วยติวโจทย์ ฯลฯ สังเกตดูหมึกก็ไม่ได้เครียดอะไร ค่อนข้างจะสบายๆ และสนุกกับการสอบแข่งขัน กระตือรือร้นมาก

ตารางเรียนของหมึกจะแน่นเฉพาะวันธรรมดา จันทร์ - พฤหัส เรียนติวที่โรงเรียนเลิกห้าโมงเย็น มีเฉพาะวันศุกร์หมึกจะเข้าไปกบดานอยู่ในศูนย์คุมองตั้งแต่ห้าโมงเย็น และจะทำโจทย์อยู่ในศูนย์คุมองพอใจ บางศุกร์กว่าจะยอมกลับบ้านก็เกือบสามทุ่ม ฉันนั่งรอจนหลับแล้วหลับอีก

วันเสาร์เป็น free day ไม่มีเรียนเลยว่างทั้งวัน ส่วนวันอาทิตย์มีเรียนเปียโน 1 ชั่วโมง ก็แทบจะเรียกได้ว่าว่างเช่นกัน

ฉันให้หมึกเรียนเปียโนเพื่อผ่อนคลาย แต่หมึกก็ตั้งใจและมีผลการเรียนก้าวหน้าไปได้ดี ตอนนี้เรียนระดับขั้นกลาง เจ้าตัววางแผนกับคุณครูเจไว้ว่า จะสมัครสอบ Piano Grade9 ของ Yamaha เดือนมีนาคม 2553 ที่จะถึงนี้ ช่วงหัวค่ำถ้าใครมาที่บ้าน ก็จะเห็นหมึกรัวนิ้วซ้อมเปียโนอย่างเอาจริงเอาจัง