การรักษาสุขภาพไม่ได้หมายความว่า เราจะต้องเลิกรับประทานทุกอย่างที่เคยโปรดปราน แล้วหันไปหา “ถั่ว งา หญ้า ผัก” แต่น่าจะหมายถึง การเข้าใจว่าอาหารนั้นดีหรือไม่ดีต่อร่างกายอย่างไร รู้จักเลือกและหาสมดุลในการบริโภคให้ได้

ถ้ารับประทานเยอะ ก็ออกกำลังกายใช้พลังงานให้มาก

ฉันออกกำลังกายทุกวัน ฉันปรุงอาหารเพื่อสุขภาพรับประทานเอง แต่ในเย็นวันเสาร์อย่างนี้ ที่หมึกไปอยู่กับคุณยาย และฉันเองก็อยากผ่อนคลายจากเรื่องราวที่สุมหัว จึงปิดครัวแล้วออกไปหาอะไรทานนอกบ้าน

ฉันสั่งบะหมี่เส้นโซบะหน้าเต้าหู้ เพราะเส้นโซบะทำจากแป้งบั๊กวีท ซึ่งมีคุณค่าและวิตามิน ดีกว่าเส้นที่ทำจากแป้งสาลีอย่างเส้นอุด้ง และเต้าหู้ก็ให้โปรตีนสูง ใต้รูปบะหมี่ คือ ทาโกยากิเจ้าอร่อย Gindaco ที่ให้คุณค่าโคเลสเตอรอล 555+

หลังจากทานบะหมี่แล้ว ฉันก็ไปนั่งที่ร้าน Coffee World ที่อยู่ใน B2S สั่งวอฟเฟิลราดน้ำผึ้งของโปรด กับชาร้อนกลิ่นมินท์หนึ่งกา เห็นไหมว่า ในช่วงคุมน้ำหนักเราก็ยังทานวอฟเฟิลได้ แต่อิ่มตรงไหนก็หยุดตรงนั้น ฉันจึงรวบส้อมกับมีดเข้าด้วยกัน แม้จะรู้สึกเสียดาย

ทานวอฟเฟิล+จิบชา อ่านหนังสือเล่มโปรดอย่างสบายใจ
เคล้าคลอเสียงเพลงฟังสบายใน B2S

ได้ใช้เวลากับตัวเองคนเดียวแบบนี้ฉันมีความสุขมาก
ไม่ได้เหงาจนนึกอยากโทรไปไหน
และไม่ได้รอให้ใครโทรมาหา

การอยู่นิ่งๆ ด้วยความรู้สึกดีที่สมบูรณ์ในตัวเองอย่างนี้
… เกิดขึ้นไม่บ่อยเลย …

แม้ว่าเรื่องราวที่รุมล้อมจะวางลงไม่ได้ แต่คนที่เคยเป็นนักวิ่งระยะไกลจะรู้ว่า เราต้องรู้จักผ่อนน้ำหนักและออมกำลัง ถ้าอยากวิ่งได้จนครบระยะทาง โดยไม่ถูกหามขึ้นรถพยาบาลไปดมแอมโมเนีย

สองทุ่มกว่า ในขณะที่กำลังอ่านหนังสือสบายใจ ชาถ้วยสุดท้ายกำลังจะหมดกา คุณแม่ก็โทรมาบอกว่า “น้าทิพย์เสียแล้วนะ” เป็นข่าวที่ทำให้ความรู้สึกคล้ายมีโพรงข้างใน

เมื่อสักครู่ยังรู้สึกสุข พอทราบข่าวก็กลายเป็นทุกข์

อนิจจัง
ความสุขก็อยู่ไม่นาน ความทุกข์ก็อยู่ไม่นาน
… มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ …

วางสายจากคุณแม่แล้วก็ตั้งสติอยู่สักครู่ ข้อความก็ดังขึ้นมาในหัว “เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดา” ที่เราทุกคนต้องพบเจอมัน

จากตอนเด็กๆ ที่วิ่งเล่นอยู่นอกศาลาโดยไม่รู้ว่าใครตาย พอเริ่มรู้ประสาแม่ก็เรียกมานั่งพนมมือ ฟังไม่เข้าใจก็นั่งได้จนพระสวดจบ ครั้นโตเป็นผู้ใหญ่ ก็เริ่มมีคนรู้จักเสียชีวิตไป เริ่มจากคนไกลๆ แล้วก็เขยิบเข้ามาใกล้ถึงญาติผู้ใหญ่

ยิ่งเติบโตนานวัน ตำแหน่งที่นั่งของเราในงานศพ ก็ขยับจากนอกศาลา เข้าไปในศาลา และเข้าใกล้โลงศพมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเราก็ต้องลงไปนอนในนั้นเช่นกันทุกคน

เราต่างเดินไปสู่ความตาย
แต่บางครั้งคนที่เรารักก็ไปถึงก่อน

เขาไม่ได้ถึงจุดหมายเร็วไป … เราต่างหากที่ช้า