อาทิตย์ที่แล้วไปบ้านแม่ พบว่าแม่กำลังรื้อของเก่าๆ ที่เก็บไว้ออกมาคัดที่ไม่ได้ใช้ทิ้งไปบ้าง เลยได้ห่อของที่ฉันเขียนฉลากไว้ว่า “เอกสารสำคัญ” ที่ฉันปล่อยไว้ในห้องเก็บของที่นั่นนานกว่า 10 ปี กลับมาเป็นที่ระลึกด้วย

พอเอากลับมาถึงบ้าน ด้วยความที่ชีวิตยุ่งเหยิงวุ่นวาย ฉันก็วางห่อของไว้อย่างนั้นหลายวัน จนกระทั่งเช้านี้จึงได้เอามาเปิดดู ข้าวของในนั้นล้วนปลุกความทรงจำให้ฟื้นตื่น บ้างทำให้ยิ้มได้ บ้างทำให้หม่นใจ

รูปที่ถ่ายกับเพื่อนๆ ตั้งแต่สมัย ม.4 จนถึง ป.โท ฉันใส่แว่นตาอันโตกับเสื้อยืดตัวโคร่ง และไว้ผมหยิกฟูไร้ทิศทาง เมื่อก่อนฉันเชยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย … ฉันเคยป้ามากๆ และอาจจะยังป้าอยู่อย่างไม่รู้ตัว

ภาพเหล่านั้นทำให้ฉันนึกถึง ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตกับเพื่อนๆ เต้ย แอน รุ้ง พี่กิ๊ก พี่ปอ Arun Petri … คิดถึงทุกคนเลยนะ

ระเบียบนักศึกษา ใบเสร็จค่าเล่าเรียนทุกเทอม แม้จะเก่าเหลืองซีดแต่ยังอยู่ครบถ้วน รวมทั้งบิลค่าหอ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ ในช่วงที่เรียน ป.โท คงถึงเวลาทิ้งได้ซะที … นังละเอียด เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ

ข้อความที่เคยแปะฝาผนัง ทั้งที่เตือนสติและให้กำลังใจตัวเอง … ถ้ามัวแต่รอจากใครๆ อาจไม่ทันการณ์

ตาราง ออกกำลังกาย ขั้นตอนการวอร์มอัพ และการทำกายบริหารด้วยตนเอง ที่เคยแปะไว้เต็มฝาผนังด้านหนึ่งที่หอ แล้วก็ลุกขึ้นมาออกกำลังกายได้ทุกวัน … ฉันเคยบ้าออกกำลังขนาดนั้น (ลืมไปแล้วนะเนี่ย)

จดหมายและการ์ดอวยพร ทุกใบ ทุกเทศกาล จากเพื่อนๆ และญาติๆ ปึกใหญ่ ที่เปิดอ่านแล้วก็ ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม พร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นใจ … ขอบคุณแรงดึงดูดที่ทำให้เราได้พบกัน ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ฉัน

ทุกวันนี้ไม่ค่อยมีใครเขียนการ์ดให้กันแล้ว ความระลึกถึงตามเทศกาล ถูกส่งแบบ “to all” ไปให้ทุกคนในลิสต์ ผ่านทาง e-cards ที่มีข้อความสละสลวย แต่ขาดชีวิตชีวา

ทุกครั้งที่ฉันได้รับการ์ดกระดาษแบบธรรมดา ซึ่งผู้ส่งเขียนข้อความจากใจด้วยลายมือ ไม่ใช่แค่เซ็นต์ชื่อลงท้ายข้อความที่การ์ดพิมพ์มาให้ ก็รู้สึกดีทุกครั้งไป

ใบเสร็จเก่าๆ ที่มีคำอวยพรตามเทศกาลต่างๆ คงมีผู้ชายคนเดียวในโลก ที่ซื้อของให้ผู้หญิง แล้วเขียนคำอวยพรลงในใบเสร็จรับเงิน … ฉันแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น

เขารักฉันนั่นไม่ใช่เรื่องที่ต้องสงสัย หลังจากแต่งงานกันได้หลายปี กลับกลายเป็นตัวฉันเองที่มีคำถามในใจ “ฉันรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?” ภาพสุดท้ายที่หยิบขึ้นมาจากห่อของสำคัญ ช่วยตอบคำถามนั้นได้ดี

ริมน้ำยามบ่าย AIT พ.ศ. 2542

ถ้าความรักเป็นรูปแบบหนึ่งของพลังงานที่ใช้ในการขับเคลื่อนชีวิต
ฉันก็เป็นคนหนึ่งซึ่งไม่เคยประสบภาวะขาดแคลนเลย

ขอบคุณเธอสำหรับเชื้อเพลิงคุณภาพดี
ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้สัมผัส “ความรัก” จากการกระทำ
ไม่ใช่เพียงคำที่พูดมา