เวลาที่มีความสุข
สภาพทางกายจะเป็นไปโดยธรรมชาติ
หน้าจะพริ้ม ตาจะยิ้ม ปากจะแย้ม
ชนิดที่สังเกตเห็นโดยง่าย และกลบเกลื่อนไว้ไม่ได้

แต่เมื่ออยู่ในตำแหน่งที่ต้องยิ้มไม่ว่าจะเกิดอะไร
ความสุขก็กลายเป็นเรื่องที่ต้องพยายาม
เพื่อไม่ให้คนรอบข้างเสียขวัญและกำลังใจ

ระหว่างการศึกสงครามแม่ทัพย่อมไม่อาจร้องไห้

… พึง สุข ตาม สม ควร ให้ เป็น นิ สัย …

สิ่งที่คิดบ่อยๆ จะกลายเป็นการกระทำ
สิ่งที่ทำบ่อยๆ จะกลายเป็นนิสัย กลายเป็นความเคยชิน
กลายเป็นบุคลิกที่กำหนดชะตากรรม

คิดสุขบ่อยๆ ก็จะยิ้มได้
ยิ้มบ่อยๆ ก็จะเป็นธรรมชาติ จะออกมาจากใจ
ยิ้มให้เป็นนิสัย ก็จะกลายเป็นความเคยชิน กลายเป็นคนสุขง่าย
ส่งผลสะท้อนกลับเข้าไปที่ความคิดและจิตใจ
กลายเป็นรอยยิ้มที่กำหนดชะตากรรมได้

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

33 ปีที่ชีวิตเดินทางมา ฉันถามตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่า “ตอนนี้มีความสุขไหม?“ เพื่อเช็คสภาพจิตใจ และปรับคุณภาพชีวิตให้สุขได้ทันท่วงที แม้ในยามที่จังหวะชีวิตไม่ปราณีจิตใจ อย่างน้อยก็ควรมีความสุขตามสมควรได้

ไม่มีใครบนโลกนี้ที่เกิดมาคู่ควรกับความทุกข์
เราล้วนเกิดมาเพื่อสุขตามสมควร

พี่ชายที่เคารพถามฉันในคืนที่กรึ่มใจ เกี่ยวกับนิยามของ “ความสุขตามสมควร” ว่าเป็นความสุขแบบไหน ฉันก็ตอบไปสั้นๆ ง่ายๆ

ความสุขตามสมควร
คือ
ความสุขที่คนอื่นมองชีวิตเราแล้วบอกว่า “น่าอิจฉาจังเลย”

ถ้าคนอื่นยังมองเห็นข้อดีของชีวิตเรา
แสดงว่ามันไม่ได้เศร้าอย่างที่คิดหรอกใช่ไหม?

ทุกวันนี้ที่เราทุกข์
ไม่ใช่เพราะชีวิตมันห่วยแตกจนไม่อาจเป็นสุข
เราเป็นทุกข์เพราะอยากสุขเกินสมควร