หลังจากดู “ก้านกล้วย 2″ ที่สยามพารากอนกับหมึก ฉันก็แวะไปหาพ่อกับแม่ที่บ้าน เพราะเด็กแผนสูงจะไปค้างคืนที่นั่น ส่วนฉันแค่จะไปอาศัยรับประทานอาหารเย็น

ทีแรกว่าจะกลับหลังอาหาร แต่แม่ชวนนั่งดูหนังเกาหลี “ลีซาน” แม้ฉันจะไม่ค่อยได้ดูละครพวกนี้ แม่ก็ช่วยสรุปความเป็นมาให้ในช่วงพักโฆษณา ลีซานเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ฝ่าบาทจะปลดองค์รัชทายาททำไม และอีกหลายคำถามที่แม่ช่วยให้ความกระจ่าง จนดูต่อได้ไม่มึนงง

มารู้สึกตัวอีกทีตอนลีซานจบเกือบสองทุ่ม เลยอาบน้ำอาบท่าค้างซะที่นี่ แล้วค่อยกลับเช้าวันพรุ่งนี้ น่าจะเป็นโอกาสดี

มานอนค้างคืนบ้านนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?
- ก็ นาน จน จำ ไม่ ได้ -

หมึกขึ้นไปนอนที่ชั้นสองในห้องของพ่อกับแม่ ส่วนฉันเลือกนอนในห้องทำงานชั้นล่าง แม้จะมีห้องนอนของตัวเองอยู่ชั้นบน เพราะห้องทำงานมีคอมพิวเตอร์ให้ใช้ แล้วพอง่วงจนทำงานไม่ไหว ก็ไม่ต้องไปหาที่นอนไกล ข้างโต๊ะคอมพ์ก็มีตั่งนอนเล่นอยู่ใกล้ๆ สมัยเรียนก็อาศัยนอนในห้องทำงานบ่อยไป

คืนนี้ไม่ได้เตรียมการ ไม่มีหนังสือมาอ่าน ไม่มีงานมาทำ ได้อยู่เงียบๆ คนเดียวกับตัวเอง ในห้องที่คุ้นเคยที่สุด ทำให้จิตใจเบาสบาย ความรู้สึกตึงเครียดต่างๆ ก็คล้ายถูกปัดเป่าให้จางหาย

… ฉัน เริ่ม เข้า ใจ …
แท้จริงแล้วการพักผ่อนไม่ได้หมายความว่าต้องเดินทางไกล
พักผ่อนนั้นอยู่ที่ใจ