บ่ายวันนี้ขึ้นรถประจำทางปรับอากาศ จากสามแยกดินแดง ไปลงที่เกษรพลาซ่า มีเด็กกลุ่มหนึ่งเดินมานั่งข้างฉันที่เบาะหลังสุด ซึ่งเดิมทีมีฉันนั่งอยู่คนเดียว ดูจากใบหน้าก็คงเป็นเด็กมัธยมปลาย
พนักงานเก็บสตางค์เดินตรงมาทางด้านหลัง พร้อมกับเขย่ากระบอกตั๋วดังกรุ๊กกริ๊ก แล้วถามด้วยเสียงดังฟังชัด “ไปไหนคะ”
เด็กคนที่อยู่ใกล้กับพนักงานมากที่สุดตอบว่า “สยามสแควร์ครับ”
พนักงานเก็บตั๋วยื่นมือออกมารับธนบัตรจากเด็กคนเดิมพร้อมกับคำถามใหม่ “กี่คนคะ”
คราวนี้เด็กทุกคนตอบพร้อมกันเกือบจะเป็นเสียงเดียว “คนเดียวครับ”
ภาพเด็กทั้ง 8 คน บ้างหยิบกระเป๋าสตางค์ บ้างล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ บ้างคุ้ยเศษเหรียญในย่าม ต่างคนต่างจ่ายค่ารถของตัวเอง ทำให้ฉันและพนักงานเก็บสตางค์ยิ้มพร้อมกันด้วยความเอ็นดู แล้วเธอก็รับเงินจากเด็กทีละคน ทอนเงินให้เด็กทีละคน ท่ามกลางเสียงคุยกระเซ้าเย้าแหย่ของเด็กๆ
ฉันคิดว่าในสภาพเศรษฐกิจแบบนี้ สำหรับนักเรียนที่ยังต้องได้รับการสนับสนุนค่าใช้จ่ายจากผู้ปกครอง การคบหาีที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้ เป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยให้มิตรภาพยืนยาวอยู่บนพื้นฐานของความจริงใจ
ในเมื่อต่างคนก็ต่างยังไม่มีรายได้เป็นของตนเอง
ความสนุกสนานในวัยนี้จึงไม่ควรดำเนินไปบนภาระทางการเงินของใคร
