อากงของฉันเป็นคนจีน ครอบครัวของคุณพ่อจึงเป็นครอบครัวจีน ที่บ้านของคุณพ่อจะตั้งโต๊ะไหว้เป็ดไก่ทุกเทศกาลสำคัญ ตามวันที่ระบุไว้ในปฏิทินจีน (ปฏิทินที่จนบัดนี้ฉันก็ยังดูไม่เข้าใจ) แต่เทศกาลไหนๆ ก็ไม่เร้าใจเท่า “ตรุษจีน” เพราะเป็นวันที่เด็กๆ จะได้ “อั่งเปา” ซองแดงๆ

แม้ว่าฉันจะเติบโตมากับกลิ่นอายแบบจีนในครอบครัวของคุณพ่อ แต่ก็ถูกเลี้ยงดูมาแบบไทยกึ่งสากล เพราะครอบครัวของคุณแม่เป็นครอบครัวไทยหัวสมัยใหม่ ที่ให้ความสำคัญกับเรื่องการฟังเหตุผล และการยอมรับความคิดเห็นของคน โดยไม่กีดกันทางเพศหรือวัย ครอบครัวแบบจีนปนไทยจึงไม่ได้ทำให้ฉันพูดน้อยลงแต่ประการใด

ครั้นพอแต่งงานกับคุณพ่อของเจ้าหมึก ฉันกลับพบว่าตัวเองได้เข้าไปอยู่ในครอบครัวจีนแท้ๆ ที่บริหารทุกอย่างแบบกงสี มีลำดับขั้นตอน มีอาวุโสเคร่งครัด มีลูกชายกับลูกสะใภ้อย่างละสี่ แถมด้วยคุณพ่อและคุณแม่สามี กว่าจะรู้จังหวะที่ควรพูดในครอบครัวใหม่นี้ ฉันก็ใช้เวลาปรับตัวหลายปี

ทุกวันนี้ฉันเข้ากันได้กับคุณแม่สามี ฉันรักษาความสัมพันธ์กับน้องสะใภ้ พบกันบ่อย พึ่งกันได้ คุยกันดี แม้ว่าความสัมพันธ์กับพี่สะใภ้ อาจจะเรียกได้ว่ารักษาระยะห่างอย่างสันติวิธี และกับญาติๆ อีกประมาณ 30 ชีวิต ที่นัดรวมเหล่ากันบ่อยมาก ฉันก็รู้ว่าควรวางตัวเองไว้ตรงไหนในงานปาร์ตี้ โดยรวมจึงราบรื่นดี

ตรุษจีนกำลังจะมาถึงในอีกสองวันข้างหน้า คือ ตรุษจีนครั้งที่ 10 กับครอบครัวนี้ ครอบครัวที่ฉันแน่ใจว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่เด็กอีกต่อไป เพราะฉันได้เลื่อนขั้นจากคนรับอั่งเปามาเป็นคนแจกอั่งเปาให้กับหลานๆ ครอบครัวที่ทำให้ฉันรู้คุณค่าของการทำงาน

วันจ่าย วันรถติด วันวุ่นวาย เมื่อตอนกลางวันออกไปจ่ายตลาดเตรียมของไหว้ และส่งส้มส่งซาลาเปาไปบ้านโน้นบ้านนี้ แม้ว่าจะวุ่นๆ เหนื่อยๆ ในบรรยากาศตรุษจีนอย่างนี้ แต่บรรยากาศของครอบครัวก็เหมือนหินถ่วงใจให้หนักแน่นอุ่นสบาย จนผ่อนคลายเรื่องรถติดไปได้

ฉันรักครอบครัวใหม่ และยังมีใจให้ครอบครัวเดิม

ตรุษจีนเมืองไทย
ไม่ว่าเพื่อนฉันจะอยู่ที่เมืองไหน
ฉันก็ขอให้ “ซินเจียอยู่อี่ ซินนี้ฮวกใช้”

และเนื่องจากตรุษจีนปีนี้ตรงกับวาเลนไทน์
ฉันก็ขออวยพรแถมท้าย

“ขอให้เธอพบความรักดีมีคุณภาพตามความคาดหมาย
ขอให้ใครคนนั้น ดูแลเธอได้ เข้าใจเธอดี”