เชิดหน้าไว้อย่าให้น้ำตาร่วง
พี่สาวที่อยู่ห่างไปทางใต้หลายร้อยกิโลเมตร โทรมาเล่าเรื่องผู้ชายที่คบหากันมาได้สามปี คนที่เพิ่งเลิกกันเมื่อไม่กี่วันมานี้ คนที่เธอเคยคิดว่าเป็นผู้ใหญ่และน่าจะไปกันดี เป็นเวลาสี่สิบนาทีที่ฉันได้ยินเสียงร้องไห้แจ่มชัดกว่าเรื่องราว ที่พอสรุปประเด็นความเสียใจได้ดังนี้ …
พี่รู้อยู่แก่ใจว่าผู้ชายคนนี้เอาเปรียบพี่
มันถึงเวลาที่ควรหยุดซะที
พี่อยากมีครอบครัว พี่อยากแต่งงาน
อารมณ์อยากแต่งงานกับใครสักคน กับความรู้สึกว่าต้องเป็นผู้ชายคนนี้ ไม่เหมือนกันนะคะพี่ ลองคิดดูดีๆ
พี่เสียดายเวลาสามปี
กลับตัวเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี พี่ควรดีใจนะคะที่มันไม่นานไปกว่านี้
พี่คิดว่าถ้าแต่งงานกันแล้วปรับตัวทุกอย่างก็คงจะดี
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้หลังแต่งงานหรอกค่ะพี่
พี่เหงา พี่เคยชินกับการมีเขา
ถ้าเขารู้ว่าพี่พูดอย่างนี้ ก็แพ้ตั้งแต่หน้าประตูแล้วพี่ เข้มแข็งนะคะ สักวันพี่จะอยู่ได้อย่างภูมิใจ โดยไม่ต้องมีใครเอาเปรียบพี่
ทำงานที่เดียวกันแบบนี้ พี่ไม่รู้ว่าจะมองหน้าเขายังไง
ถ้าต้องพบ อย่าหลบหน้า เพราะว่าพี่ไม่ได้ทำผิดอะไรในเรื่องงาน ทำตัวเป็นมืออาชีพ แล้วแยกแยะมันออกจากกัน เชิดหน้าไว้อย่าให้น้ำตาร่วงนะพี่
พี่ไม่ดีตรงไหน ทำไมกลายเป็นแบบนี้
คุณค่าของเราไม่ได้อยู่ที่เขามาเห็น เรามีคุณค่าในตัวเรา ไม่ว่าเขาจะเห็นหรือไม่ คนที่ไม่เห็นคุณค่าเราก็ต้องปล่อยไป อย่าโทษตัวเองนักเลย ก็แค่คนที่เข้ากันไม่ได้ บนโลกนี้มีเรื่องตั้งมากมายที่เหตุผลงี่เง่าจะตาย จะเสียเวลาหาทำไม มองไปข้างหน้าดีกว่าไหม
ตลอดเวลาที่คุยกัน ไม่ได้ยินพี่พูดถึง “รัก” สักคำ คล้ายๆ กับว่าอาลัยในเยื่อใย และครุ่นคิดถึงความคุ้นที่เคยมี ปิดท้ายด้วยความน้อยใจ ลองถามตัวเองดีๆ “พี่ยังรักผู้ชายแบบนี้?” ใช้อารมณ์น้อยๆ ใช้เหตุผลเยอะๆ คนที่อยู่ไกลๆ เอาใจช่วยนะพี่
Leave a Reply