ทุกๆ เย็นวันเสาร์ หมึกยังคงไปเรียนมวยไชยาที่ บ้านช่างไทย ครั้งละ 2 ชั่วโมง ซึ่งเป็นช่วงปลอดปล่อยพลังงานไปกับการเตะต่อย

เมื่อวานนี้ตอนที่ไปรับ หมึกกำลังจับคู่กับเด็กผู้ชายตัวเท่ากัน ฝั่งโน้นกำลังเอาแท่งไม้ที่หุ้มด้วยนวม ไล่ตีหมึกแล้วตะโกนว่า “ดาบเลเซอร์” วิ่งวนไปรอบๆ คุณครูคนไทยที่พูดอย่างไร้ความหมายว่า “หยุดทั้งคู่” แต่ไม่มีใครทำตาม จนกระทั่งได้ยินคำสั่ง “ทั้งสองคนจรดมวยข้างเดียวกัน เหลี่ยมซ้าย ซ้อมท่าดับชวาลา หมึกรุกก่อน”

โอ้โห … ลูกฉันมันทำได้ด้วยเฟ้ย มันฟังครูเข้าใจ 

หลังเลิกเรียนฉันเดินไปดูที่แฟ้มลงเวลา อยากรู้ว่าหมึกเหลือเวลาเรียนอีกกี่ครั้ง จะได้เตรียมเงินไว้จ่ายค่่าเรียนคอร์สถัดไป แต่พลิกดูแล้วหาไม่เจอ พอดีคุณครูที่สอนมวยอีกคน ซึ่งเป็นชาวต่างชาติแต่พูดภาษาไทยได้ชัดเจน เดินตรงเข้ามาเสนอความเอื้อเฟื้อ “ให้ช่วยไหมครับ”

ฉันก็แจ้งความต้องการเป็นภาษาไทยกลับไป แต่ดูเหมือนคุณครูกับฉันจะเข้าใจไม่ตรงกัน สื่อสารกันอยู่สักพักหมึกคงจะทนไม่ได้ เลยพูดขึ้นมาว่า … “Why don’t you speak ENGLISH? My mom can speak englisyh very well. ทำไมคุณแม่ไม่พูดภาษาอังกฤษ พูดภาษาอังกฤษสิครับ ภาษาอังกฤษคุณแม่ดีกว่าหมึกอีก”

คุณครูสอนมวยยิ้ม “That’s right. We can speak english.”

ฉันตั้งตัวไม่ทันเลยกลายเป็นพูดจาตะกุกตะกักไปซะ ห่างไกลคำว่า very well มากเหลือเกิน เจ้าลูกชายคนนี้บางทีมันก็ … น่าตีจริงๆ