ก่อนที่จะขับรถออกจากโรงเรียนในตอนเช้า ฉันคุยกับหมึกเรื่องโลกนี้ไม่มีอะไรฟรี ทุกอย่างมีราคาที่เราต้องจ่าย และอธิบายว่าทำไมต้องให้หมึกจ่ายค่ากล่องดินสออันใหม่เอง เย็นวันนี้หมึกกลับมาจากโรงเรียนพร้อมกับกล่องดินสออันเก่า ที่ไปติดตามเอากลับมาจนได้ เพื่อยืนยันว่ามีความใส่ใจในข้าวของ

หมึกไม่ได้อยากโกหกคุณแม่นะครับ

แล้วทำไมเมื่อเช้านี้หมึกบอกแม่ว่ามันยังอยู่

หลังเลิกเรียนจะมีเด็กห้องอื่นมาเรียนพิเศษที่ห้องของหมึกทุกวัน ส่วนหมึกก็ย้ายไปเรียนพิเศษหลังเลิกเรียนที่อีกห้องนึง หมึกเอาทุกอย่างใส่ไว้ใต้โต๊ะ เค้าจะมานั่งเรียนที่โต๊ะของหมึก แล้วเค้าคงเป็นคนหยิบไป แต่หมึกไม่ได้ไปตามหา เพราะหมึกไม่รู้ว่าเค้าเป็นใคร ไม่รู้ว่าเค้าอยู่ห้องไหน แล้วที่บอกคุณแม่ว่ากล่องดินสอมันอยู่ใต้โต๊ะแน่ๆ เพราะหมึกเชื่ออย่างนั้น หมึกเชื่อว่าเค้าต้องเอามาคืนสักวัน

แม่ดีใจที่หมึกอธิบายนะ

หมึกเชื่อว่าคนที่หยิบไป เค้าคงไม่ได้ตั้งใจ พอนึกได้คงเอามาคืน และมันคงกลับมาอยู่ใต้โต๊ะ

หมึกกำลังบอกแม่ว่า หมึกเชื่อว่าคนที่หยิบของหมึกไปเป็นคนดีเหรอ

ครับ หมึกเชื่ออย่างนั้น

หมึกอธิบายให้ฉันฟังช้าๆ อย่างชัดถ้อยชัดคำ ฉันนิ่งฟังข้อความยืดยาวนั้นอย่างมึนงง ได้ฟังเหตุผลอย่างนี้ก็อึ้งกิมกี่รอบสอง บางครั้งเหตุผลของเด็ก ก็เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงจริงๆ หมึกทำให้ฉันได้บทเรียนที่สำคัญ และเกิดคำถามขึ้นในใจ

เมื่อเราโตเป็นผู้ใหญ่
เรากล้าเชื่อมั่นในคนอื่นบ้างไหม?

เราทุกคนล้วนเป็นคนดี และคนที่ทำผิดก็คงไม่ได้ตั้งใจ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ข้อความที่ฉันเขียนยังคงติดอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ
หมึกเห็นแล้วก็ทำตาโตยิ้มหวานอ่านด้วยเสียงดังฟังชัด