ทุกวันศุกร์ 15.00 - 17.00 น. เรียน KUMON
ทุกวันอาทิตย์ 12.00 - 13.00 น. เรียนเปียโน
นอกเหนือจากนี้เที่ยวโลด

มีนาคม 2553

• ไปดูหนังเรื่อง Alice in Wonderland
• 18 สอบเปียโนประจำปี (Grade9 จะผ่านไหม?)
• 20 พิพิธภัณฑ์ของเล่น
• 21-22 ทริปหิ่งห้อย ค้างคืนตลาดน้ำอัมพวา

เมษายน 2553 ทริปเตะฝุ่นแบกเป้ไปญี่ปุ่นของสองแม่ลูก

• 13 - 22 โอซาก้า-โกเบ-เกียวโต-โตเกียว-โอไดบะ-นิกโก้

พฤษภาคม 2553

• นัดกันว่าจะไปหัวหิน 2 คืน (ยังไม่ได้จองโรงแรม)

วันอื่นๆ นอกเหนือจากนี้
ใครอยากพาหมึกไปเที่ยวไหนก็เร่เข้ามาจองเวลากันได้นะคะ

ฉันชอบพล็อตเรื่องที่จินตนาการได้เก๋ไก๋ และจุดไคลแมกซ์ที่ถูกวางไว้ ใครชอบหนังสยองขวัญแนว Sci-Fi เดินเรื่องกระชับฉับไว ตื่นเต้น ชวนติดตาม มีเหตุมีผลรองรับ และมีประเด็นให้เอากลับมาคิดต่อที่บ้าน ก็นับว่าเป็นหนังที่น่าสนใจในระดับ 7/10

โดยส่วนตัวดูแล้วชอบมาก แต่ไม่แนะนำสำหรับคนขวัญอ่อน เพราะอาจจะมีภาพสยองขวัญเลือดสาดติดตา ให้กลับมาฝันร้ายได้ ประเภทเห็นแล้วแหวะขาดใจ (ถ้าไม่เชื่อถามหมึกได้)

ตอนที่จูงมือกันมาจากบ้านนั้นอยากดูเรื่อง Alice in Wonderland แต่หาที่นั่งไม่ได้ นอกจากว่าเราจะยอมแหงนคอตั้งดูกันอยู่ที่สองแถวหน้า โปรแกรมหนังของเราจึงกลายเป็น Daybreakers หนังดีๆ ที่ทำให้หมึกสยองจนฉันรู้สึกผิด

หนังฉายไปได้สักพัก ฉันก็หันมาเห็นหมึกงอเง่าขึ้นนั่งกอดไว้ด้วยความระทึก แล้วแขนก็ค่อยๆ หดเข้าไปในเสื้อยืด ก่อนที่จะถอดแว่นออกมาฝากฉัน แล้วผลุบหัวหายเข้าไปในเสื้อยืดด้วยความกลัว นั่งตัวกลมดิก แล้วแอบโผล่ตาออกมาที่ขอบคอเสื้อ เพราะอยากรู้เรื่องราวที่ดำเนินไปจนอดไม่ได้ เห็นแล้วอนาถนัก

ฉันดึงเด็กตัวกลมที่หดทุกอวัยวะเข้าไปในเสื้อยืดมากอดไว้ แล้วกระซิบกระซาบอธิบายว่ามันเป็นเพียงสเปเชียลเอฟเฟค หมึกก็ค่อยผ่อนคลาย แม้ว่าจะยังเอามือปิดตามองลอดรูระหว่างนิ้วออกมา ไม่กล้าดูตรงๆ

หนังจบลงด้วยความโล่งใจของฉัน และเสียงถอนหายใจดังของหมึก เราสองคนแม่ลูกรอดชีวิตจากแวมไพร์ซะที โคตรดีใจ หันไปเห็นเรทภาพยนตร์ที่เขาจัดไว้แทบลมใส่ น18+ โอ้แม่เจ้า นี่ฉันทำอะไรลงไป พาลูกเข้าไปดูได้ยังไง (วะ)

ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันเครียดกับงาน แล้วฉันก็อยากพัก

ถ้ามีอะไรที่ผมต้องรู้ คุณช่วยพูดออกมาได้ไหม

ฉันไม่อยากนอนกับคุณ

เราอยู่ด้วยกันมา 9 ปี มีลูก 3 คน แล้วตอนนี้คุณไม่อยากนอนกับผม เกิดอะไรขึ้นเหรอแพม

ฉันไม่มีอารมณ์ค่ะ ฉันเหนื่อย

งั้นคืนพรุ่งนี้ดีไหม

นนท์ มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมานัดล่วงหน้าได้นะคะ

ผมถามจริงๆ แล้วคุณก็บอกผมได้ตรงๆ คุณมีใครรึเปล่าแพม

คุณกำลังจะทำให้ฉันโกรธนะนนท์ อย่าเริ่มหาเหตุผลโดยการปัดความผิดมาให้ฉัน

แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

มันไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ฉันแค่ไม่อยากทำอย่างนั้น

เราแต่งงานกัน ผมมีคุณคนเดียว และคุณก็ไม่มีคนอื่น เรามีลูกที่น่ารัก ทุกอย่างปกติดี แต่ตอนนี้คุณไม่อยากทำอย่างนั้น ผมพลาดประเด็นสำคัญตรงไหนไปรึเปล่า

ฉันขอร้องนะ ฉันเหนื่อย คืนนี้คุณไปนอนห้องโน้นเถอะ

เขาเดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย พร้อมกับเสียงประตูที่กระแทกดังปัง ปล่อยให้ฉันนั่งอยู่ในอารมณ์ที่อธิบายได้ยาก ความจริงถ้าต้องทำให้มันจบๆ ไป เหมือนหลายปีที่ผ่านมาก็ทำได้ ฉันแค่ไม่อยากฝืนอีกต่อไป

เราคุยเรื่องนี้กันมาหลายครั้ง วนเวียนอยู่ในอ่างใบเดิม ฉันไม่อยากให้นนท์รู้สึกผิด หรือคิดว่ามันเป็นปัญหาเรื่องความแข็ง ความยาว ระยะเวลา หรือเทคนิคท่วงท่าบ้าบออะไร ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ผิดปกติ นั่นเป็นเรื่องที่ฉันแน่ใจ

แอบคิดว่าตัวเองอาจจะมีความผิดปกติ ประเภทที่อยู่มาวันหนึ่งก็ตายด้านไป คิดแล้วก็ตกใจ เลยลองปลุกเร้าตัวเองสักนิดสักหน่อย เพื่อทดสอบทางกายภาพ ก็พบว่ายังรู้สึกวาบหวิวใจ ยังลื่นไหลไปด้วยตัวเองได้ แค่ไม่อยากทำมันกับเขาหรือกับใคร ในเมื่อระบบร่างกายสบายดี ปัญหาคงมีที่ใจ ไม่รู้เป็นบ้าอะไร 

ฉันถามตัวเองว่ายังรักเขาไหม ก็ยังได้คำตอบเดิม “รัก” แต่ฉันกลับให้ในสิ่งที่เขาต้องการไม่ได้ การที่เรายังรักและห่วงใย แต่ไม่อยากนอนกับเขา มันเป็นเรื่องปกติรึเปล่า? ไม่รู้เหมือนกัน ฉันยังหาเหตุผลไม่ได้ … กลุ้มจะตาย

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

บล็อควันนี้ … แด่เธอที่อยู่แสนไกล

ขอบคุณที่เธอไว้ใจ โทรมาคุยกับฉันในเรื่องที่เธอบอกว่า “คุยกับใครไม่ได้” ฟังแล้วก็พอจะเห็นว่าปัญหาน่าอึดอัดขัดใจ มันเป็นเรื่องของความรู้สึกที่ต้องพยายามหาเหตุผลให้อีกคนฟังได้ คนนอกอย่างฉันขอส่งกำลังใจ ขอให้เรื่องที่เธอเผชิญอยู่คลี่คลาย

อ้อมกอดของ ฮีท แฟนหนุ่มมนุษย์ของโซอี้ ที่คบกันมาตั้งแต่เรียนเกรดสาม ทำให้โซอี้รู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน กลิ่นของเขาเหมือนความอบอุ่น กับช่วงเวลาวัยเด็กผสมกัน เลือดของเขากำลังเรียกร้องโซอี้ เธอกับฮีทฝังภวังค์มนตร์กัน

เอริก อดีตแฟนหนุ่มนักเรียนเตรียมแวมไพร์ ที่ผ่านวิวัฒน์เป็นแวมไพร์เต็มตัว โกรธจนสะบั้นความสัมพันธ์ หลังจากที่เห็นกับตาว่าเธอเสียความบริสุทธิ์ให้ ลอเรน เบลค กวีประจำราชสำนัก

หลังจากลอเรนถูกฆ่าตายโดยฝ่ายมืด และได้รู้ความจริงว่าโซอี้ถูกหลอกใช้ เอริกก็แน่ใจว่าเขายังรักเธอไม่เปลี่ยนไป โซอี้เองก็รู้อยู่แก่ใจว่าความรู้สึกต่อเอริกนั้น แตกต่างจากความอบอุ่นที่ฮีทมีให้อย่างไร

ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นก่อนที่เธอจะพบ สตาร์ก คนที่เธอมีความรู้สึกเชื่อมโยงด้วยตั้งแต่แรกพบ ในรูปแบบที่เธอไม่เข้าใจ แต่ปัญหาใหญ่คือเขาเป็นแวมไพร์ที่ผ่านการวิวัฒน์แบบไม่ธรรมดา สตาร์กตกอยู่ใต้อำนาจของคาโลนา ผู้ใช้อำนาจฝ่ายมืดที่ยากจะต้านทาน เขาอยู่ในด้านตรงข้ามกับโซอี้อย่างสิ้นเชิง

“ฉันจะไม่อยู่กับเธอ ถ้าฉันต้องปิดบังใครว่าเราคบกัน” โซอี้บอกสตาร์กอย่างนั้น

“เพราะแฟนแวมพ์คนนั้นเหรอ” สตาร์กยังซักไซร้

“เพราะเธอต่างหาก เอริกก็มีส่วน ฉันแคร์เขา สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากทำ คือ ทำร้ายเขา แต่ฉันคงโง่เง่าถ้าจะอยู่กับเขา โดยที่ในใจอยากอยู่กับเธอหรือใครคนอื่นก็ตาม รวมทั้งมนุษย์ที่ฉันฝังภวังค์มนตร์ด้วย เธอจึงต้องเข้าใจว่าเอริกห้ามฉันไม่ให้อยู่กับเธอไม่ได้”

“เธอรู้สึกพิเศษกับฉันจริงๆ ใช่ไหม”

“ใช่ แต่ฉันสัญญากับเธอได้เลยว่า ฉันจะไม่เป็นแฟนเธอ ถ้าฉันอายที่จะอยู่กับเธอต่อหน้าเพื่อนๆ เธอจะทำตัวแย่กับคนอื่นทุกคน แล้วมาทำตัวดีกับฉันไม่ได้ ตัวตนที่เธอเป็นจริงๆ คือ พฤติกรรมของเธอในเวลาส่วนใหญ่”

อ่านแล้วทำให้ได้คิด ทางเลือกในชีวิตมีให้เลือกเป็นเลือกไป และในวันที่เรื่องราวไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ ก็อยู่ที่เราจะยอมอ่อนข้อให้ความต้องการของตัวเอง หรือยืนยันในความถูกต้องต่อไป หนทางแรกอาจจะง่าย แต่หนทางหลังย่อมทำให้ภาคภูมิใจ และเชิดหน้าได้อย่างไม่อายใคร

นี่ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบรักสามเส้า เพราะโซอี้ไม่เคยปิดบังหรือหลอกลวงใคร ทุกคนรักเธอและดีกับเธอในรูปแบบที่แตกต่างกันไป เธอปรารถนาดีกับทุกคนเช่นกัน แต่ไม่อาจจะตอบสนองความต้องการเหล่านั้น ในรูปแบบที่ทุกฝ่ายพอใจ ใครไม่เคยพบกับตัวเอง คงจินตนาการถึงความอบอุ่นที่แสนอึดอัดในรูปแบบนั้นไม่ได้

ฉันไม่อยากรู้ว่าสุดท้ายแล้วโซอี้จะเลือกใคร ฉันแค่หวังว่าจะมีทางเลือกที่ทำให้หัวใจของทุกฝ่าย บอบช้ำน้อยที่สุดเท่าที่จะมีทางไป มันอาจจะไม่สำคัญเลยว่าความรักจากใครมากกว่ากัน สิ่งสำคัญ คือ บนเส้นทางยาวไกล เธอจะประคับประคองความรักกับใครได้นาน จนถึงวันที่ลมหายใจพรากจากกัน

ใครที่ฟังฉันเล่าแล้วอยากอ่านเรื่องราว อย่าเพิ่งเซ็งจิตคิดด่า เพราะที่ฉันมาเล่าให้ฟังตรงนี้ ยังไม่เท่าความเข้มข้นที่หนังสือมี รีบหามาอ่านพรุ่งนี้ก็ยังไม่สาย เราจะได้ไปลุ้นเรื่องราว ตอนที่6 พร้อมๆ กันไง

ล่าสุดที่เพิ่งไปทัศนศึกษามาวันนี้ คือ “มหัศจรรย์ไม้ไผ่” ซึ่งจัดขึ้นที่ TCDC เอ็มโพเรียม โดยความร่วมมือระหว่างเมืองเบปปุ ศูนย์หัตถศิลป์ไม้ไผ่แบบดั้งเดิมเบปปุ และศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบระดับโลกจากเมืองเบปปุ

ผลงานทั้งหมดเป็นผลงานจักสานจากไม้ไผ่ ของศิลปินชาวญี่ปุ่น ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างมีเอกลักษณ์ร่วมสมัย และเอื้อประโยชน์ใช้สอย จนเป็นที่ต้องการของนักสะสมทั่วโลก

จากไม้ไผ่ปล้องเขียวธรรมดา ผ่านเครื่องมือและกระบวนการจนได้เส้นตอกหลากสีหลายขนาด ผสานกับกลวิธีจักสาน กลายเป็นตะกร้าจัดดอกไม้ กล่องเก็บใบชา เรื่อยมาถึงตะกร้าใส่ถ่าน จากรูปทรงธรรมดากลายเป็นงานหัตถกรรมหรูหรา สวนกระแสเครื่องใช้พลาสติกที่แพร่หลายไม่แพ้กัน กลายเป็นสินค้าเงินล้าน

ความรู้ยังคงสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นอย่างตั้งใจ แม่นยำ พิถีพิถันทุกขั้นตอน ในยุคที่ผลิตภัณฑ์ลดโลกร้อนเป็นเรื่องสำคัญ ไม้ไผ่กลายเป็นวัตถุดิบที่นักประดิษฐ์ทั่วโลกให้ความสนใจ กลายเป็นคีย์บอร์ดไม้ไผ่ เมาส์ไม้ไผ่ เป็นสินค้าที่ย่อยสลายง่าย และช่วยลดขยะพลาดสติกได้ น่าทึ่งเกินคาดหมาย

งานจักสานทั้งหมดนั้น
มีรูปทรง ลวดลาย ละเอียด อ่อนช้อย น่าประทับใจกว่าที่คาดคิดไว้
อยากชวนให้ … ไปเห็นกับตา

ชมนิทรรศการแล้ว อย่าลืมทดลองสานที่รองแก้วไม้ไผ่ ซึ่งเขาจัดอุปกรณ์ พร้อมทั้งบอกวิธีการอย่างละเอียดไว้ ให้เราเรียนรู้ผ่านการทดลองปฏิบัติได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายประการใด

มาถึงเอ็มโพเรียมแล้ว ก่อนกลับบ้านควรแวะให้รางวัลตัวเองด้วย “เฉาก๊วยคุณย่า” บริเวณชั้น6 ชั้นเดียวกับศูนย์อาหาร เฉาก๊วยร้านนี้เหนียวหนึบหนุบหนับสูตรโบราณ ลอยหน้ามาบนกาแฟเย็น/ชาเย็น สไตล์ลูกทุ่งไทยบ้านๆ เข้มข้นหวานมัน แก้วละ 25 บาท เท่านั้น อย่าลืมไปชิมกัน

ช่วงนี้ที่บ้านของสองแม่ลูกจึงมีบรรยากาศแบบญี่ปุ่น เนื่องจากอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ข้างใน เวลาว่างส่วนใหญ่หมดไปกับการหาข้อมูลจากเว็บญี่ปุ่น เขียนแผนเที่ยวญี่ปุ่น และปรึกษากันว่าจะไปไหนบ้าง รวมทั้งการรับสอนภาษาไทยให้คนญี่ปุ่น เพื่อทบทวนภาษาญี่ปุ่นของตัวเอง และเลยเถิดไปถึงการกินอาหารญี่ปุ่นด้วย

แถวสุขุมวิทบ้านฉันเป็นถิ่นญี่ปุ่นลี้ภัย เพราะมีคนญี่ปุ่นมาอาศัยอยู่มากมาย นั่นทำให้ร้านอาหารญี่ปุ่นทั้งเล็กทั้งใหญ่ แห่มาเปิดบริการให้เลือกมากมาย คัดสรรร้านที่คุณภาพเลิศล้ำมาได้ดังนี้

KOTO (โคโตะ) ซ.สุขุมวิท22 ร้านเล็กๆ ที่แสนอบอุ่น สำหรับแฟนมังงะ เพราะนอกจากจะมั่นคงในคุณภาพอาหาร มิตรภาพในบริการ ก็ยังตบท้ายด้วยหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น ที่มีให้อ่านไม่อั้น

NISHIMURA (นิชิมูระ) ซ.สุขุมวิท33/1 เสริฟอาหารชุดสำหรับมื้อเที่ยงและมื้อค่ำ รสชาดเยี่ยม ราคายุติธรรม และมีไมตรีจิตเสริฟชาเขียวร้อน-เย็น ฟรีตลอดกาล

ISAO (อิซาโอะ) ซ.สุขุมวิท31 เสริฟอาหารแนว japanese fusion งามชดช้อย อร่อย ละเมียดละไม ชนิดที่ว่าถ้ามีแขกสำคัญแวะมาต้องพาไป

TENSUI (เท็นสุ่ย) ซ.สุขุมวิท16 ร้านอาหารญี่ปุ่นระดับไฮโซ สำหรับคนที่ไม่ชอบรสชาดอาหารญี่ปุ่นแบบไทยๆ และอยากได้ญี่ปุ่นแท้ๆ รับรองว่าที่นี่ เชฟญี่ปุ่น รสชาดญี่ปุ่น ในระดับราคาที่ตอบสนองลูกค้าญี่ปุ่นเช่นกัน

KUU (คู) ร้านที่เพิ่งเปิดใหม่ในมินิมอลล์ K-Village ซ.สุขุมวิท26 ร้านล่าสุดที่ฉันกับหมึกเพิ่งไปทดสอบคุณภาพกันมา หมึกสั่งหมี่เย็นที่มีกุ้งเทมปุระตัวใหญ่ ส่วนฉันสั่งข้าวราดแกงกะหรี่เนื้อปะหน้าด้วยกุ้งเทมปุระ อร่อยแต่ค่อนข้างแพง สองจานรวมกัน 400 กว่าๆ +service +vat อีกต่างหาก เห็นแล้วอึ้งไปเหมือนกัน

เทมปุระของ KUU แป้งบางกว่าที่คิดไว้ กุ้ง สด ใหม่ และตัวใหญ่จริงๆ
แต่มาเสียคะแนนตอนที่ขอผักดองสีแดง แล้วมาคิดตังค์เพิ่ม 20 บาท
ข้าวแกงกะหรี่กับผักดองมันเป็นของที่ต้องเสริฟเคียงกันไม่อั้นนะคะ

องค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวของญี่ปุ่น JNTO ให้ข้อมูลได้ครบถ้วนละเอียดดีมาก มีข้อสงสัยถามอะไรไปตอบได้หมด แผ่นพับที่แจกมีทั้งภาษาญี่ปุ่น ภาษาอังกฤษ และภาษาไทย เป็นบูทที่ประทับใจจริงๆ

ตั๋วรถไฟ Japan Rail Pass มีตัวแทนจำหน่ายอยู่หลายบริษัท สำหรับใครที่ได้ VISA เข้าประเทศญี่ปุ่นแล้ว สำเนาหน้า Passport กับ VISA ไปซื้อตั๋วราคาพิเศษได้ในงานเท่านั้น ราคาปกติ  10,471 บาท (28,300 JPY x 0.37) สามารถซื้อในงานได้ในราคา 9,800 - 10,000 บาท ขึ้นอยู่กับเอเจนซีที่เราเลือกซื้อ

ในส่วนของการท่องเที่ยวไทย มีให้เลือกทั่วไทยอย่างที่เขาโปรยโฆษณาไว้ โรงแรมดีๆ มาลดราคาพิเศษให้เลือกกันมากมาย บางแห่งลดกว่า 50% ห้องพักอย่างดีที่ พัทยา เกาะช้าง กาญจนบุรี กระบี่ ตราด เชียงใหม่ ฯลฯ พร้อมอาหารเช้า ในราคาเพียง 500 บาท/คน/คืน จัดว่าคุ้มค่าเกินราคา

ทำงานมาทั้งปี ไม่เที่ยวตอนนี้จะเที่ยวตอนไหน ใครที่ยังไม่รู้จะไปไหน วันอาทิตย์ 28/02/53 ยังมีโอกาสไปเลือกสรรแพคเกจดีๆ ในงานวันสุดท้าย จะมัวอิดออดไปใย

ฉันแนะนำให้คู่รักยืนห่างจากถังขยะสัก 2 เมตร
ถือกระป๋องเบียร์เปล่าคนละใบ แล้วตั้งใจโยนให้ลงถัง
ก่อนที่จะพบสัจธรรมลึกซึ้งกินใจ

“ความสมหวัง … ไม่ใช่เรื่องที่ถังจะช่วยได้”

ผลสรุปว่าท่านผู้นี้มีความผิดจริงหลายกรณี ซุกหุ้นชินคอร์ปให้คนที่เกี่ยวดองกัน เอื้อประโยชน์ชินคอร์ปโดยการออก พ.ร.ก. แปลงค่าสัมปทานโทรศัพท์เคลื่อนที่เป็นภาษีสรรพสามิต แก้ไขสัญญาส่วนแบ่งรายได้และการใช้เครือข่ายร่วม ทำให้รายจ่าย AIS ลดน้อยลงแต่มีรายได้เพิ่มขึ้น แล้วขายหุ้นชินคอร์ปให้เทมาเส็ก

นอกจากนี้ยังลัดขั้นตอนอนุมัติเรื่องดาวเทียมไอพีสตาร์ แก้สัมปทานดาวเทียมไทคม และทำให้รัฐเสียประโยชน์โดยให้ EXIM Bank ปล่อยกู้พม่าดอกเบี้ยต่ำ ขยายระยะเวลาปลอดหนี้นาน โดยพม่าเอาเงินนั้นมาทำธุรกิจเกี่ยวกับมือถือและการสื่อสาร ซึ่งเอื้อประโยชน์ให้ บ.ชินคอร์ป และบ.ไทคม

ศาลพิพากษายึดทรัพย์ 46,000 ล้าน พร้อมดอกเบี้ย คงเหลือคืนให้ตระกูลชินวัตร 30,000 ล้าน นั่นเป็นจำนวนโดยประมาณที่นับได้ว่ามหาศาล ยิ่งสำหรับคนทั่วไปที่ไม่เคยมีเงินส่วนตัวในบัญชีเกินหนึ่งล้าน ระหว่างฟังคำพิพากษาของศาล อาจจะอาการงุนงงกับปริมาณเงินที่เขาชี้แจ้งกันอยู่บ้าง นั่นก็พันล้าน นี่ก็หมื่นล้าน อะไรมันจะเยอะขนาดนั้น

ผลการตัดสินไม่ได้ทำให้ฉันแปลกใจ
เพราะพฤติกรรมของคนไทยน่าสนใจมากกว่า

ก่อนวันพิพากษา
คนส่วนใหญ่พูดถึงเรื่องนี้ และเดากันไป ต่างๆ นาๆ
แสดงความคิดเห็นแสดงความรู้สึกกันไป
ในเรื่องที่ตัวเองไม่มีข้อมูลเพียงพอจะให้ความเห็นได้

ครั้นพอถึงวันพิพากษา
วันที่ผู้รู้เขามานั่งแจกแจกแถลงที่มาที่ไปยาวหลายชั่วโมง
กลับไม่อดทนพอที่จะฟังให้เข้าใจ

“หน้าศาลฎีกา ไม่มี การอ่านคำพิพากษา
ผ่านเครื่องลำโพงขยายเสียงออกมาด้านนอก”

เรื่องที่ศาลพิพากษาวันนี้เกี่ยวกับความผิด ในการใช้อำนาจเพื่อทุจริตของอดีตนายกรัฐมนตรี ทั้งหมดนั้นล้วนไม่เกี่ยวกับสีเสื้อของใคร ในประเทศที่เป็นประชาธิปไตย จะรักจะชอบจะสนับสนุนใคร ย่อมเป็นเรื่องส่วนบุคคลที่พึงเลือกได้

เมืองพุทธสอนให้เราใช้เหตุผลใช้ปัญญา
… อย่า งม งาย …

บ่ายสี่โมงฉันยืนยิ้มอยู่หน้าห้องเรียนพร้อมกล่องขนมจีบที่ยังอุ่นๆ ก่อนที่เด็กขี้งอนจะวิ่งยิ้มแป้นออกมาโซ้ยขนมจีบตุ้ยๆ เป็นความรู้สึกที่คุ้มค่ากับความพยายามจริงๆ ขอบคุณ “คุณตาคุณยาย” ที่ซื้อขนมจีบมาให้นะคะ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

พอกลับถึงบ้านหมึกก็วิ่งขึ้นห้อง ไปสะสางการบ้านและอ่านหนังสือสอบ ส่วนฉันมีนัดคุยเรื่องงานที่ออฟฟิศ กว่าจะได้กลับขึ้นบ้านก็หนึ่งทุ่มแล้วนั่น ทั้งร้อน ทั้งเหนื่อย และไม่อยากจะทำอะไรมากไปกว่าอาบน้ำ

วันนี้การบ้านเสร็จรึยัง

เรียบร้อยครับ ปาป๊าดูการบ้านให้

แล้วงานวันนี้ของหมึกยังเหลือทำอะไร

แค่อาบน้ำกับซ้อมเปียโน

แม่มีทางเลือกให้หมึกสองทางนะ ข้อแรกให้แม่ไปอาบน้ำก่อน ข้อสองหมึกขออาบน้ำทีหลัง

(หลังจากหมึกหยุดคิดไปนิดนึงก็โวย) โห … มันต่างกันตรงไหน

ต่างกันตรงที่มันไม่ใช่คำสั่ง มันเป็นทางเลือก ชีวิตมีทางเลือกไง แล้วมันก็ต่างกันตรงความรู้สึกข้างใน ข้อแรกหมึกจะรู้สึกมีอำนาจนิดนึง เพราะสั่งคุณแม่ไปอาบก่อนได้ ส่วนข้อสองหมึกจะรู้สึกว่าตัวเองเลือกที่จะอาบน้ำทีหลังเอง

ยังไงก็ได้ครับ สรุปว่าคุณแม่ไปอาบน้ำก่อนเลย

ขอบคุณน๊าาาาา

(มีเสียงบ่นตามมา) สู้คุณแม่ไม่ได้ คุณแม่เก่งภาษาไทย

(เสียงฉันคิดในใจ - ไอ้เรื่องทำให้คนอื่นงงเนี่ย … ถนัดนัก)

ไม่ได้ไปรับเจ้าหมึกที่โรงเรียนหลายวัน เพราะไม่อาจจะทิ้งงาน สงสารหมึกที่ตอนเย็นไม่มีขนมทาน เสียใจที่ไม่มีเวลาไปรับลูกกลับบ้าน และต้องไหว้วานให้คนอื่นไปแทน แถมหัวค่ำก็ไม่ได้ตรวจงาน ไม่ได้เอาการ และไม่ได้เซ็นต์สมุดการบ้าน แต่หมึกก็ยืนยันว่าทุกอย่างเรียบร้อยตามขั้นตอนที่ตกลงกัน

วันนี้ก็ไม่ได้ไปรับ และไม่ได้บอกล่วงหน้า เพราะว่างานมันฉุกเฉินทิ้งไปไม่ได้ คิดอยู่เหมือนกันว่าหมึกต้องเดินลงมารอขนมจากฉัน ก่อนที่จะกลับขึ้นไปเรียนติวด้วยความผิดหวัง เรียนไปจนถึงห้าโมงด้วยท้องว่างๆ ไม่มีขนมและไม่มีฉันตอนบ่ายสี่โมง หมึกไม่ได้พูดว่าอะไรตอนกลับถึงบ้าน แต่ตอนที่ส่งเข้านอนหมึกถามฉัน

พรุ่งนี้คุณแม่จะไปไหม?

แม่จะพยายามนะ

วันนี้หมึกเดินลงมานะแต่ไม่เจอใคร

วันนี้แม่ขอโทษนะ พรุ่งนี้ตอนเช้าแม่จะให้หมึกเอาขนมติดกระเป๋าไปด้วยดีไหม?

ครับ วันนี้ไม่เป็นไร แล้วพรุ่งนี้คุณแม่จะไปไหม? คุณแม่ไม่ต้องเอาขึ้นไปบนห้องหรอก หมึกเดินลงมาเองก็ได้

ฉันรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล ฉันรู้สึกผิดที่ฉันไม่ได้บอกล่วงหน้าและไม่ได้ปรากฏกายตามเวลา ฉันกลายเป็นแม่ที่ไม่รักษาสัญญาแล้วอ้างว่ามีงาน ฉันกำลังใช้เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นพวกนั้น กับเด็กที่เชื่อมั่นในคำสัญญาของฉัน กับเด็กที่ฉันสอนให้ถือมั่นในคำสัญญา

พรุ่งนี้แม่จะไปให้ทันแล้วเอาขนมไปให้บนห้องนะครับ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เช้าขึ้นมาหมึกหยิบขนมจากตู้เย็นไปใส่หน้ากระเป๋า ฉันเห็นแล้วพอเข้าใจ เด็กคงจะเตรียมการเผื่อไว้ ในกรณีที่ผู้ใหญ่พูดแล้วทำไม่ได้

เตรียมขนมเผื่อไปก็ดี แต่เย็นนี้แม่จะไปรับนะ

คุณแม่ไม่ต้องสัญญาหรอกเดี๋ยวก็มีเรื่องจำเป็นอีก

อืม เข้าใจแล้ว แค่อยากให้หมึกแน่ใจว่าแม่จะไปนะ

หมึกครับทำไมใส่ขาสั้น

ที่ใส่อยู่นี่เหรอ ยืมมาจากห้องพยาบาลครับ

แล้วกางเกงวอร์มของหมึกไปไหน

เพื่อนไปรินน้ำจากตู้ใส่กระติกน้ำแต่ลืมปิดฝา แล้วถือมาราดใส่กางเกงเปียกหมด เลยต้องไปยืมห้องพยาบาล กางเกงของหมึกก็อยู่ในถุงพลาสติกในกระเป๋าครับ

แล้วกางเกงในล่ะ

กางเกงในไม่ได้ใส่ เพราะคนก่อนที่ยืมจากห้องพยาบาลไป เขาไม่ได้เอามาคืน

โห ใจคอจะยืมกางเกงในด้วยเหรอ ถ้าเขามีให้ยืมก็อย่าไปยืมเลย แล้วกางเกงขาสั้นที่ยืมเขามาเนี่ย ซักแล้วอย่าลืมเอาไปคืนนะ