เมื่อตอนบ่ายแวะไปหาคุณหมอที่โรงพยาบาลสุขุมวิท พอขับรถเลี้ยวเข้าไปก็จอดรับบัตรที่ป้อม ก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนขายขนมไข่หงษ์อยู่ใกล้ๆ ปกติแล้วมิตรแท้ไข่หงษ์อย่างฉันพลาดไม่ได้ แต่ช่วงนี้คุมน้ำหนัก เลยไม่ค่อยอยากสบตาคนขาย ส่วนเขาก็ยังทำหน้าที่เชิญชวนอย่างตั้งใจ

ขนมไหมครับ สิบบาท ซาวบาท ก่ได้ (อู้คำเมืองชัดแจ๋ว)

ฉันยังคงเพ่งความสนใจไปที่ รปภ. เพื่อรอรับบัตร แต่สุดท้ายก็ต้องหันไปมองเขา เมื่อได้ยินประโยคถัดมา

ยิ้มสักหน่อยไหมครับ หน้าตาเครียดจัง

เขาสาดยิ้มบ้านๆ แต่จริงใจ เข้ามาให้ถึงในรถ ฉันจึงยิ้มกว้างตอบไป พร้อมกับรับบัตรจาก รปภ. แล้วขับรถเคลื่อนเข้าไปจอดข้างใน

รู้ตัวอยู่เหมือนกันว่าเวลาที่เครียดเรื่องงาน หน้าตาจะบึ้งจนควรอยู่แต่บ้าน ไม่บ่อยนักหรอกที่จะมีหน่วยกล้าตาย ทักทายขึ้นมาอย่างนั้น อันเป็นสาเหตุให้คนป่วยอย่างฉันเดินโปรยยิ้มหวาน ตั้งแต่ลงจากรถเรื่อยไปถึงในโรงพยาบาล

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ไดอารีเล่มนั้น … เต็มไปด้วยเรื่องของเรา
ฉันอยากจะลบ ฉันอยากจะเผา
แต่ก็ยังเก็บมันไว้ใต้กองเอกสารเก่า

นานๆ ครั้ง จะหยิบขึ้นมา
พินิจพิจารณาในค่ำคืนที่คิดถึงเขา

ฉันเขียนไว้ด้วยลายมือ ฉันบันทึกมันในวันที่หม่นเศร้า
บางหน้าก็สวย บางหน้าก็เน่า
มีหยดน้ำตาประปราย
แถมด้วยรอยหมึกซึมที่แผ่กระจาย

ไดอารีเล่มนั้นเหมือนหลักฐานยืนยันว่า
ความรักทุกประเภทมีจุดหมาย ความรักทุกชนิดมีที่ไป
สวรรค์ - นรก มีเพียงเราเลือกได้

ทัน ที ที่ ตัด สิน ใจ

หลายปีที่ห่างหายเริ่มต้นได้ด้วยคำทักทายมาตรฐาน “สวัสดี” กับเนื้อความสั้นๆ “สบายดีมั๊ย” คล้ายกับว่าความสัมพันธ์ของเรา เป็นเพียงเพื่อนที่สูญหายในห้างสรรพสินค้า แล้วเดินมาพบกันในอีกหลายปีถัดมา จึงเริ่มคุยกันได้แบบโคตรสามัญ

ตั้งสติจนหายมึนงง แล้วก็ส่งอีเมล์ตอบไป ตอบมา ตอบไป ตอบมา ตอบไป สามฉบับเข้าให้ ไม่โทรมา ไม่โทรไป ทั้งที่การโทรศัพท์มันน่าจะง่าย ฉันกลับไม่นึกอยากทำ เพราะการโต้ตอบเร็วเกินไปมักทำให้เสียใจภายหลัง

การตอบอีเมล์ของเธอครั้งนี้ ทำให้ฉันได้ตรวจสอบความรู้สึกของตัวเองพร้อมกันไป ฉันพบว่าอารมณ์ข้างในพัฒนาไปอีกขั้น ฉันสามารถเล่าเรื่องสัพเพเหระเหล่านั้นได้อย่างธรรมดา ไม่มีความรู้สึกวูบไหว ไม่เศร้าอย่างที่เคยคิดไว้ จะว่าไปก็แทบไม่รู้สึกอะไรมากไปกว่าโอเค

ได้รับรู้ว่าเธอมีความสุขกับคนข้างกาย
เธอมีลูกชาย เธอมีลูกสาว และมีชีวิตที่ไม่ว่างเปล่า

ก็ รู้ สึก ยิน ดี … ขอบ คุณ ที่ ส่ง ข่าว

ข่าวมีมากมายหลายกระแส ทั้งการหลั่งไหลของเสื้อแดงต่างจังหวัดที่จะเข้ามากรุงเทพฯ การชุมนุมใกล้สถานที่ราชการ การวางระเบิด การปิดถนน การก่อจลาจล ต่างคนต่างพูดกันจนสับสน ยิ่งอ่านข่าวก็ยิ่งกังวล

คุณแม่โทรมาบอกให้เติมน้ำมันรถให้เต็ม และเตรียมอาหารแช่แข็งไว้ในตู้เย็นบ้าง เผื่อฉุกเฉินออกจากบ้านไม่ได้ จะได้ไม่อดตาย ฉันก็รับนโยบายและเตรียมการไว้ แม้ว่าจะแอบหวังอยู่ในใจว่าการเมืองไทย คงไม่ถอยกลับไปยังจุดที่เลวร้ายขนาดนั้น

น้องหมึกปิดเทอม คุณพี่อาจารย์ก็ปิดเทอม ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกมส์ Wii อยู่ที่บ้าน ส่วนฉันก็ให้คนจากสำนักงาน เอางบบัญชีแยกประเภทปี 2552 ของบริษัทฯ มาทิ้งไว้ให้ที่บ้าน กว่าจะทยอยดูจนครบ เทียบกับใบสำคัญรับ-จ่าย และตรวจสอบงบทดลอง คงใช้เวลาทั้งสัปดาห์ จึงมีโนยบายปักหลักรากงอกอยู่ที่บ้านเช่นกัน

ตื่นเช้า แปรงฟัน อาบน้ำ สบายใจ
เปิดตู้เสื้อผ้าจะหยิบมาใส่
มองเห็นเสื้อยืดเรียงราย … สีอะไรที่ควรใส่?

ไม่แคร์ ได้ไหม? … ก็อาจจะได้ แต่คงไม่ดี
อย่างน้อยฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของสังคมนี้
เฮ้อ … จะใส่เสื้อยืดสีอะไรดี?

สิทธิ์ในการเลือกเสื้อยืดหลากสีของฉัน
เสมือนถูกริดรอนโดยพวกท่านๆ
(ฉันจะทำเป็นลืมก็แล้วกัน)

สุดท้ายก็ใส่สีดำ
ขอไว้อาลัยให้เรื่องราวที่อาจจะวุ่นวาย

ทุกวันศุกร์ 15.00 - 17.00 น. เรียน KUMON
ทุกวันอาทิตย์ 12.00 - 13.00 น. เรียนเปียโน
นอกเหนือจากนี้เที่ยวโลด

มีนาคม 2553

• ไปดูหนังเรื่อง Alice in Wonderland
• 18 สอบเปียโนประจำปี (Grade9 จะผ่านไหม?)
• 20 พิพิธภัณฑ์ของเล่น
• 21-22 ทริปหิ่งห้อย ค้างคืนตลาดน้ำอัมพวา

เมษายน 2553 ทริปเตะฝุ่นแบกเป้ไปญี่ปุ่นของสองแม่ลูก

• 13 - 22 โอซาก้า-โกเบ-เกียวโต-โตเกียว-โอไดบะ-นิกโก้

พฤษภาคม 2553

• นัดกันว่าจะไปหัวหิน 2 คืน (ยังไม่ได้จองโรงแรม)

วันอื่นๆ นอกเหนือจากนี้
ใครอยากพาหมึกไปเที่ยวไหนก็เร่เข้ามาจองเวลากันได้นะคะ

ฉันชอบพล็อตเรื่องที่จินตนาการได้เก๋ไก๋ และจุดไคลแมกซ์ที่ถูกวางไว้ ใครชอบหนังสยองขวัญแนว Sci-Fi เดินเรื่องกระชับฉับไว ตื่นเต้น ชวนติดตาม มีเหตุมีผลรองรับ และมีประเด็นให้เอากลับมาคิดต่อที่บ้าน ก็นับว่าเป็นหนังที่น่าสนใจในระดับ 7/10

โดยส่วนตัวดูแล้วชอบมาก แต่ไม่แนะนำสำหรับคนขวัญอ่อน เพราะอาจจะมีภาพสยองขวัญเลือดสาดติดตา ให้กลับมาฝันร้ายได้ ประเภทเห็นแล้วแหวะขาดใจ (ถ้าไม่เชื่อถามหมึกได้)

ตอนที่จูงมือกันมาจากบ้านนั้นอยากดูเรื่อง Alice in Wonderland แต่หาที่นั่งไม่ได้ นอกจากว่าเราจะยอมแหงนคอตั้งดูกันอยู่ที่สองแถวหน้า โปรแกรมหนังของเราจึงกลายเป็น Daybreakers หนังดีๆ ที่ทำให้หมึกสยองจนฉันรู้สึกผิด

หนังฉายไปได้สักพัก ฉันก็หันมาเห็นหมึกงอเง่าขึ้นนั่งกอดไว้ด้วยความระทึก แล้วแขนก็ค่อยๆ หดเข้าไปในเสื้อยืด ก่อนที่จะถอดแว่นออกมาฝากฉัน แล้วผลุบหัวหายเข้าไปในเสื้อยืดด้วยความกลัว นั่งตัวกลมดิก แล้วแอบโผล่ตาออกมาที่ขอบคอเสื้อ เพราะอยากรู้เรื่องราวที่ดำเนินไปจนอดไม่ได้ เห็นแล้วอนาถนัก

ฉันดึงเด็กตัวกลมที่หดทุกอวัยวะเข้าไปในเสื้อยืดมากอดไว้ แล้วกระซิบกระซาบอธิบายว่ามันเป็นเพียงสเปเชียลเอฟเฟค หมึกก็ค่อยผ่อนคลาย แม้ว่าจะยังเอามือปิดตามองลอดรูระหว่างนิ้วออกมา ไม่กล้าดูตรงๆ

หนังจบลงด้วยความโล่งใจของฉัน และเสียงถอนหายใจดังของหมึก เราสองคนแม่ลูกรอดชีวิตจากแวมไพร์ซะที โคตรดีใจ หันไปเห็นเรทภาพยนตร์ที่เขาจัดไว้แทบลมใส่ น18+ โอ้แม่เจ้า นี่ฉันทำอะไรลงไป พาลูกเข้าไปดูได้ยังไง (วะ)

ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันเครียดกับงาน แล้วฉันก็อยากพัก

ถ้ามีอะไรที่ผมต้องรู้ คุณช่วยพูดออกมาได้ไหม

ฉันไม่อยากนอนกับคุณ

เราอยู่ด้วยกันมา 9 ปี มีลูก 3 คน แล้วตอนนี้คุณไม่อยากนอนกับผม เกิดอะไรขึ้นเหรอแพม

ฉันไม่มีอารมณ์ค่ะ ฉันเหนื่อย

งั้นคืนพรุ่งนี้ดีไหม

นนท์ มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมานัดล่วงหน้าได้นะคะ

ผมถามจริงๆ แล้วคุณก็บอกผมได้ตรงๆ คุณมีใครรึเปล่าแพม

คุณกำลังจะทำให้ฉันโกรธนะนนท์ อย่าเริ่มหาเหตุผลโดยการปัดความผิดมาให้ฉัน

แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

มันไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ฉันแค่ไม่อยากทำอย่างนั้น

เราแต่งงานกัน ผมมีคุณคนเดียว และคุณก็ไม่มีคนอื่น เรามีลูกที่น่ารัก ทุกอย่างปกติดี แต่ตอนนี้คุณไม่อยากทำอย่างนั้น ผมพลาดประเด็นสำคัญตรงไหนไปรึเปล่า

ฉันขอร้องนะ ฉันเหนื่อย คืนนี้คุณไปนอนห้องโน้นเถอะ

เขาเดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย พร้อมกับเสียงประตูที่กระแทกดังปัง ปล่อยให้ฉันนั่งอยู่ในอารมณ์ที่อธิบายได้ยาก ความจริงถ้าต้องทำให้มันจบๆ ไป เหมือนหลายปีที่ผ่านมาก็ทำได้ ฉันแค่ไม่อยากฝืนอีกต่อไป

เราคุยเรื่องนี้กันมาหลายครั้ง วนเวียนอยู่ในอ่างใบเดิม ฉันไม่อยากให้นนท์รู้สึกผิด หรือคิดว่ามันเป็นปัญหาเรื่องความแข็ง ความยาว ระยะเวลา หรือเทคนิคท่วงท่าบ้าบออะไร ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ผิดปกติ นั่นเป็นเรื่องที่ฉันแน่ใจ

แอบคิดว่าตัวเองอาจจะมีความผิดปกติ ประเภทที่อยู่มาวันหนึ่งก็ตายด้านไป คิดแล้วก็ตกใจ เลยลองปลุกเร้าตัวเองสักนิดสักหน่อย เพื่อทดสอบทางกายภาพ ก็พบว่ายังรู้สึกวาบหวิวใจ ยังลื่นไหลไปด้วยตัวเองได้ แค่ไม่อยากทำมันกับเขาหรือกับใคร ในเมื่อระบบร่างกายสบายดี ปัญหาคงมีที่ใจ ไม่รู้เป็นบ้าอะไร 

ฉันถามตัวเองว่ายังรักเขาไหม ก็ยังได้คำตอบเดิม “รัก” แต่ฉันกลับให้ในสิ่งที่เขาต้องการไม่ได้ การที่เรายังรักและห่วงใย แต่ไม่อยากนอนกับเขา มันเป็นเรื่องปกติรึเปล่า? ไม่รู้เหมือนกัน ฉันยังหาเหตุผลไม่ได้ … กลุ้มจะตาย

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

บล็อควันนี้ … แด่เธอที่อยู่แสนไกล

ขอบคุณที่เธอไว้ใจ โทรมาคุยกับฉันในเรื่องที่เธอบอกว่า “คุยกับใครไม่ได้” ฟังแล้วก็พอจะเห็นว่าปัญหาน่าอึดอัดขัดใจ มันเป็นเรื่องของความรู้สึกที่ต้องพยายามหาเหตุผลให้อีกคนฟังได้ คนนอกอย่างฉันขอส่งกำลังใจ ขอให้เรื่องที่เธอเผชิญอยู่คลี่คลาย

อ้อมกอดของ ฮีท แฟนหนุ่มมนุษย์ของโซอี้ ที่คบกันมาตั้งแต่เรียนเกรดสาม ทำให้โซอี้รู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน กลิ่นของเขาเหมือนความอบอุ่น กับช่วงเวลาวัยเด็กผสมกัน เลือดของเขากำลังเรียกร้องโซอี้ เธอกับฮีทฝังภวังค์มนตร์กัน

เอริก อดีตแฟนหนุ่มนักเรียนเตรียมแวมไพร์ ที่ผ่านวิวัฒน์เป็นแวมไพร์เต็มตัว โกรธจนสะบั้นความสัมพันธ์ หลังจากที่เห็นกับตาว่าเธอเสียความบริสุทธิ์ให้ ลอเรน เบลค กวีประจำราชสำนัก

หลังจากลอเรนถูกฆ่าตายโดยฝ่ายมืด และได้รู้ความจริงว่าโซอี้ถูกหลอกใช้ เอริกก็แน่ใจว่าเขายังรักเธอไม่เปลี่ยนไป โซอี้เองก็รู้อยู่แก่ใจว่าความรู้สึกต่อเอริกนั้น แตกต่างจากความอบอุ่นที่ฮีทมีให้อย่างไร

ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นก่อนที่เธอจะพบ สตาร์ก คนที่เธอมีความรู้สึกเชื่อมโยงด้วยตั้งแต่แรกพบ ในรูปแบบที่เธอไม่เข้าใจ แต่ปัญหาใหญ่คือเขาเป็นแวมไพร์ที่ผ่านการวิวัฒน์แบบไม่ธรรมดา สตาร์กตกอยู่ใต้อำนาจของคาโลนา ผู้ใช้อำนาจฝ่ายมืดที่ยากจะต้านทาน เขาอยู่ในด้านตรงข้ามกับโซอี้อย่างสิ้นเชิง

“ฉันจะไม่อยู่กับเธอ ถ้าฉันต้องปิดบังใครว่าเราคบกัน” โซอี้บอกสตาร์กอย่างนั้น

“เพราะแฟนแวมพ์คนนั้นเหรอ” สตาร์กยังซักไซร้

“เพราะเธอต่างหาก เอริกก็มีส่วน ฉันแคร์เขา สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากทำ คือ ทำร้ายเขา แต่ฉันคงโง่เง่าถ้าจะอยู่กับเขา โดยที่ในใจอยากอยู่กับเธอหรือใครคนอื่นก็ตาม รวมทั้งมนุษย์ที่ฉันฝังภวังค์มนตร์ด้วย เธอจึงต้องเข้าใจว่าเอริกห้ามฉันไม่ให้อยู่กับเธอไม่ได้”

“เธอรู้สึกพิเศษกับฉันจริงๆ ใช่ไหม”

“ใช่ แต่ฉันสัญญากับเธอได้เลยว่า ฉันจะไม่เป็นแฟนเธอ ถ้าฉันอายที่จะอยู่กับเธอต่อหน้าเพื่อนๆ เธอจะทำตัวแย่กับคนอื่นทุกคน แล้วมาทำตัวดีกับฉันไม่ได้ ตัวตนที่เธอเป็นจริงๆ คือ พฤติกรรมของเธอในเวลาส่วนใหญ่”

อ่านแล้วทำให้ได้คิด ทางเลือกในชีวิตมีให้เลือกเป็นเลือกไป และในวันที่เรื่องราวไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ ก็อยู่ที่เราจะยอมอ่อนข้อให้ความต้องการของตัวเอง หรือยืนยันในความถูกต้องต่อไป หนทางแรกอาจจะง่าย แต่หนทางหลังย่อมทำให้ภาคภูมิใจ และเชิดหน้าได้อย่างไม่อายใคร

นี่ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบรักสามเส้า เพราะโซอี้ไม่เคยปิดบังหรือหลอกลวงใคร ทุกคนรักเธอและดีกับเธอในรูปแบบที่แตกต่างกันไป เธอปรารถนาดีกับทุกคนเช่นกัน แต่ไม่อาจจะตอบสนองความต้องการเหล่านั้น ในรูปแบบที่ทุกฝ่ายพอใจ ใครไม่เคยพบกับตัวเอง คงจินตนาการถึงความอบอุ่นที่แสนอึดอัดในรูปแบบนั้นไม่ได้

ฉันไม่อยากรู้ว่าสุดท้ายแล้วโซอี้จะเลือกใคร ฉันแค่หวังว่าจะมีทางเลือกที่ทำให้หัวใจของทุกฝ่าย บอบช้ำน้อยที่สุดเท่าที่จะมีทางไป มันอาจจะไม่สำคัญเลยว่าความรักจากใครมากกว่ากัน สิ่งสำคัญ คือ บนเส้นทางยาวไกล เธอจะประคับประคองความรักกับใครได้นาน จนถึงวันที่ลมหายใจพรากจากกัน

ใครที่ฟังฉันเล่าแล้วอยากอ่านเรื่องราว อย่าเพิ่งเซ็งจิตคิดด่า เพราะที่ฉันมาเล่าให้ฟังตรงนี้ ยังไม่เท่าความเข้มข้นที่หนังสือมี รีบหามาอ่านพรุ่งนี้ก็ยังไม่สาย เราจะได้ไปลุ้นเรื่องราว ตอนที่6 พร้อมๆ กันไง

ล่าสุดที่เพิ่งไปทัศนศึกษามาวันนี้ คือ “มหัศจรรย์ไม้ไผ่” ซึ่งจัดขึ้นที่ TCDC เอ็มโพเรียม โดยความร่วมมือระหว่างเมืองเบปปุ ศูนย์หัตถศิลป์ไม้ไผ่แบบดั้งเดิมเบปปุ และศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบระดับโลกจากเมืองเบปปุ

ผลงานทั้งหมดเป็นผลงานจักสานจากไม้ไผ่ ของศิลปินชาวญี่ปุ่น ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างมีเอกลักษณ์ร่วมสมัย และเอื้อประโยชน์ใช้สอย จนเป็นที่ต้องการของนักสะสมทั่วโลก

จากไม้ไผ่ปล้องเขียวธรรมดา ผ่านเครื่องมือและกระบวนการจนได้เส้นตอกหลากสีหลายขนาด ผสานกับกลวิธีจักสาน กลายเป็นตะกร้าจัดดอกไม้ กล่องเก็บใบชา เรื่อยมาถึงตะกร้าใส่ถ่าน จากรูปทรงธรรมดากลายเป็นงานหัตถกรรมหรูหรา สวนกระแสเครื่องใช้พลาสติกที่แพร่หลายไม่แพ้กัน กลายเป็นสินค้าเงินล้าน

ความรู้ยังคงสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นอย่างตั้งใจ แม่นยำ พิถีพิถันทุกขั้นตอน ในยุคที่ผลิตภัณฑ์ลดโลกร้อนเป็นเรื่องสำคัญ ไม้ไผ่กลายเป็นวัตถุดิบที่นักประดิษฐ์ทั่วโลกให้ความสนใจ กลายเป็นคีย์บอร์ดไม้ไผ่ เมาส์ไม้ไผ่ เป็นสินค้าที่ย่อยสลายง่าย และช่วยลดขยะพลาดสติกได้ น่าทึ่งเกินคาดหมาย

งานจักสานทั้งหมดนั้น
มีรูปทรง ลวดลาย ละเอียด อ่อนช้อย น่าประทับใจกว่าที่คาดคิดไว้
อยากชวนให้ … ไปเห็นกับตา

ชมนิทรรศการแล้ว อย่าลืมทดลองสานที่รองแก้วไม้ไผ่ ซึ่งเขาจัดอุปกรณ์ พร้อมทั้งบอกวิธีการอย่างละเอียดไว้ ให้เราเรียนรู้ผ่านการทดลองปฏิบัติได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายประการใด

มาถึงเอ็มโพเรียมแล้ว ก่อนกลับบ้านควรแวะให้รางวัลตัวเองด้วย “เฉาก๊วยคุณย่า” บริเวณชั้น6 ชั้นเดียวกับศูนย์อาหาร เฉาก๊วยร้านนี้เหนียวหนึบหนุบหนับสูตรโบราณ ลอยหน้ามาบนกาแฟเย็น/ชาเย็น สไตล์ลูกทุ่งไทยบ้านๆ เข้มข้นหวานมัน แก้วละ 25 บาท เท่านั้น อย่าลืมไปชิมกัน

ช่วงนี้ที่บ้านของสองแม่ลูกจึงมีบรรยากาศแบบญี่ปุ่น เนื่องจากอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ข้างใน เวลาว่างส่วนใหญ่หมดไปกับการหาข้อมูลจากเว็บญี่ปุ่น เขียนแผนเที่ยวญี่ปุ่น และปรึกษากันว่าจะไปไหนบ้าง รวมทั้งการรับสอนภาษาไทยให้คนญี่ปุ่น เพื่อทบทวนภาษาญี่ปุ่นของตัวเอง และเลยเถิดไปถึงการกินอาหารญี่ปุ่นด้วย

แถวสุขุมวิทบ้านฉันเป็นถิ่นญี่ปุ่นลี้ภัย เพราะมีคนญี่ปุ่นมาอาศัยอยู่มากมาย นั่นทำให้ร้านอาหารญี่ปุ่นทั้งเล็กทั้งใหญ่ แห่มาเปิดบริการให้เลือกมากมาย คัดสรรร้านที่คุณภาพเลิศล้ำมาได้ดังนี้

KOTO (โคโตะ) ซ.สุขุมวิท22 ร้านเล็กๆ ที่แสนอบอุ่น สำหรับแฟนมังงะ เพราะนอกจากจะมั่นคงในคุณภาพอาหาร มิตรภาพในบริการ ก็ยังตบท้ายด้วยหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น ที่มีให้อ่านไม่อั้น

NISHIMURA (นิชิมูระ) ซ.สุขุมวิท33/1 เสริฟอาหารชุดสำหรับมื้อเที่ยงและมื้อค่ำ รสชาดเยี่ยม ราคายุติธรรม และมีไมตรีจิตเสริฟชาเขียวร้อน-เย็น ฟรีตลอดกาล

ISAO (อิซาโอะ) ซ.สุขุมวิท31 เสริฟอาหารแนว japanese fusion งามชดช้อย อร่อย ละเมียดละไม ชนิดที่ว่าถ้ามีแขกสำคัญแวะมาต้องพาไป

TENSUI (เท็นสุ่ย) ซ.สุขุมวิท16 ร้านอาหารญี่ปุ่นระดับไฮโซ สำหรับคนที่ไม่ชอบรสชาดอาหารญี่ปุ่นแบบไทยๆ และอยากได้ญี่ปุ่นแท้ๆ รับรองว่าที่นี่ เชฟญี่ปุ่น รสชาดญี่ปุ่น ในระดับราคาที่ตอบสนองลูกค้าญี่ปุ่นเช่นกัน

KUU (คู) ร้านที่เพิ่งเปิดใหม่ในมินิมอลล์ K-Village ซ.สุขุมวิท26 ร้านล่าสุดที่ฉันกับหมึกเพิ่งไปทดสอบคุณภาพกันมา หมึกสั่งหมี่เย็นที่มีกุ้งเทมปุระตัวใหญ่ ส่วนฉันสั่งข้าวราดแกงกะหรี่เนื้อปะหน้าด้วยกุ้งเทมปุระ อร่อยแต่ค่อนข้างแพง สองจานรวมกัน 400 กว่าๆ +service +vat อีกต่างหาก เห็นแล้วอึ้งไปเหมือนกัน

เทมปุระของ KUU แป้งบางกว่าที่คิดไว้ กุ้ง สด ใหม่ และตัวใหญ่จริงๆ
แต่มาเสียคะแนนตอนที่ขอผักดองสีแดง แล้วมาคิดตังค์เพิ่ม 20 บาท
ข้าวแกงกะหรี่กับผักดองมันเป็นของที่ต้องเสริฟเคียงกันไม่อั้นนะคะ

องค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวของญี่ปุ่น JNTO ให้ข้อมูลได้ครบถ้วนละเอียดดีมาก มีข้อสงสัยถามอะไรไปตอบได้หมด แผ่นพับที่แจกมีทั้งภาษาญี่ปุ่น ภาษาอังกฤษ และภาษาไทย เป็นบูทที่ประทับใจจริงๆ

ตั๋วรถไฟ Japan Rail Pass มีตัวแทนจำหน่ายอยู่หลายบริษัท สำหรับใครที่ได้ VISA เข้าประเทศญี่ปุ่นแล้ว สำเนาหน้า Passport กับ VISA ไปซื้อตั๋วราคาพิเศษได้ในงานเท่านั้น ราคาปกติ  10,471 บาท (28,300 JPY x 0.37) สามารถซื้อในงานได้ในราคา 9,800 - 10,000 บาท ขึ้นอยู่กับเอเจนซีที่เราเลือกซื้อ

ในส่วนของการท่องเที่ยวไทย มีให้เลือกทั่วไทยอย่างที่เขาโปรยโฆษณาไว้ โรงแรมดีๆ มาลดราคาพิเศษให้เลือกกันมากมาย บางแห่งลดกว่า 50% ห้องพักอย่างดีที่ พัทยา เกาะช้าง กาญจนบุรี กระบี่ ตราด เชียงใหม่ ฯลฯ พร้อมอาหารเช้า ในราคาเพียง 500 บาท/คน/คืน จัดว่าคุ้มค่าเกินราคา

ทำงานมาทั้งปี ไม่เที่ยวตอนนี้จะเที่ยวตอนไหน ใครที่ยังไม่รู้จะไปไหน วันอาทิตย์ 28/02/53 ยังมีโอกาสไปเลือกสรรแพคเกจดีๆ ในงานวันสุดท้าย จะมัวอิดออดไปใย

ฉันแนะนำให้คู่รักยืนห่างจากถังขยะสัก 2 เมตร
ถือกระป๋องเบียร์เปล่าคนละใบ แล้วตั้งใจโยนให้ลงถัง
ก่อนที่จะพบสัจธรรมลึกซึ้งกินใจ

“ความสมหวัง … ไม่ใช่เรื่องที่ถังจะช่วยได้”