พอหมึกเปิดเทอม ชีวิตประจำวันของฉันก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ ไปส่งที่โรงเรียนตอนเช้า แล้วก็แวะไปออกกำลังกายที่สวนเบญจกิติ

ปิดเทอมหนึ่งเดือนน้ำหนักขึ้นอย่างว่องไว เพราะหมึกชวนกินโน่นกินนี่ แต่ไม่ได้ออกกำลังกาย ก่อนปิดเทอมฉันวิ่งรอบสวนได้ 2 รอบ คราวนี้อย่าว่าแต่วิ่งให้ครบรอบ แค่เดินให้ครบรอบยังแฮ่ก แต่ความรู้สึกตอนเหงื่อออก มันผ่อนคลายจริงๆ

พี่อ้วนนักปั่นจักรยานตัวใหญ่ กับอาแป๊ะที่ชอบนั่งแกว่งแขนก็ยังอยู่ที่เก่า สาวยุโรปขาสวยที่วิ่งสุดฝีเท้าก็ยังแซงฉันไป พี่สาวโยคะเปิดสะดือก็ยังออกกำลังอย่างตั้งใจ แก๊งค์รำกระบองก็ยังไม่หายไปไหน คนอื่นๆ ยังดำเนินกิจกรรมยามเช้า … ที่เก่าเวลาเดิม

ฉันสังเกตว่าพวกเขายังอยู่
แต่พวกเขาคงไม่รู้ว่าฉัน หายไป กลับมา หรือว่าเป็นใคร

สมาชิกของสวนแห่งนี้ ยังคงรักษาสุขภาพกันอย่างมุ่งมั่นและตั้งใจ การห่างหายไปจากสวนหนึ่งเดือนของฉัน ไม่ได้ทำให้สิ่งต่างๆ ที่นั่นเปลี่ยนไป

ยามเช้าที่สวนนี้เหมือนละครฉากเดิม ที่พอได้เวลาตัวละครแต่ละตัวก็ออกมาจากหลังม่าน ทำหน้าที่ของตัวเองแล้วก็กลับบ้าน และมีบ้างที่ยิ้มให้กัน สวนจึงยังคงมีสีสัน แม้ว่าเราก็ต่าง … ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ