ร้องไห้ทำไม?
คุณปาป๊ารีบออกจากบ้านไปทำงาน โดยสั่งให้หมึกเฝ้าบ้าน พร้อมทั้งกำชับว่าห้ามออกไปไหน ก่อนที่ฉันจะกลับมาถึงภายใน 15 นาที แต่เจ้าตัวดีก็ฝืนคำสั่ง ออกจากห้องลงมาหาของกินที่ครัวข้างล่าง บังเอิญฉันนึกเฉลียวใจ จึงโทรเข้าไปเช็คดูว่าหมึกยังอยู่ดีไหม
สวัสดีครับคุณแม่
ปาป๊าไปทำงานแล้วใช่ไหม
ครับ ปาป๊าไปแล้ว
หมึกอยู่ที่บ้านรึเปล่า
เปล่าครับ หมึกลงมากินคอร์นเฟลคข้างล่าง
อ้าวเหรอ แล้วล็อคห้องไว้ก่อนลงมาใช่ไหม
เปล่าครับ แค่ปิดประตูไว้
ขึ้นไปล็อคห้องเดี๋ยวนี้ แล้วค่อยลงมากิน อีกแป๊บนึงแม่ก็จะถึงบ้านแล้ว
ฉันรู้สึกห่วงบ้าน และหงุดหงิดที่หมึกลงมาโดยไม่ล็อคห้อง กำลังคิดว่าพอถึงบ้านคงต้องจัดการอธิบายให้เข้าใจ ว่าการลงมาข้างล่างโดยไม่ล็อคบ้านเป็นเรื่องอันตราย ข้าวของอาจจะสูญหาย แต่พอจอดรถเรียบร้อย ก็พบหมึกนั่งร้องไห้นำไปแล้วตั้งแต่ยังไม่ได้พูดอะไร
อ้าว ร้องไห้ทำไม? แม่ยังไม่ได้ดุสักหน่อย
พอวางสายจากคุณแม่ ปาป๊าก็โทรมา ดุซะยาวเลย
ลงมาไม่ล็อคบ้านเนี่ยมีเหตุผลไหม
หมึกคิดว่ามากินคอร์นเฟลคแป๊บเดียว แล้วจะกลับขึ้นไป ข้างล่างมี รปภ. คนไม่ดีคงเข้าไปในตึกไม่ได้
แล้วไม่คิดเหรอว่าของอาจจะหาย คนไม่ดีอาจจะอยู่ในตึกกับเราแล้วก็ได้
ขอโทษครับ ฮือ ….. (ที่บ้านฉันเรียกว่าเป่าปี่)
พอแล้วไม่ต้องร้อง คราวหน้าลงมาล็อคประตูทุกครั้งนะ
ครับ ฮือ …. (ยังร้องไห้ไม่เลิก)
คุยกันเข้าใจแล้ว ยังเสียใจอะไรอีก
หมึกกินข้าวเช้าไม่อร่อยเลย ปาป๊าดุนาน คอร์นเฟลคที่เทไว้กับนมมันไม่กรอบแล้ว มันไม่อร่อย
อ้าว ที่ร้องไห้นี่ไม่ได้สำนึกผิด แต่หงุดหงิดที่คอร์นเฟลคนิ่ม เวรกรรมจริงๆ
