หมึกมีเพื่อนเป็นนายแบบเด็ก ถ่ายโฆษณาออกโทรทัศน์ ชื่อน้องเจค (นามสมมติ) เวลาคุณแม่ของน้องเจคมารับลูกที่โรงเรียน เราจะเห็นเธอสวยปิ๊ง หน้าเด้ง ดูดี มีสง่าราศี และโดดเด่นออกมาจากผู้คน

หมึกเห็นคุณแม่ของเจคไหม แบบนั้นสวยรึเปล่า

คุณแม่ของเจคเหรอ สวยครับ สวยมากกกกก (ลากเสียงซะยาว)

ชอบไหม

ชอบนะ สวยดี

ถ้าหมึกชอบ แม่ไปแต่งสวยแบบนั้นบ้างดีมะ

โหยยยยยยยยย หมึกว่าคุณแม่เป็นแบบเดิมดีแล้วนะ ถ้าคุณแม่อยากเป็นแบบเขา ต้องไปตบแต่งหน้าสวย ใส่แก้มชมพู ทาปากแดงแปร๊ดดดดด เพิ่มคิ้วเยอะๆ แล้วก็ขนตามหาศาล มันลำบากนะคุณแม่

เอ่อ โอเค ถ้ามันลำบากขนาดนั้น แม่อยู่แบบเดิมก็ได้

คุยกับหมึกแล้วรู้สึกแปลกใจ ไม่น่าเชื่อว่าเด็กผู้ชายวัย 9 ขวบ จะมีการสังเกตและรับรู้ด้านที่มาความงามได้ขนาดนี้

สัปดาห์นี้มีแต่คนทักว่า … ผอมลงใช่ไหม เอวบางลงนะ ดูดีขึ้น ทำไมสดชื่นจัง ไปทำอะไรมา หน้าใสขึ้น ทักกันประมาณนี้ จนฉันหน้าบานยิ้มไม่หุบ เพราะปลื้มใจในผลลัพธ์ จากความตั้งใจดูแลตัวเองอย่างถูกวิธี นึกครึ้มใจแล้วก็แอบคิดว่า คนใกล้ตัวอย่างหมึกจะรู้สึกบ้างไหม เพราะไม่เคยได้ยินหมึกคอมเมนท์อะไร

เอ่อ หมึกครับ คุณแม่เปลี่ยนไปบ้างไหม?

ไม่นะ (เด็กมันตอบแบบไม่ค่อยสนใจ)

นี่แม่ผอมลง แล้วก็ดูดีขึ้นนะ มีแต่คนทัก หมึกไม่สังเกตเลยเหรอ

(เด็กเงยหน้าขึ้นมาดูฉันแวบนึง) หมึกว่าคุณแม่ก็เหมือนเดิม

ว๊าาาาา … มันต้องมีการพัฒนาบ้างเซ่ะ

คุณแม่ครับ หมึกมองคุณแม่ตอนไหน ก็เห็นคุณแม่คนเดิมที่หมึกรัก

(กรี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซ ปลื้มจนพูดไม่ออก)

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

… ข้อคิดวันนี้ …
บางคนมองเราจากข้างนอก บางคนเห็นเราจากข้างใน
คนประเภทหลัง คือ กลุ่มที่เราควรถนอมจิตใจ

โฆษณาครีม 91E (อ่านว่า ครีม-เก้า-หนึ่ง-อี) ทางวิทยุ ที่ฉันกับหมึกฟังบ่อยๆ ผู้ชายถามผู้หญิงว่า “ทำไมคุณใส่กระโปรงสั้นจังครับ?” ผู้หญิงทำเสียง จุ๊ จุ๊ จุ๊ แบบว่าอย่าพูดดังไป “ใช้ครีม 91E ค่ะ เลยมั่นใจ” ฉันก็หมึกก็ไม่เคยเห็นครีมยี่ห้อนี้หรอก แต่ฟังโฆษณาบ่อยจนจำขึ้นใจ

เมื่อวานตอนเช้ารถติดไฟแดง สาวพาณิชกระโปรงเหี่ยนเดินข้ามถนน ผ่านหน้ารถของเรา เธอใส่กระโปรงยาวแค่ปิดแก้มก้น ฉันชี้ให้หมึกดู ตั้งใจจะใส่ข้อมูลเรื่องการแต่งกายให้เหมาะสม จึงเปิดประเด็น …

เขาใส่กระโปรงสั้นแบบนี้ หมึกคิดยังไง

คนนั้นเหรอ เขามั่นใจครับ หมึกว่าเขาใช้ครีม 91E แน่ๆ

(แป่ว)

หมึกเอาจดหมายจากโรงเรียนมาให้ฉัน เป็นจดหมายจากชมรมหมากล้อม ที่มิสเตอร์คีธส่งมาแจ้งว่าหมึกผ่านการคัดตัว เป็นนักกีฬาหมากล้อมของโรงเรียน พร้อมทั้งแจ้งเงื่อนไขให้รับทราบและปฏิบัติตาม 3 ข้อ หากทำไม่ได้ก็จะพิจารณาให้ออกจากการเป็นนักกีฬา

• มาซ้อมตามวันและเวลาที่กำหนดอย่างสม่ำเสมอ ถ้ามาไม่ได้ต้องแจ้งล่วงหน้า
• มีความประพฤติดีทั้งในและนอกชมรม โดยเฉพาะเวลาไปแข่งนอกโรงเรียน
• ต้องรักษาระดับการเรียนในห้องให้ดี รักษาเกรดเฉลี่ย GPA อย่างน้อย 3.0

จดหมายฉบับนี้ทำให้ฉันรู้สึกว่า คุณครูเอาใจใส่นักเรียนรอบด้าน ไม่ใช่แค่อยากดึงเด็กมาทำกิจกรรม เด็กกิจกรรมทุกคนควรมีผลการเรียนที่ดีเป็นพื้นฐาน เพราะการเรียนให้ดีเป็นหน้าที่หลัก ไม่เหมือนเด็กกิจกรรมสมัยก่อน ที่การเรียนรุ่งริ่งก็ไม่เป็นไร

สมัยนี้คุณครูคำนึงถึงหน้าที่หลักของเด็ก และความห่วงใยของพ่อแม่ด้วย คือ เมื่อเด็กตัดสินใจจะทำกิจกรรมใด คุณครูก็เขียนจดหมายมาถึงผู้ปกครอง ที่ท้ายจดหมายนั้นมีส่วนที่ให้หมึกลงนาม จึงไม่ใช่แค่สัญญาใจ แต่เป็นสัญญาที่เป็นลายลักษณ์อักษรมั่นเหมาะ ว่าจะทำกิจกรรมควบคู่ไปกับการตั้งใจเรียน เมื่อเด็กลงนามแล้ว ผู้ปกครองก็เซ็นต์รับทราบอีกครั้งหนึ่ง

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

หมึกเพิ่งมาเล่นหมากล้อมปีนี้ ทำไมคุณครูให้เป็นนักกีฬา

คุณแม่ครับ หมึกไม่ใช่ตัวจริงนะ เป็นนักกีฬาตัวสำรองอยู่

แล้วนักกีฬาตัวสำรองต้องทำอะไรบ้าง

ก็รอตัวจริงป่วย แล้วเราเข้าไปแทน ระหว่างนั้นก็พัฒนาฝีมือ จนถึงระดับ 9Q เราก็จะได้เป็นตัวจริง

ตอนนี้หมึกระดับไหน

15Q

มันจะค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ 15Q 14Q 13Q … อย่างนี้เหรอ

ครับ แบบนั้นแหละ มีคนไปสมัครตั้ง 40 กว่าคน มิสเตอร์คีธ คัดเอานักกีฬาแค่ 30 คน หมึกได้เป็นตัวสำรองนี่ ก็ดีใจมากแล้วนะครับ ได้ซ้อมอาทิตย์ละ 2 ครั้ง จันทร์ กับ พุธ

แล้วเขาจะเริ่มแข่งกันเมื่อไหร่

จะเริ่มแล้วครับ วันที่อาทิตย์ที่ 18 นี้แหละ มันเป็นการแข่งขันของมือใหม่ มีแต่ beginner ทั้งนั้น มิสเตอร์คีธแนบจดหมายเรื่องแข่งมาอีกฉบับนึง คุณแม่ให้หมึกไปได้ไหม

ถ้าอยากไปกับเขา ก็พยายามเข้าละกัน

คุยกับหมึกแล้ว ทำให้ฉันได้คิดว่า การเป็น “ตัวสำรอง” ของใครๆ ไม่ใช่เรื่องน่าเสียใจสักนิด แต่เป็นเรื่องที่น่ายินดี ที่ได้อยู่แบบมีความหวัง (ว่าจะได้เป็นตัวจริงสักวัน) ทั้งยังมีแรงผลักดันในการพัฒนาฝีมือให้ก้าวหน้า และไม่รู้สึกกดดันในการแข่งขันมากนัก

ฉันติดตาม facebook ของท่าน ว.วชิรเมธี จึงมักจะได้อ่านหลักธรรมประจำวัน และได้ฟังคลิปเสียงที่ท่านไปเทศน์อยู่เรื่อยๆ แต่ปกติจะเปิดฟังเวลาอยู่คนเดียว ส่วนยามเย็นที่นั่งเคลียร์งานและช่วยหมึกดูการบ้าน ก็มักจะเปิดเพลงฟัง

เมื่อสักครู่ได้รับ link คลิปเสียงธรรม ที่ท่านบรรยายเรื่อง “ดูฟุตบอลแล้วย้อนดูตัว” ซึ่งสอดคล้องกับช่วงฟุตบอลโลก เลยเปิดฟังไปพลางๆ ระหว่างรอตรวจการบ้าน พอเปิดได้สักครู่หมึกก็ทำหน้ามึน เงยขึ้นมาจากการบ้าน

เดี๋ยวนี้ไม่ฟังเพลงเนอะ เปลี่ยนมาฟังธรรมะ

แล้วทำไมอ่ะ

เปล่า หมึกก็แค่แซว

อย่าๆ ทำการบ้านไป

เนื่องจากโรงเรียนของหมึกอยู่ในเขต “ยานนาวา” (ยาน + นาวา = ยานพาหนะทางน้ำ) และอยู่ใกล้แม่น้ำเจ้าพระยา จึงไม่ได้ใส่เครื่องแบบลูกเสือและเนตรนารี เหมือนอย่างโรงเรียนส่วนใหญ่ เพราะที่นี่เขาเรียน “ลูกเสือสมุทร”

ตอนที่อยู่ชั้น ป.1 – ป.3 ยังใส่เครื่องแบบนักเรียน มีผ้าพันคอ คล้ายๆ กับลูกเสือสำรอง แต่พอขึ้นชั้น ป.4 เครื่องแบบก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอ่อนทั้งชุด คอปกทหารเรือ น่ารักน่าชังอย่างนี้

 

เมื่อเช้านี้กว่าจะยอมให้ถ่ายรูปได้ … เล่นตัวมาก
ต้องหว่านล้อมว่าเป็น “ภาพประวัติศาสตร์”

วิธีใส่หมวกแบบนี้ไม่ให้หลุดปลิวไปตามลม หมึกบอกว่ามีเทคนิคที่คุณครูสอนมา คือ ต้องเอาเชือกไปอ้อมไว้หลังใบหู แล้วเอาเชือกมาวางไว้บนคาง หมวกก็จะพอดีเป๊ะ ใครที่ชอบใส่หมวกปีกกว้างที่มีสายรัดใต้คาง ลองเอาเทคนิคของลูกเสือสมุทรไปใช้นะคะ

หลังจากที่โดนโรงเรียนบังคับให้เรียนภาษาจีน 3 ปี ตั้งแต่ ป.1 ถึง ป.3 นับเป็นความทรมานของน้องหมึกอย่างยิ่ง ด้วยผลการเรียนภาษาจีนแบบ D.Dog ติดพื้นล่าง จะตกไม่ตกแหล่ ทำเอาพ่อแม่ใจหายใจคว่ำ

ตามระเบียบแล้ว โรงเรียนบังคับให้เรียนภาษาจีน 4 ปี และปีนี้ ป.4 ก็ต้องเรียนด้วย แต่หมึกคิดว่าตัวเองคงทนเรียนภาษาจีนไม่ไหวอีกแล้ว จึงขอคุณครูเปลี่ยนไปเรียนภาษาญี่ปุ่น โรงเรียนจึงส่งจดหมายมาให้ฉันเซ็นต์ยินยอม ต้องบอกว่าดีใจจนพูดไม่ออก รีบเซ็นต์ให้ทันที หมึกจึงได้เริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่นอย่างเบิกบานใจ ในชั้น ป.4 นับว่าคุณครูให้ทางออกที่ทำให้แม่อย่างฉัน … โล่งอกไปที

หมึกเริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่นมาได้หลายสัปดาห์ ฉันซื้อสมุดคัดลายมือมาให้ บังคับให้เขียนทุกวัน พยายามพูดภาษาญี่ปุ่นด้วยกัน และช่วยทบทวนบทเรียนให้สัปดาห์ละครั้ง เพราะไม่อยากป้อนข้อมูลบีบอัดตอนใกล้สอบ โชคดีที่หมึกไม่มีปัญหาวิชาอื่น และภาษาอังกฤษก็ใช้การได้ดี จึงเหลือแค่ฟิตภาษาญี่ปุ่นซึ่งฉันจะช่วยเต็มที่

บ่อยครั้งที่รู้สึกเหนื่อย และเบื่อที่ตัวเองไม่มีเวลาจะทำอะไรได้อย่างใจ เพราะต้องคอยวุ่นวายกับเรื่องครอบครัวและเรื่องของหมึก แต่พอเห็นความก้าวตามระยะเวลาที่ผ่านไป ก็รู้สึกชื่นใจ เรี่ยวแรงที่ลงไป … คุ้มมาก

การประคับประคองอารมณ์ของเด็กนั้นไม่ง่าย
เพราะไม่ใช่แค่ “สอน” หรือ “สั่ง” ให้ได้อย่างใจฉัน

“พ่อแม่” ต้องให้สิทธิ์ “เด็กๆ” ในการแลกเปลี่ยนความคิด
เพื่อค้นหาความต้องการร่วมของ “เรา”

การก้าวไปข้างหน้าด้วยกันสามารถทำได้
โดยให้เหตุผลและกำลังใจควบคู่กันไป
บวกกับการผลักดันเล็กๆ น้อยๆ ในทิศทางที่แอบคิดไว้

ขอซื้อระนาดมาเป็นเดือนกว่าจะได้ระนาดสมใจนึก
ค่ำนี้ใครผ่านมาอย่าแปลกใจ
เสียงระนาด … สนั่น … เบาวอลุ่มไม่ได้

จากการสอบถามจากผู้รู้ ทำให้ทราบว่าวัสดุไม้ที่ใช้ทำรางระนาดมีหลายชนิด ซึ่งแตกต่างกันทั้งคุณภาพและราคา เช่น ถ้าเป็นไม้สักราคาจะแพงมาก นอกจากเนื้อไม้ ราคาก็ยังขึ้นกับลายด้านข้างด้วย ระนาดที่ซื้อให้หมึกนั้น ราคาปานกลาง รางระนาดทำจากไม้ขนุน ลายขอบสีทอง

คุณครูบอกฉันว่า เครื่องดนตรีไทยไม่มีตกรุ่น ยิ่งเก่าเสียงยิ่งดี ถ้าหมึกขยันซ้อมไปเรื่อยๆ อย่างนี้ รับรองว่ายิ่งนานยิ่งกังวานขึ้นเรื่อยๆ เพราะแรงข้อมือดีขึ้น และเสียงระนาดเริ่มเข้าที่ โอ้แม่เจ้า แค่นี้ก็ว่าดังแล้วนะ ถ้าดังกว่านี้ข้างห้องจะด่าไหมเนี่ย

ลองจินตนาการถึงชาวต่างชาติที่อยู่ร่วมอพาร์ทเมนต์ กลางค่ำกลางคืนได้ยินเสียงระนาดแบบไทยๆ แว่วๆ แบบไม่รู้ที่มาที่ไป ก็อาจจะมีหลอนได้เหมือนกัน

เปิดเทอม ป.4 มาแล้ว ประมาณ 1 เดือน หลายคนถามด้วยความห่วงใย
หมึกเรียนหนักไหม? ทำอะไรอยู่บ้าง?

หลังจากปีที่แล้ว หมึกสมัครใจเรียนและติวอย่างหนัก ตลอดระยะเวลา 1 ปี ในช่วงที่เรียนชั้น ป.3 และเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งวิชาการหลายสนาม ปีนี้เจ้าตัวบอกฉันว่าขอพักทำอะไรที่อยากทำ โดยไม่เรียนพิเศษหลังเลิกเรียน และไม่เข้าคอร์สติวอะไรเพิ่มเติมเลย ฉันก็ตกลงตามนั้น

วิชาการนอกชั้นเรียนจึงเหลือเพียง ทำแบบฝึกหัดคุมองด้วยตนเองทุกวัน เข้าศูนย์คุมองสัปดาห์ละครั้งเย็นวันศุกร์ 17.00 – 19.00 น. เพื่อไปส่งการบ้าน และตรวจสอบความก้าวหน้าในการเรียนด้วยตนเองกับคุณครู

ตอนนี้หมึกกำลังมุ่งมั่นที่จะสอบ คณิตศาสตร์คุมองระดับ I (เทียบเท่าชั้น ม.3) ยกกำลังคล่อง ถอดรูทเป็น แยกตัวประกอบได้ (a^2+2ab+b^2) ประมาณนี้ ส่วนคุมองภาษาอังกฤษจะเน้นแบบฝึกหัดเกี่ยวกับ grammar และการอ่านเขียน เพราะที่โรงเรียนใช้ทักษะการพูดเยอะแล้ว

นอกเหนือจากคุมองก็เป็นกิจกรรมบันเทิงล้วนๆ

หมึกเรียนเปียโนมาตั้งแต่ 3 ขวบ ตอนนี้เรียน “เปียโน” ขั้นกลาง Grade8 ทุกวันอาทิตย์บ่าย และตั้งใจซ้อมสม่ำเสมอทุกวันก่อนนอน วันละ 20 นาที ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่บรรยากาศในบ้านหวานมาก

ตั้งแต่ดูหนังเรื่องระนาดเอกเมื่อหลายปีก่อน หมึกก็ฝังใจใฝ่ฝันอยากเล่นดนตรีไทย พอเปิดเทอม ป.4 ก็ตรงดิ่งไปสมัครเข้าวงปี่พาทย์ โปรเจคใหม่ปีนี้ คือ “ระนาด” ซึ่งนอกจากเลือกเรียนเป็นวิชาเลือกที่โรงเรียนแล้ว ยังขอไปเรียนเพิ่มเติมในวันเสาร์เช้าด้วย

เรียนไปสักพักก็มาขอซื้อระนาด ซึ่งทำให้ฉันลังเลใจ ไม่รู้ว่านักดนตรีน้อยจะจริงจังแค่ไหน จึงบอกคุณครูไปตรงๆ “มาสเซอร์คะ ที่บ้านมีเปียโนแล้ว ถ้าจะต้องซื้อระนาดมาตั้งอีกอย่าง ก็อยากให้เขาเล่นจริงจังนะคะ อยากให้มาสเซอร์ช่วยดูความตั้งใจ ว่าควรซื้อหรือไม่ ที่บ้านแคบมาก ไม่อยากได้เฟอร์นิเจอร์เพิ่มแล้วค่ะ”

หลังจากนั้นสองสัปดาห์มาสเซอร์โทรมา “ผมคิดว่าเขาหน่วยก้านดี หัวไว และตั้งใจนะครับ ถ้าคุณแม่พร้อมที่จะซื้อให้เขา ผมก็คิดว่าเหมาะครับ เขาจะได้ซ้อมที่บ้านด้วย” ดังนั้น สัปดาห์นี้ฉันจึงต้องเคลียร์พื้นที่ว่าจะเอาระนาดมาลงตรงไหน

นอกจากระนาดหมึกก็ไปสมัครเข้า “ชมรมหมากล้อมโกะ” ซึ่งจะประชันฝีมือกันช่วงพักกลางวัน และมีการไต่ระดับอย่างเป็นขั้นเป็นตอน หมึกชอบเล่นโกะมานานแล้ว แต่เข้าชมรมไม่ได้ เพราะเมื่อก่อนตอนช่วงพักกลางวันต้องติววิชาการ ปีนี้เลยได้เล่นโกะสมใจ

ประโยชน์ของการเล่นหมากล้อมโกะมีมากมาย ทั้งการวางแผนกลยุทธ์ คณิตศาสตร์ ปรัชญา และสมาธิ ควบคู่กันไปหลายด้าน การใช้เวลาเล่นโกะจึงดีกว่าเกมส์คอมพิวเตอร์มาก ดังนั้นคำขอล่าสุดที่ทำให้ฉันคิดหนัก คือ “แม่ครับ หมึกอยากได้กระดานโกะ อยากเล่นที่บ้านกับคุณแม่”

ไม่ใช่ว่ากลัวจะเล่นสู้หมึกไม่ได้ แต่กระดานโกะที่ว่านั่นมันแพง กระดานและตัวหมากอย่างดี ชนิดเล่นกันชั่วลูกชั่วหลาน ราคาหลายพันบาท ส่วนชนิดที่ราคาถูกกว่า ซึ่งมีคุณภาพสมฝีมือก๊องแก๊งในขั้นนี้ ก็ยังราคาเกือบพัน และที่สำคัญระนาดเอกกำลังจะมาส่งวันเสาร์นะเนี่ย

โดยรวมๆ ปีนี้ พอลดความเครียดจากงานวิชาการลงไป หมึกก็มาปลิ้นออกทางสร้างสรรค์สุดๆ ซ้อมดนตรีจริงจัง บ้าพลังไปกับการวาดรูป นอนกระดิกขาดูการ์ตูน เล่นเกมส์คอมพิวเตอร์แนว Strategy จัดทัพวางแผนการรบ ซึ่งฉันอนุญาตให้เล่นเฉพาะเสาร์-อาทิตย์ ไม่ให้เล่นในวันธรรมดา

ตอนนี้มี 2 คำถามในใจ

1. ฉันควรซื้อกระดานหมากล้อมโกะให้หมึกหรือไม่?
2. ฉันตามใจลูกมากไปไหม?

ขับรถไปกับเจ้าหมึกสองคน เราตกลงแบ่งช่วงเวลากันอย่างนี้ ตอนเช้าฉันขอฟังข่าว FM96.5 หรือ FM100.5 ตอนเย็นหมึกขอฟังเพลง FM104.5 หรือ FM106.5 การฟังวิทยุด้วยกันทำให้เรามีเรื่องสนทนา แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันเป็นประจำ เช้าๆ มักเป็นเรื่องข่าว เย็นๆ มักเป็นเรื่องเพลง

ท่อนหนึ่งของเพลงที่หมึกติดใจร้องว่า “ชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้” หมึกก็คร่ำครวญอยู่อย่างนั้น จนฉันทนไม่ได้

หมึกคิดว่าเขาพูดจริงไหม

ก็คงจริงนะ “ชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้” (ยังคงคร่ำครวญไม่เลิก)

ขาดแล้วจะเป็นยังไง มันก็ยังอยู่ต่อไปได้ มันยังไม่ตายหรอก แต่อาจจะสุขน้อยลงเท่านั้นเอง

อืม คงงั้นมั๊ง (เด็ก ป.4 เริ่มใช้ความคิด)

ไม่มีใครขาดใครไม่ได้หรอก แต่อยู่กับบางคนแล้วเราอาจจะสุขมากหน่อย

“ชีวิตหมึกขาดแม่ไม่ได้” (อุ๊ย … เนื้อเพลงเปลี่ยนไป)

สักวันนึงถ้าขาดแม่หมึกก็คงอยู่ได้ แม่ไม่ได้อยู่ค้ำฟ้านะ

แต่ถ้าขาดแม่ไปตอนนี้หมึกอยู่ไม่ได้ หมึกจะไม่มีค่าขนม ไม่มีใครมารับที่โรงเรียน จะเรียกแท็กซี่ก็ไม่ได้ ไม่มีตังค์ ชีวิตคงลำบากนะครับ

คิดเรื่องเงินมาก่อนเลยนะยะ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

สักวันหนึ่งเราคงไม่มีกัน แต่ฉันเชื่อมั่นว่าเด็กที่สามารถรักตัวเองได้ ละเมียดละไมและเข้าใจความรู้สึกของตัวเองดี จะสามารถโอบกอดจิตใจตนเองให้อบอุ่น ในวันที่เหน็บหนาว สามารถยืนหยัดท่ามกลางสายลมแห่งความเหงา โดยไม่ตีโพยตีพาย

ภาวะเอื้ออาทรทางใจเกิดขึ้นได้ง่าย
ยามที่เรารู้สึกดีกับใคร

… แต่ …
ความรู้สึก “ขาดเธอไม่ได้” เทียบเท่า อันตราย

ทุกขณะจึงต้องเฝ้าระวังความรู้สึก
ไม่ให้ถลำลึกเป็นภาระใคร

ถ้ารักจริงอย่าพูดว่า “ขาดเธอไม่ได้”
เพราะมันเป็นการผลักภาระไปให้คนที่รักอย่างแยบยล
จนอีกคนยากจะปฏิเสธง่ายๆ

ชีวิตฉัน “ขาดเธอก็อยู่ได้”
แต่การมีเธอข้างกายทำให้ชีวิตนี้ … เยี่ยมมาก

ก่อนนอนเมื่อคืนนี้ฉันไปนอนกลิ้งอยู่ที่เตียงของหมึก พอหมึกแปรงฟันเสร็จก็มานอนคุยกัน กอดกันกลิ้งไปกลิ้งมาสักพัก หมึกก็มากัดคอฉัน

เฮ้ย ทำอะไร

แวมไพร์ครับคุณแม่ หมึกเป็นแวมไพร์ แง่ม กัดคอเลย

อ๋อ เล่นแบบนี้ใช่ไหม มา มา มาเจอแม่แวมไพร์หน่อย

ฉันพยายามกัดคอหมึก ส่วนคนเริ่มเรื่องก็พยายามหดหนีจนคอสั้น ด้วยความกลัวและจักกะจี๋

ไม่เอา ไม่เอา คุณแม่ไม่เป็นแวมไพร์

อ้าว ถ้าหมึกเป็นแวมไพร์ ก็ต้องมีพ่อหรือแม่เป็นแวมไพร์นะ ระหว่าป๊ากับแม่หมึกคิดว่าใครเป็นแวมไพร์

น่าจะเป็นคุณแม่ แล้วก็น่าจะเป็นคุณยาย

นี่ว่าคุณยายเป็นแวมไพร์เหรอ ไว้แม่จะบอกคุณยายให้

เปล่า เปล่า อย่าไปบอกคุณยายนะ

แล้วทำไมถึงเป็นคุณแม่กับคุณยายล่ะ

เป็นป๊าไม่ได้หรอก เพราะแวมไพร์ไม่อ้วน

พาหมึกไปว่ายน้ำที่สาธิตประสานมิตรฝ่ายประถมทุกวัน จันทร์-ศุกร์ 14.50 – 15.40 น. ค่าเรียน 15 ครั้ง 2,000 บาท อยู่ในอัตราที่สมเหตุสมผลไม่แพงเกินไป เอาหนังสืออ่านเล่นไปนั่งรอ มองเด็กๆ เล่นน้ำก็เพลินดี

สระที่นี่ความยาวมาตรฐาน 25 เมตร สอนว่ายน้ำกันอย่างเป็นระบบแบบมืออาชีพ เอาจริงเอาจังกันมาก เริ่มจากอบอุ่นร่างกาย วิ่ง 3 รอบสระ กระโดดตบ กระโดดกบ (ร้องอ๊บๆ ด้วย) บริหารร่างกาย ยืดเหยียดตัวให้เส้นคลาย กว่าจะลงสระได้ก็ใช้เวลาประมาณ 10 นาที

ที่เห็นนั่งยองๆ กันอยู่เต็มข้างสระนั่น กำลังกระโดดกบกันอยู่

ฉันเคยไปเยี่ยมชมมาหลายโรงเรียน
แต่ไม่เคยเห็นโรงเรียนไหนสีสันบาดใจอย่างที่นี่
เขาทาสีตึกสลับกันเป็นริ้วๆ ชวนปวดหัวดี