Ayishere: The HomeBody

สัปดาห์นี้หมึกปิดเทอมแล้ว ตามปาป๊าไปทำงานบ้าง แขวนอยู่กับฉันบ้าง ไปบ้านคุณตาคุณยายบ้าง ไม่ได้ส่งไปเรียนพิเศษที่ไหน เพราะเจ้าตัวอยากจะพักอยากจะเที่ยว เราก็ตามใจ

ทุกวันศุกร์ 15.00 - 17.00 น. เรียน KUMON
ทุกวันอาทิตย์ 12.00 - 13.00 น. เรียนเปียโน
นอกเหนือจากนี้เที่ยวโลด

มีนาคม 2553

• ไปดูหนังเรื่อง Alice in Wonderland
• 18 สอบเปียโนประจำปี (Grade9 จะผ่านไหม?)
• 20 พิพิธภัณฑ์ของเล่น
• 21-22 ทริปหิ่งห้อย ค้างคืนตลาดน้ำอัมพวา

เมษายน 2553 ทริปเตะฝุ่นแบกเป้ไปญี่ปุ่นของสองแม่ลูก

• 13 - 22 โอซาก้า-โกเบ-เกียวโต-โตเกียว-โอไดบะ-นิกโก้

พฤษภาคม 2553

• นัดกันว่าจะไปหัวหิน 2 คืน (ยังไม่ได้จองโรงแรม)

วันอื่นๆ นอกเหนือจากนี้
ใครอยากพาหมึกไปเที่ยวไหนก็เร่เข้ามาจองเวลากันได้นะคะ

คุณตาคุณยายซื้อขนมจีบของโปรดเจ้าหมึกมาฝากไว้ให้ที่บ้าน พอนาฬิกาบอกเวลาบ่ายสามโมงตรง ฉันก็รีบวางงานลง เอาขนมจีบใส่กล่อง อุ่นร้อนในไมโครเวฟ ราดน้ำจิ้ม หยิบส้อม ปิดฝา แล้วสวมหลวงพ่อโกยตรงดิ่งไปหาหมึกที่โรงเรียน แม้ว่ารถติดเล็กน้อย แต่ไปทันพอดี

บ่ายสี่โมงฉันยืนยิ้มอยู่หน้าห้องเรียนพร้อมกล่องขนมจีบที่ยังอุ่นๆ ก่อนที่เด็กขี้งอนจะวิ่งยิ้มแป้นออกมาโซ้ยขนมจีบตุ้ยๆ เป็นความรู้สึกที่คุ้มค่ากับความพยายามจริงๆ ขอบคุณ “คุณตาคุณยาย” ที่ซื้อขนมจีบมาให้นะคะ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

พอกลับถึงบ้านหมึกก็วิ่งขึ้นห้อง ไปสะสางการบ้านและอ่านหนังสือสอบ ส่วนฉันมีนัดคุยเรื่องงานที่ออฟฟิศ กว่าจะได้กลับขึ้นบ้านก็หนึ่งทุ่มแล้วนั่น ทั้งร้อน ทั้งเหนื่อย และไม่อยากจะทำอะไรมากไปกว่าอาบน้ำ

วันนี้การบ้านเสร็จรึยัง

เรียบร้อยครับ ปาป๊าดูการบ้านให้

แล้วงานวันนี้ของหมึกยังเหลือทำอะไร

แค่อาบน้ำกับซ้อมเปียโน

แม่มีทางเลือกให้หมึกสองทางนะ ข้อแรกให้แม่ไปอาบน้ำก่อน ข้อสองหมึกขออาบน้ำทีหลัง

(หลังจากหมึกหยุดคิดไปนิดนึงก็โวย) โห … มันต่างกันตรงไหน

ต่างกันตรงที่มันไม่ใช่คำสั่ง มันเป็นทางเลือก ชีวิตมีทางเลือกไง แล้วมันก็ต่างกันตรงความรู้สึกข้างใน ข้อแรกหมึกจะรู้สึกมีอำนาจนิดนึง เพราะสั่งคุณแม่ไปอาบก่อนได้ ส่วนข้อสองหมึกจะรู้สึกว่าตัวเองเลือกที่จะอาบน้ำทีหลังเอง

ยังไงก็ได้ครับ สรุปว่าคุณแม่ไปอาบน้ำก่อนเลย

ขอบคุณน๊าาาาา

(มีเสียงบ่นตามมา) สู้คุณแม่ไม่ได้ คุณแม่เก่งภาษาไทย

(เสียงฉันคิดในใจ - ไอ้เรื่องทำให้คนอื่นงงเนี่ย … ถนัดนัก)

หลายวันที่แทบไม่ได้เขียนบล็อค รู้แล้วว่างานเยอะจนไม่มีเวลาบ่นมันเป็นไง ชีวิตช่วงนี้เหมือนกรรมกร แค่สามทุ่มต้องปิดมือถือเข้านอน พอหัวถึงหมอนก็กรน เมื่อก่อนเคยเปิดมือถือตลอด แต่สองอาทิตย์มาแล้วที่ต้องปิดเพื่อพักผ่อนถนอมสังขาร

ไม่ได้ไปรับเจ้าหมึกที่โรงเรียนหลายวัน เพราะไม่อาจจะทิ้งงาน สงสารหมึกที่ตอนเย็นไม่มีขนมทาน เสียใจที่ไม่มีเวลาไปรับลูกกลับบ้าน และต้องไหว้วานให้คนอื่นไปแทน แถมหัวค่ำก็ไม่ได้ตรวจงาน ไม่ได้เอาการ และไม่ได้เซ็นต์สมุดการบ้าน แต่หมึกก็ยืนยันว่าทุกอย่างเรียบร้อยตามขั้นตอนที่ตกลงกัน

วันนี้ก็ไม่ได้ไปรับ และไม่ได้บอกล่วงหน้า เพราะว่างานมันฉุกเฉินทิ้งไปไม่ได้ คิดอยู่เหมือนกันว่าหมึกต้องเดินลงมารอขนมจากฉัน ก่อนที่จะกลับขึ้นไปเรียนติวด้วยความผิดหวัง เรียนไปจนถึงห้าโมงด้วยท้องว่างๆ ไม่มีขนมและไม่มีฉันตอนบ่ายสี่โมง หมึกไม่ได้พูดว่าอะไรตอนกลับถึงบ้าน แต่ตอนที่ส่งเข้านอนหมึกถามฉัน

พรุ่งนี้คุณแม่จะไปไหม?

แม่จะพยายามนะ

วันนี้หมึกเดินลงมานะแต่ไม่เจอใคร

วันนี้แม่ขอโทษนะ พรุ่งนี้ตอนเช้าแม่จะให้หมึกเอาขนมติดกระเป๋าไปด้วยดีไหม?

ครับ วันนี้ไม่เป็นไร แล้วพรุ่งนี้คุณแม่จะไปไหม? คุณแม่ไม่ต้องเอาขึ้นไปบนห้องหรอก หมึกเดินลงมาเองก็ได้

ฉันรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล ฉันรู้สึกผิดที่ฉันไม่ได้บอกล่วงหน้าและไม่ได้ปรากฏกายตามเวลา ฉันกลายเป็นแม่ที่ไม่รักษาสัญญาแล้วอ้างว่ามีงาน ฉันกำลังใช้เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นพวกนั้น กับเด็กที่เชื่อมั่นในคำสัญญาของฉัน กับเด็กที่ฉันสอนให้ถือมั่นในคำสัญญา

พรุ่งนี้แม่จะไปให้ทันแล้วเอาขนมไปให้บนห้องนะครับ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เช้าขึ้นมาหมึกหยิบขนมจากตู้เย็นไปใส่หน้ากระเป๋า ฉันเห็นแล้วพอเข้าใจ เด็กคงจะเตรียมการเผื่อไว้ ในกรณีที่ผู้ใหญ่พูดแล้วทำไม่ได้

เตรียมขนมเผื่อไปก็ดี แต่เย็นนี้แม่จะไปรับนะ

คุณแม่ไม่ต้องสัญญาหรอกเดี๋ยวก็มีเรื่องจำเป็นอีก

อืม เข้าใจแล้ว แค่อยากให้หมึกแน่ใจว่าแม่จะไปนะ

หมึกไปโรงเรียนตอนเช้าด้วยเสื้อพละกับกางเกงวอร์ม แต่กลับมาบ้านด้วยเสื้อพละกับกางเกงขาสั้น นั่นสร้างความสงสัยให้ฉันทันที

หมึกครับทำไมใส่ขาสั้น

ที่ใส่อยู่นี่เหรอ ยืมมาจากห้องพยาบาลครับ

แล้วกางเกงวอร์มของหมึกไปไหน

เพื่อนไปรินน้ำจากตู้ใส่กระติกน้ำแต่ลืมปิดฝา แล้วถือมาราดใส่กางเกงเปียกหมด เลยต้องไปยืมห้องพยาบาล กางเกงของหมึกก็อยู่ในถุงพลาสติกในกระเป๋าครับ

แล้วกางเกงในล่ะ

กางเกงในไม่ได้ใส่ เพราะคนก่อนที่ยืมจากห้องพยาบาลไป เขาไม่ได้เอามาคืน

โห ใจคอจะยืมกางเกงในด้วยเหรอ ถ้าเขามีให้ยืมก็อย่าไปยืมเลย แล้วกางเกงขาสั้นที่ยืมเขามาเนี่ย ซักแล้วอย่าลืมเอาไปคืนนะ

เมื่อวันอาทิตย์ (วันตรุษจีน) หลานๆ ยกพลกันมาจากเชียงใหม่ เลยพาเด็กๆ ไปซนกันให้ถึงใจที่ fun-arium มุมสนุกแห่งใหม่ด้านหลังคาร์ฟูร์พระราม4

ภายใน fun-arium เป็นสวนสนุกในร่มขนาดใหญ่ ที่เด็กๆ ไม่ว่าคนไหนก็ต้องตื่นตาตื่นใจกับบ้านบอล สไลเดอร์ยักษ์ แป้นบาส ลานขี่จักรยาน ห้องศิลปะ ห้องนิทาน ห้องครัวสำหรับให้เด็กๆ หัดทำอาหาร และอีกหลายกิจกรรม

fun-arium เปิดบริการสำหรับผู้เล่นอายุไม่เกิน 13 ปี จึงเหมาะสำหรับเด็กวัยประถม ที่ตั้งใจไปสนุกแบบได้เหงื่อ และได้ใช้กล้ามเนื้อออกกำลังกาย น้องหมึก น้องพันช์ น้องพีช น้องภู และน้องแอมพ์ ช่วยยืนยันได้ เพราะเล่นกันจนเหงื่อไหล ไม่ยอมกลับบ้านกันง่ายๆ

เด็กที่จะเข้าไปเล่นต้องมีผู้ใหญ่รับผิดชอบ 1 คน/กลุ่ม โดยคิดค่าผ่านประตูสำหรับผู้ใหญ่ที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม 90 บาท และคิดค่าบริการสำหรับเด็ก 300 บาท/คน เล่นได้ 2 ชั่วโมง

เช่น เด็ก 5 คน + ผู้ใหญ่ 1 คน = 1,590 บาท

นอกจากค่าผ่านประตูที่ผู้ปกครองต้องจ่าย ด้านในสุดของ fun-arium ก็ยังมีโซนร้านอาหารและขนมไว้บริการ ในราคาที่เห็นแล้วอาจจะรู้สึกหิวน้อยลง

โดยส่วนตัวฉันคิดว่าค่าบริการและราคาอาหาร ค่อนข้างแพงสำหรับคนไทย กลุ่มเป้าหมายของเขาน่าจะเป็นชาวต่างชาติ เด็กอินเตอร์ และลูกหลานไฮโซเป็นส่วนใหญ่ ถ้าไม่มีโอกาสพิเศษ ไม่มีลูกหลานมาเต็มบ้านอย่างนี้ หมึกคงไม่ได้ไป

ชีโก๊ะเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของหมึก ฉันเห็นชีโก๊ะอยู่บ่อยครั้ง แต่เพิ่งจะได้ทักทายกันวันนี้ เพราะชีโก๊ะถือไก่ทอดมานั่งเคี้ยวอยู่ข้างๆ แล้วเริ่มแนะนำตัวเองด้วยเสียงดังฟังชัด

สวัสดีครับคุณแม่ของหมึก ผมชื่อชีโก๊ะครับ

ชีโก๊ะเป็นเพื่อนของหมึกเหรอ
(ฉันก็ถามไปงั้นแหละเพราะฉันไม่รู้จะพูดอะไร)

ใช่ครับ อยู่ห้องเดียวกัน

วันนี้ชีโก๊ะไม่เรียนพิเศษตอนเย็นเหรอ

เรียนครับ แต่ลงมาทานขนมก่อนแล้วค่อยขึ้นไป

ชีโก๊ะทำไมชื่อชีโก๊ะ ชีโก๊ะแปลว่าอะไร?
(ชีโก๊ะทำหน้าเบื่อหน่าย ฉันคิดว่าคงมีคนถามแบบนี้บ่อยมาก)

ผมก็ไม่รู้แปลว่าอะไร แต่คุณพ่อของผมเป็นคนญี่ปุ่น คุณแม่เป็นคนไทย ชื่อนี้คุณพ่อตั้งให้

แล้วชีโก๊ะพูดภาษาญี่ปุ่นได้ไหม?

เรื่องมันเป็นแบบนี้นะครับ คุณพ่อพูดภาษาญี่ปุ่น คุณแม่พูดภาษาไทย แต่พอคุณแม่มาแต่งงานกับคุณพ่อ ผมเข้าใจว่าคุณแม่คงได้เชื้อของคุณพ่อไป คุณแม่เลยพูดภาษาญี่ปุ่นได้ แต่ผมพูดได้แค่ภาษาไทย

หัดพูดภาษาญี่ปุ่นสิ ชีโก๊ะจะได้มาสอนคุณป้าบ้าง

โอ้โหคุณป้าเลยเหรอ ให้ผมเรียกพี่ได้ไหมครับ
(วะเฮ้ย เด็กนี่เริ่มน่ารักผิดปกติซะแล้ว)

ก็ไม่ได้อยากเรียกตัวเองว่าคุณป้าหรอก แต่ว่าน้องเจไดกับน้องเนเน่เค้าเรียกว่าคุณป้า เค้าตั้งให้น่ะ

เจไดกับเนเน่เนี่ยนะ ผมว่าเรียกพี่ก็พอแล้ว ยังไม่ถึงขั้นป้าหรอก
(ไม่รู้ว่าชีโก๊ะหมายถึงหน้าตาหรือปัญญาที่ “อ่อน” แต่ก็แอบเข้าข้างตัวเองว่าคงเป็น “หน้าตา”)

เรียกป้าน่ะดีแล้วจะได้เหมือนๆ กัน ไม่สับสนไง ว่าแต่เรื่องภาษาญี่ปุ่นที่คุณแม่ได้เชื้อคุณพ่อมา ทำไมชีโก๊ะไม่ได้เชื้อมาบ้างล่ะ

ไม่รู้เหมือนกัน ผมว่าผมไปเรียนพิเศษก่อนดีกว่า ไปนะครับ
(ชีโก๊ะงับไก่ทอดคำสุดท้าย แล้วชิ่งหนีซะงั้น)

ในขณะขับรถไปส่งหมึกที่โรงเรียนตอนเช้า ฉันจะเปิดวิทยุคลื่น FM 90.50 หรือ FM 100.50 ฟังข่าวในรถทุกวัน ระหว่างทางนั้นหมึกก็จะนั่งกอดตุ๊กตาหมีเงียบๆ โดยไม่พูดจ้อเหมือนช่วงเย็น ถ้าฉันชวนคุยก็จะเป็นแบบถามคำตอบคำ คาดว่าเครื่องยังไม่ติดเพราะเช้าเกินไป

ฉันเคยนึกสงสัยว่าข่าวสารที่เปิดทุกเช้านั้น หมึกฟังรู้เรื่องบ้างหรือไม่ แล้วก็พบว่าหมึกจับประเด็นสำคัญที่วิทยุพูดบ่อยๆ หรืออย่างน้อยก็จับคำสำคัญเอามาถามฉันได้

• GT200 ไม้ล้างป่าช้า (ไอ้ไม้นี่หน้าตาเป็นไง?)
• “สิ่งปฏิกูล” หน้าบ้านนายก (ปฏิกูลคืออะไร?)
• กลูตาไทโอน ยาที่ฉีดแล้วขาว (กล้าฉีดได้ไง? ขาวจริงเหรอ?)
• ยาแก้ไอที่กินแล้วครูตีไม่เจ็บ (มีด้วยเหรอครับ?) ฯลฯ

เมื่อวานนี้มีนกพิราบมาตายอยู่บนหลังคาห้องครัว 1 ตัว พอวันนี้กลับถึงบ้านก็มีนกพิราบมานอนตายอยู่ที่ระเบียงอีก 1 ตัว เหตุการณ์ชักไม่ค่อยปกติ แต่ยังหาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไมนกพิราบถึงตายติดๆ กัน สองวันแล้ว ความจริงฉันก็ไม่ได้นึกเอ็นดูนกพิราบพวกนี้นักหรอก เพราะมันขับถ่ายที่ระเบียงตึกไปทั่ว แต่ก็ไม่ได้นึกไปถึงขนาดว่าจะอยากให้มันตาย

ในขณะที่คุณปาป๊าเก็บศพนกพิราบตัวล่าสุดจากระเบียง พลางรำพึงรำพันกับตัวเองอย่างไม่ต้องการคำตอบ “นกพิราบตายสองตัวแล้วนะ มันมาจากไหนกันเนี่ย?” พลันคำตอบก็ลอยมาจากน้องหมึกอย่างทันทีทันควัน “มันคงมาจากสนามหลวงมั๊งป๊า ได้ข่าวว่าเขากำลังจับกันอยู่” แสดงว่าข่าวที่เปิดตอนเช้าเนี่ย … เด็กมันก็ฟัง

หมึกเล่นเกมส์เยอะไหม?

ผู้ปกครองหลายท่านถามฉันอยู่บ่อยๆ เพราะในจินตนาการของพวกเขา เวลาเห็นรูปถ่ายของหมึกบนบอร์ดที่โรงเรียน ก็คิดไปว่าที่บ้านคงจะเข้มงวด ให้หมึกเรียนหนังสืออย่างหนัก และไม่ยอมให้เล่นให้พักอย่างเด็กทั่วไป

ทั้งที่ความจริงแล้วหมึกเป็นเด็กสนุกสนาน ค่อนข้างผ่อนคลาย และมีอารมณ์ขันใช้ได้ ไม่ใช่เด็กคร่ำเครียดอะไรเลย ฉันบอกหมึกอยู่เสมอว่าให้เลือกทำสิ่งที่ทำแล้วมีความสุข เรียนก็ให้เรียนอย่างมีความสุข ตั้งใจที่สุดแล้วก็ไม่ต้องกังวลถึงผลของมัน

ส่วนเรื่องเกมส์นั้นเรามีข้อตกลงกัน หมึกจะได้สิทธิ์เล่นเกมส์วันละ 1 ชั่วโมง ในช่วงเวลา 20.00 - 21.00 น. เมื่อทำทุกอย่างต่อไปนี้เรียบร้อยก่อนสองทุ่ม

• ทำการบ้านทุกอย่างเรียบร้อย
• จัดตารางสอนเรียบร้อย
• ทำบัญชีรายวันและเบิกค่าขนมเรียบร้อย
• ซ้อมเปียโนเรียบร้อย
• อาบน้ำเรียบร้อย

ง่ายๆ แค่นี้ ก็เห็นได้ชัดใช่ไหมว่าหมึกได้เล่นเกมส์ทุกวัน ยกเว้นวันศุกร์ที่ต้องเข้าศูนย์คุมองเท่านั้น ส่วนวันเสาร์และอาทิตย์ก็แล้วแต่จะตกลงกัน ส่วนมากก็จะต่อรองให้ทำโจทย์พิเศษ 1 ชุด (20 ข้อ) แลกกับเกมส์ 1 ชั่วโมง

โดยเฉลี่ยฉันคิดว่าหมึกเล่นเกมส์ประมาณ 8 - 10 ชั่วโมง/สัปดาห์ ถามว่ามากไปไหม? ฉันคิดว่ามากไปนิดสำหรับเด็ก จะเรียกว่าติดเกมส์ก็ได้ แต่ฉันพิจารณาแล้วว่า สำหรับหมึกที่เรียนหนักและรับผิดชอบงานของตัวเองได้ดี การเล่นเกมส์ในระดับนี้ … รับได้

ผู้ปกครองมักสนใจจำนวนชั่วโมงในการเล่นเกมส์ของเด็กๆ ทั้งที่ความจริงแล้ว จำนวนชั่วโมงนั้นไม่สำคัญเท่าประเภทเกมส์ ที่เรายินยอมให้เด็กเล่น ฉันกับหมึกมักจะไปที่ร้านเกมส์ด้วยกัน เลือกเกมส์ด้วยกัน และเล่นด้วยกันเป็นประจำ (ไม่ต้องแปลกใจที่หมึกเล่นได้เก่งกว่าฉัน)

หมึกสามารถเลือกเล่นเกมส์ได้ทุกชนิดทุกประเภท ทั้งเกมส์คอมพิวเตอร์ เกมส์ออนไลน์ เกมส์ PS2 เกมส์ Wii โดยมีเงื่อนไขเล็กน้อยว่าต้องไม่ใช่เกมส์ที่ต่อสู้เข่นฆ่ากันรุนแรง ชนิดเลือดสาดเต็มจอแบบนั้นฉันไม่อนุมัติให้เล่น

ฉันสังเกตดูพบว่า หมึกชอบเกมส์ประเภท Strategy Games วางแผนสร้างบ้านสร้างเมือง เกมส์ต่อสู้ เช่น ดราก้อนบอลล์ และ เกมส์เนื้อเรื่อง ประเภท ปลูกผัก ทำสวน เลี้ยงสัตว์ ขุดแร่ เช่น Harvest Moon ซึ่งโดยหลักการแล้วก็เป็นเกมส์ที่ต้องใช้การวางแผนล่วงหน้า

ฉันสนับสนุนให้ลูกเล่นเกมส์ โดยคัดสรรเกมส์ที่จะเล่นกับลูกด้วย หลักเบื้องต้น คือ อ่านคำอธิบายและดูเรทติ้งที่ข้างกล่อง ซึ่งจะบอกอายุที่เหมาะสมไว้ 3+ / 7+ / 13+ / 18+ เพื่อช่วยในการตัดสินใจ

ในส่วนของเกมส์ออนไลน์ ซึ่งเด็กสามารถเข้าไปเล่นและพูดคุยกับคนอื่นได้ เป็นเกมส์ที่ผู้ปกครองต้องระมัดระวังมากกว่าปกติหลายเท่า เพราะเกมส์ออนไลน์นั้นเด็กอาจจะถูกชักจูงไปได้ง่าย ดังนั้น เวลาที่หมึกเล่นเกมส์ออนไลน์ ฉันก็จะใช้คอมพิวเตอร์อีกเครื่องหนึ่ง login เข้าไปปาร์ตี้ด้วย สองแม่ลูกเล่นกันคนละเครื่องคนละตัว เก็บเลเวลกันสะใจ

ถ้าเราไม่สามารถโน้มน้าวให้เด็กเลิกเล่นเกมส์ได้
เราก็ควรสอนให้เขาเล่นอย่างรับผิดชอบและปลอดภัย

เมื่อวันเสาร์ที่ 23 ม.ค. 53 หมึกเป็นตัวแทนโรงเรียนไปสอบคณิตศาสตร์ระดับประถมศึกษา (ความรู้ระดับ ป.6) ของ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา กรุงเทพมหานคร เขต1 (สพฐ. กทม. เขต1) ผลสอบออกมาแล้ว …

นักเรียนที่ได้รับคัดเลือกเป็นตัวแทน สพฐ. กทม. เขต1
ไปแข่งขันวิชาการระดับนานาชาติประจำปี 2553
รอบระดับประเทศ
วิชาคณิตศาสตร์ระดับประถมศึกษา (สาย1)

น้องหมึกก็ผ่านเข้ารอบ
และได้รับรางวัลเกียรติบัตร ระดับเหรียญทองแดง

จากรายชื่อที่ประกาศว่าผ่านเข้ารอบทั้งหมด 242 คน ในจำนวนนี้ได้รับรางวัลเกียรติบัตร 194 คน เกือบทั้งหมดที่สอบผ่านเป็นนักเรียนชั้น ป.5 - ป.6 มีนักเรียน ป.3 - ป.4 อยู่บ้างเหมือนกันแต่น้อยมาก นักเรียน ป.3 ที่สอบผ่านและได้รับเกียรติบัตรก็มีเพียง 3 คน ซึ่งหมึกก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

เจ้าตัวดีใจมากที่สอบผ่านและได้เหรียญทองแดง แต่ก็บอกฉันว่ารอบถัดไประดับประเทศคงจะผ่านยาก เพราะความรู้ระดับ ป.6 นั้น เกินชั้นเรียนของหมึกไป 3 ปี ฉันก็บอกว่าให้ทำดีที่สุด คิดซะว่าเป็นการหาประสบการณ์ไปเรื่อยๆ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

อีกรายการหนึ่ง คือ โครงการพัฒนาอัจฉริยภาพทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ของ สสวท. หลังจากที่ผ่านเข้ารอบแรกมาทั้งหมด 930 คน เมื่อเสาร์ที่ผ่านมา 30 ม.ค. 53 ก็ไป สอบคัดตัวรอบที่ 2 ผลสอบจะประกาศวันที่ 23 ก.พ. 53 (ลุ้นๆ)

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ระยะนี้นอกจากเรื่องงาน ฉันก็พัลวันอยู่กับหมึกเกือบตลอดเวลา เทียวรับเทียวส่ง ซื้อขนมไปรอ ช่วยสอนการบ้าน ช่วยติวโจทย์ ฯลฯ สังเกตดูหมึกก็ไม่ได้เครียดอะไร ค่อนข้างจะสบายๆ และสนุกกับการสอบแข่งขัน กระตือรือร้นมาก

ตารางเรียนของหมึกจะแน่นเฉพาะวันธรรมดา จันทร์ - พฤหัส เรียนติวที่โรงเรียนเลิกห้าโมงเย็น มีเฉพาะวันศุกร์หมึกจะเข้าไปกบดานอยู่ในศูนย์คุมองตั้งแต่ห้าโมงเย็น และจะทำโจทย์อยู่ในศูนย์คุมองพอใจ บางศุกร์กว่าจะยอมกลับบ้านก็เกือบสามทุ่ม ฉันนั่งรอจนหลับแล้วหลับอีก

วันเสาร์เป็น free day ไม่มีเรียนเลยว่างทั้งวัน ส่วนวันอาทิตย์มีเรียนเปียโน 1 ชั่วโมง ก็แทบจะเรียกได้ว่าว่างเช่นกัน

ฉันให้หมึกเรียนเปียโนเพื่อผ่อนคลาย แต่หมึกก็ตั้งใจและมีผลการเรียนก้าวหน้าไปได้ดี ตอนนี้เรียนระดับขั้นกลาง เจ้าตัววางแผนกับคุณครูเจไว้ว่า จะสมัครสอบ Piano Grade9 ของ Yamaha เดือนมีนาคม 2553 ที่จะถึงนี้ ช่วงหัวค่ำถ้าใครมาที่บ้าน ก็จะเห็นหมึกรัวนิ้วซ้อมเปียโนอย่างเอาจริงเอาจัง

หลังเลิกเรียนฉันมักจะนั่งรอหมึกอยู่ใต้อาคาร เพื่อนๆ ของหมึกที่ไม่ได้เรียนพิเศษ และรอผู้ปกครองมารับ (แต่ผู้ปกครองยังมาไม่ถึง) ก็จะแวะมาทักทายฉันอย่างสม่ำเสมอ บางคนก็มานั่งทำการบ้าน บางคนก็มาชวนคุย บางคนก็มาขอให้เล่านิทาน พบบ่อยๆ ก็คุ้นเคยกัน

เมื่อตอนเย็นน้องเจไดเพื่อนห้องเดียวกับหมึก เอาการบ้านวิชาวาดรูปมานั่งทำข้างๆ แล้วขอให้ฉันช่วยระบายสี พร้อมทั้งสั่งว่า …

คุณป้าอย่าระบายสวยนะครับ เดี๋ยวคุณครูรู้ว่ามีคนช่วย
(วะเฮ้ย สนิทกันแค่ไหน มาเรียกว่าป้านี่มันเกินไป)

เจไดครับ คนที่อายุน้อยกว่าคุณแม่ เจไดเรียกว่าอะไร
(น้า ไง น้า ตอบว่า “น้า” ฉันลุ้นอยู่ในใจ)

รู้แล้วครับว่าเรียกอะไร แต่ถ้าไม่รู้ว่าอายุมากหรือน้อยกว่าคุณแม่ เจไดก็จะเรียกว่า “คุณป้า” หรือ “คุณลุง” เท่านั้น
(ที่บ้านสอนมาดีจริงๆ)

โอเค งั้นเรียกป้าน่ะดีแล้ว ไม่อยากเป็นลุง

คุณป้าครับ อย่าระบายสีสวยเกินไป
(เจไดยังห่วงการบ้าน)

เรียกแบบนี้ เดี๋ยวป้าช่วยระบายให้ออกนอกเส้นให้หมดเลย
(จัดปายยยยยยยยย)

นาฬิกาปลุกเราสองคนตรงเวลาทุกวัน … ตีห้าครึ่ง

ขั้นตอนก็เหมือนเดิมทุกวัน คือ ฉันลุกขึ้นไปกดนาฬิกาให้เงียบเสียง แล้วพาตัวเองไปหลับต่ออีกงีบเล็กๆ ที่เตียงของหมึก ล้มทับลงไปทำให้เตียงคับแคบ หอมแก้มและโอบกอดแน่นเกินจำเป็น จนเด็กผู้ชายรำคาญและพยายามผลักดันฉันออกไป เพื่อที่จะลุกจากเตียงไปแปรงฟันให้ได้

เหตุการณ์เช้าวันนี้ …

หมึกครับ Good Morning ตื่นได้แล้ว

Good Morning ครับคุณแม่

เช้านี้แม่มีคำถามหละ

ถามอะไรครับ

ทุกวันที่ตื่นขึ้นมาหมึกมีความสุขไหม?

มีครับ

บอกแม่หน่อยสิว่า อยากมีความสุขต้องทำยังไง?

ไม่ต้องทำอะไรก็มีความสุขอยู่แล้วนี่ มันมีเอง

เหรอ งั้นหมึกไปแปรงฟันเถอะ ขอบคุณครับ

ในชีวิตประจำวันที่แสนสงบและสันติ การที่เรารู้สึกไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองมีความสุขหรือไม่ อาจจะเป็นเพราะเราพยายามมากเกินไปที่จะทำอะไรสักอย่าง ให้ชีวิตมันหักเหจากความจำเจที่คาดเดาได้ ทั้งที่ความจริงแล้วเราก็มีความสุขดี แต่กลับพยายามสร้างปัญหา เพื่อที่จะได้มีอะไรแก้ไข มีอะไรที่ต่างไปให้ทำ

สุดสัปดาห์นี้คุณตาคุณยายเสนอห้องพักฟรีที่พัทยาให้ ฉันเลยหอบหิ้วลูกสาวกับลูกชายไปทะเล (เจ้าหมึก บริทเจท และ บีอาร์)

วันเสาร์ออกจากบ้านเจ็ดโมงเช้า แค่เก้าโมงก็ไปถึงพัทยา ในรถเนี่ยถ้าไม่จับแยกคนนึงมานั่งข้างหน้า ปล่อยให้อยู่สามคนข้างหลัง ก็ส่งเสียงดังตลอดเวลา เล่นสนุกกันเหมือนจะไม่มีวันแบตหมด

เดี๋ยวนี้ถนนหนทางสะดวก เพียง 2 ชั่วโมง ก็สามารถหลบหลีกความวุ่นวาย ไปอยู่ริมทะเลในวันที่แดดจ้าฟ้าใส หย่อนกายลงในเตียงผ้าใบ อ่านหนังสือเคล้าคลอลมทะเลเย็นสบาย ปล่อยใจไปกับความสุขที่ธรรมชาติมอบให้

เด็กๆ เล่นน้ำกันวันละสองรอบทั้งเช้าทั้งบ่าย ไม่ยอมขึ้นจากน้ำกันง่ายๆ

สุดสัปดาห์ที่หมดไปกับการนอนอ่านหนังสือริมทะเล และมองเด็กๆ เล่นกันอย่างสนุกสนาน สุดสัปดาห์ที่สุมงานไว้บ้าน และไม่คิดทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน กลายเป็นสุดสัปดาห์ที่ฉัน … สุดแสนผ่อนคลาย

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

บางสิ่งบางอย่างหรือบางคน
ที่เมื่อเราติดต่อสัมพันธ์ด้วยแล้วจะค่อยๆ เข้ามาอยู่ในใจเรา
จนเราไม่เป็นอันทำอะไร

การณ์เช่นนี้อาจเป็นได้ทั้ง
สภาพของความศักดิ์สิทธิ์ และ สภาพของความบ้าคลั่ง

[โฟบูร์ก แซงต์แปส์]

ปล. ฉันหยิบหนังสือแบบนี้ไปทะเล … ได้ไงวะ?