เปิดเทอม ป.4 มาแล้ว ประมาณ 1 เดือน หลายคนถามด้วยความห่วงใย
หมึกเรียนหนักไหม? ทำอะไรอยู่บ้าง?
หลังจากปีที่แล้ว หมึกสมัครใจเรียนและติวอย่างหนัก ตลอดระยะเวลา 1 ปี ในช่วงที่เรียนชั้น ป.3 และเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งวิชาการหลายสนาม ปีนี้เจ้าตัวบอกฉันว่าขอพักทำอะไรที่อยากทำ โดยไม่เรียนพิเศษหลังเลิกเรียน และไม่เข้าคอร์สติวอะไรเพิ่มเติมเลย ฉันก็ตกลงตามนั้น
วิชาการนอกชั้นเรียนจึงเหลือเพียง ทำแบบฝึกหัดคุมองด้วยตนเองทุกวัน เข้าศูนย์คุมองสัปดาห์ละครั้งเย็นวันศุกร์ 17.00 – 19.00 น. เพื่อไปส่งการบ้าน และตรวจสอบความก้าวหน้าในการเรียนด้วยตนเองกับคุณครู
ตอนนี้หมึกกำลังมุ่งมั่นที่จะสอบ คณิตศาสตร์คุมองระดับ I (เทียบเท่าชั้น ม.3) ยกกำลังคล่อง ถอดรูทเป็น แยกตัวประกอบได้ (a^2+2ab+b^2) ประมาณนี้ ส่วนคุมองภาษาอังกฤษจะเน้นแบบฝึกหัดเกี่ยวกับ grammar และการอ่านเขียน เพราะที่โรงเรียนใช้ทักษะการพูดเยอะแล้ว
นอกเหนือจากคุมองก็เป็นกิจกรรมบันเทิงล้วนๆ
หมึกเรียนเปียโนมาตั้งแต่ 3 ขวบ ตอนนี้เรียน “เปียโน” ขั้นกลาง Grade8 ทุกวันอาทิตย์บ่าย และตั้งใจซ้อมสม่ำเสมอทุกวันก่อนนอน วันละ 20 นาที ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่บรรยากาศในบ้านหวานมาก
ตั้งแต่ดูหนังเรื่องระนาดเอกเมื่อหลายปีก่อน หมึกก็ฝังใจใฝ่ฝันอยากเล่นดนตรีไทย พอเปิดเทอม ป.4 ก็ตรงดิ่งไปสมัครเข้าวงปี่พาทย์ โปรเจคใหม่ปีนี้ คือ “ระนาด” ซึ่งนอกจากเลือกเรียนเป็นวิชาเลือกที่โรงเรียนแล้ว ยังขอไปเรียนเพิ่มเติมในวันเสาร์เช้าด้วย
เรียนไปสักพักก็มาขอซื้อระนาด ซึ่งทำให้ฉันลังเลใจ ไม่รู้ว่านักดนตรีน้อยจะจริงจังแค่ไหน จึงบอกคุณครูไปตรงๆ “มาสเซอร์คะ ที่บ้านมีเปียโนแล้ว ถ้าจะต้องซื้อระนาดมาตั้งอีกอย่าง ก็อยากให้เขาเล่นจริงจังนะคะ อยากให้มาสเซอร์ช่วยดูความตั้งใจ ว่าควรซื้อหรือไม่ ที่บ้านแคบมาก ไม่อยากได้เฟอร์นิเจอร์เพิ่มแล้วค่ะ”
หลังจากนั้นสองสัปดาห์มาสเซอร์โทรมา “ผมคิดว่าเขาหน่วยก้านดี หัวไว และตั้งใจนะครับ ถ้าคุณแม่พร้อมที่จะซื้อให้เขา ผมก็คิดว่าเหมาะครับ เขาจะได้ซ้อมที่บ้านด้วย” ดังนั้น สัปดาห์นี้ฉันจึงต้องเคลียร์พื้นที่ว่าจะเอาระนาดมาลงตรงไหน
นอกจากระนาดหมึกก็ไปสมัครเข้า “ชมรมหมากล้อมโกะ” ซึ่งจะประชันฝีมือกันช่วงพักกลางวัน และมีการไต่ระดับอย่างเป็นขั้นเป็นตอน หมึกชอบเล่นโกะมานานแล้ว แต่เข้าชมรมไม่ได้ เพราะเมื่อก่อนตอนช่วงพักกลางวันต้องติววิชาการ ปีนี้เลยได้เล่นโกะสมใจ
ประโยชน์ของการเล่นหมากล้อมโกะมีมากมาย ทั้งการวางแผนกลยุทธ์ คณิตศาสตร์ ปรัชญา และสมาธิ ควบคู่กันไปหลายด้าน การใช้เวลาเล่นโกะจึงดีกว่าเกมส์คอมพิวเตอร์มาก ดังนั้นคำขอล่าสุดที่ทำให้ฉันคิดหนัก คือ “แม่ครับ หมึกอยากได้กระดานโกะ อยากเล่นที่บ้านกับคุณแม่”
ไม่ใช่ว่ากลัวจะเล่นสู้หมึกไม่ได้ แต่กระดานโกะที่ว่านั่นมันแพง กระดานและตัวหมากอย่างดี ชนิดเล่นกันชั่วลูกชั่วหลาน ราคาหลายพันบาท ส่วนชนิดที่ราคาถูกกว่า ซึ่งมีคุณภาพสมฝีมือก๊องแก๊งในขั้นนี้ ก็ยังราคาเกือบพัน และที่สำคัญระนาดเอกกำลังจะมาส่งวันเสาร์นะเนี่ย
โดยรวมๆ ปีนี้ พอลดความเครียดจากงานวิชาการลงไป หมึกก็มาปลิ้นออกทางสร้างสรรค์สุดๆ ซ้อมดนตรีจริงจัง บ้าพลังไปกับการวาดรูป นอนกระดิกขาดูการ์ตูน เล่นเกมส์คอมพิวเตอร์แนว Strategy จัดทัพวางแผนการรบ ซึ่งฉันอนุญาตให้เล่นเฉพาะเสาร์-อาทิตย์ ไม่ให้เล่นในวันธรรมดา
ตอนนี้มี 2 คำถามในใจ
- ฉันควรซื้อกระดานหมากล้อมโกะให้หมึกหรือไม่?
- ฉันตามใจลูกมากไปไหม?
