ข้อเสียของฉัน/ รับ-ส่ง ความรู้สึกไว / ชอบทำอะไรตามใจ / รู้สึกแล้วชอบเขียนไว้ / เขียนไดอารีละเอียดเกินไป / หยิบมาอ่านซ้ำก็ลืมไม่ได้ / ลบทิ้งยิ่งไม่กล้าใหญ่ / จึงทำได้เพียง อ่าน-รู้สึก-อ่าน-รู้สึก วนมาวนไป

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ไดอารีเล่มนั้น … เต็มไปด้วยเรื่องของเรา
ฉันอยากจะลบ ฉันอยากจะเผา
แต่ก็ยังเก็บมันไว้ใต้กองเอกสารเก่า

นานๆ ครั้ง จะหยิบขึ้นมา
พินิจพิจารณาในค่ำคืนที่คิดถึงเขา

ฉันเขียนไว้ด้วยลายมือ ฉันบันทึกมันในวันที่หม่นเศร้า
บางหน้าก็สวย บางหน้าก็เน่า
มีหยดน้ำตาประปราย
แถมด้วยรอยหมึกซึมที่แผ่กระจาย

ไดอารีเล่มนั้นเหมือนหลักฐานยืนยันว่า
ความรักทุกประเภทมีจุดหมาย ความรักทุกชนิดมีที่ไป
สวรรค์ – นรก มีเพียงเราเลือกได้

ทัน ที ที่ ตัด สิน ใจ

หลังจากได้รับอีเมล์จากคนประเภทคบกับอยู่แล้วหายไป โผล่มาถามความเคลื่อนไหว เห็นแล้วก็อึ้งได้หลายนาที 

หลายปีที่ห่างหายเริ่มต้นได้ด้วยคำทักทายมาตรฐาน “สวัสดี” กับเนื้อความสั้นๆ “สบายดีมั๊ย” คล้ายกับว่าความสัมพันธ์ของเรา เป็นเพียงเพื่อนที่สูญหายในห้างสรรพสินค้า แล้วเดินมาพบกันในอีกหลายปีถัดมา จึงเริ่มคุยกันได้แบบโคตรสามัญ

ตั้งสติจนหายมึนงง แล้วก็ส่งอีเมล์ตอบไป ตอบมา ตอบไป ตอบมา ตอบไป สามฉบับเข้าให้ ไม่โทรมา ไม่โทรไป ทั้งที่การโทรศัพท์มันน่าจะง่าย ฉันกลับไม่นึกอยากทำ เพราะการโต้ตอบเร็วเกินไปมักทำให้เสียใจภายหลัง

การตอบอีเมล์ของเธอครั้งนี้ ทำให้ฉันได้ตรวจสอบความรู้สึกของตัวเองพร้อมกันไป ฉันพบว่าอารมณ์ข้างในพัฒนาไปอีกขั้น ฉันสามารถเล่าเรื่องสัพเพเหระเหล่านั้นได้อย่างธรรมดา ไม่มีความรู้สึกวูบไหว ไม่เศร้าอย่างที่เคยคิดไว้ จะว่าไปก็แทบไม่รู้สึกอะไรมากไปกว่าโอเค

ได้รับรู้ว่าเธอมีความสุขกับคนข้างกาย
เธอมีลูกชาย เธอมีลูกสาว และมีชีวิตที่ไม่ว่างเปล่า

ก็ รู้ สึก ยิน ดี … ขอบ คุณ ที่ ส่ง ข่าว