คุณตาคุณยายซื้อขนมจีบของโปรดเจ้าหมึกมาฝากไว้ให้ที่บ้าน พอนาฬิกาบอกเวลาบ่ายสามโมงตรง ฉันก็รีบวางงานลง เอาขนมจีบใส่กล่อง อุ่นร้อนในไมโครเวฟ ราดน้ำจิ้ม หยิบส้อม ปิดฝา แล้วสวมหลวงพ่อโกยตรงดิ่งไปหาหมึกที่โรงเรียน แม้ว่ารถติดเล็กน้อย แต่ไปทันพอดี

บ่ายสี่โมงฉันยืนยิ้มอยู่หน้าห้องเรียนพร้อมกล่องขนมจีบที่ยังอุ่นๆ ก่อนที่เด็กขี้งอนจะวิ่งยิ้มแป้นออกมาโซ้ยขนมจีบตุ้ยๆ เป็นความรู้สึกที่คุ้มค่ากับความพยายามจริงๆ ขอบคุณ “คุณตาคุณยาย” ที่ซื้อขนมจีบมาให้นะคะ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

พอกลับถึงบ้านหมึกก็วิ่งขึ้นห้อง ไปสะสางการบ้านและอ่านหนังสือสอบ ส่วนฉันมีนัดคุยเรื่องงานที่ออฟฟิศ กว่าจะได้กลับขึ้นบ้านก็หนึ่งทุ่มแล้วนั่น ทั้งร้อน ทั้งเหนื่อย และไม่อยากจะทำอะไรมากไปกว่าอาบน้ำ

วันนี้การบ้านเสร็จรึยัง

เรียบร้อยครับ ปาป๊าดูการบ้านให้

แล้วงานวันนี้ของหมึกยังเหลือทำอะไร

แค่อาบน้ำกับซ้อมเปียโน

แม่มีทางเลือกให้หมึกสองทางนะ ข้อแรกให้แม่ไปอาบน้ำก่อน ข้อสองหมึกขออาบน้ำทีหลัง

(หลังจากหมึกหยุดคิดไปนิดนึงก็โวย) โห … มันต่างกันตรงไหน

ต่างกันตรงที่มันไม่ใช่คำสั่ง มันเป็นทางเลือก ชีวิตมีทางเลือกไง แล้วมันก็ต่างกันตรงความรู้สึกข้างใน ข้อแรกหมึกจะรู้สึกมีอำนาจนิดนึง เพราะสั่งคุณแม่ไปอาบก่อนได้ ส่วนข้อสองหมึกจะรู้สึกว่าตัวเองเลือกที่จะอาบน้ำทีหลังเอง

ยังไงก็ได้ครับ สรุปว่าคุณแม่ไปอาบน้ำก่อนเลย

ขอบคุณน๊าาาาา

(มีเสียงบ่นตามมา) สู้คุณแม่ไม่ได้ คุณแม่เก่งภาษาไทย

(เสียงฉันคิดในใจ – ไอ้เรื่องทำให้คนอื่นงงเนี่ย … ถนัดนัก)

หลายวันที่แทบไม่ได้เขียนบล็อค รู้แล้วว่างานเยอะจนไม่มีเวลาบ่นมันเป็นไง ชีวิตช่วงนี้เหมือนกรรมกร แค่สามทุ่มต้องปิดมือถือเข้านอน พอหัวถึงหมอนก็กรน เมื่อก่อนเคยเปิดมือถือตลอด แต่สองอาทิตย์มาแล้วที่ต้องปิดเพื่อพักผ่อนถนอมสังขาร

ไม่ได้ไปรับเจ้าหมึกที่โรงเรียนหลายวัน เพราะไม่อาจจะทิ้งงาน สงสารหมึกที่ตอนเย็นไม่มีขนมทาน เสียใจที่ไม่มีเวลาไปรับลูกกลับบ้าน และต้องไหว้วานให้คนอื่นไปแทน แถมหัวค่ำก็ไม่ได้ตรวจงาน ไม่ได้เอาการ และไม่ได้เซ็นต์สมุดการบ้าน แต่หมึกก็ยืนยันว่าทุกอย่างเรียบร้อยตามขั้นตอนที่ตกลงกัน

วันนี้ก็ไม่ได้ไปรับ และไม่ได้บอกล่วงหน้า เพราะว่างานมันฉุกเฉินทิ้งไปไม่ได้ คิดอยู่เหมือนกันว่าหมึกต้องเดินลงมารอขนมจากฉัน ก่อนที่จะกลับขึ้นไปเรียนติวด้วยความผิดหวัง เรียนไปจนถึงห้าโมงด้วยท้องว่างๆ ไม่มีขนมและไม่มีฉันตอนบ่ายสี่โมง หมึกไม่ได้พูดว่าอะไรตอนกลับถึงบ้าน แต่ตอนที่ส่งเข้านอนหมึกถามฉัน

พรุ่งนี้คุณแม่จะไปไหม?

แม่จะพยายามนะ

วันนี้หมึกเดินลงมานะแต่ไม่เจอใคร

วันนี้แม่ขอโทษนะ พรุ่งนี้ตอนเช้าแม่จะให้หมึกเอาขนมติดกระเป๋าไปด้วยดีไหม?

ครับ วันนี้ไม่เป็นไร แล้วพรุ่งนี้คุณแม่จะไปไหม? คุณแม่ไม่ต้องเอาขึ้นไปบนห้องหรอก หมึกเดินลงมาเองก็ได้

ฉันรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล ฉันรู้สึกผิดที่ฉันไม่ได้บอกล่วงหน้าและไม่ได้ปรากฏกายตามเวลา ฉันกลายเป็นแม่ที่ไม่รักษาสัญญาแล้วอ้างว่ามีงาน ฉันกำลังใช้เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นพวกนั้น กับเด็กที่เชื่อมั่นในคำสัญญาของฉัน กับเด็กที่ฉันสอนให้ถือมั่นในคำสัญญา

พรุ่งนี้แม่จะไปให้ทันแล้วเอาขนมไปให้บนห้องนะครับ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เช้าขึ้นมาหมึกหยิบขนมจากตู้เย็นไปใส่หน้ากระเป๋า ฉันเห็นแล้วพอเข้าใจ เด็กคงจะเตรียมการเผื่อไว้ ในกรณีที่ผู้ใหญ่พูดแล้วทำไม่ได้

เตรียมขนมเผื่อไปก็ดี แต่เย็นนี้แม่จะไปรับนะ

คุณแม่ไม่ต้องสัญญาหรอกเดี๋ยวก็มีเรื่องจำเป็นอีก

อืม เข้าใจแล้ว แค่อยากให้หมึกแน่ใจว่าแม่จะไปนะ

หมึกไปโรงเรียนตอนเช้าด้วยเสื้อพละกับกางเกงวอร์ม แต่กลับมาบ้านด้วยเสื้อพละกับกางเกงขาสั้น นั่นสร้างความสงสัยให้ฉันทันที

หมึกครับทำไมใส่ขาสั้น

ที่ใส่อยู่นี่เหรอ ยืมมาจากห้องพยาบาลครับ

แล้วกางเกงวอร์มของหมึกไปไหน

เพื่อนไปรินน้ำจากตู้ใส่กระติกน้ำแต่ลืมปิดฝา แล้วถือมาราดใส่กางเกงเปียกหมด เลยต้องไปยืมห้องพยาบาล กางเกงของหมึกก็อยู่ในถุงพลาสติกในกระเป๋าครับ

แล้วกางเกงในล่ะ

กางเกงในไม่ได้ใส่ เพราะคนก่อนที่ยืมจากห้องพยาบาลไป เขาไม่ได้เอามาคืน

โห ใจคอจะยืมกางเกงในด้วยเหรอ ถ้าเขามีให้ยืมก็อย่าไปยืมเลย แล้วกางเกงขาสั้นที่ยืมเขามาเนี่ย ซักแล้วอย่าลืมเอาไปคืนนะ

เมื่อวันอาทิตย์ (วันตรุษจีน) หลานๆ ยกพลกันมาจากเชียงใหม่ เลยพาเด็กๆ ไปซนกันให้ถึงใจที่ fun-arium มุมสนุกแห่งใหม่ด้านหลังคาร์ฟูร์พระราม4

ภายใน fun-arium เป็นสวนสนุกในร่มขนาดใหญ่ ที่เด็กๆ ไม่ว่าคนไหนก็ต้องตื่นตาตื่นใจกับบ้านบอล สไลเดอร์ยักษ์ แป้นบาส ลานขี่จักรยาน ห้องศิลปะ ห้องนิทาน ห้องครัวสำหรับให้เด็กๆ หัดทำอาหาร และอีกหลายกิจกรรม

fun-arium เปิดบริการสำหรับผู้เล่นอายุไม่เกิน 13 ปี จึงเหมาะสำหรับเด็กวัยประถม ที่ตั้งใจไปสนุกแบบได้เหงื่อ และได้ใช้กล้ามเนื้อออกกำลังกาย น้องหมึก น้องพันช์ น้องพีช น้องภู และน้องแอมพ์ ช่วยยืนยันได้ เพราะเล่นกันจนเหงื่อไหล ไม่ยอมกลับบ้านกันง่ายๆ

เด็กที่จะเข้าไปเล่นต้องมีผู้ใหญ่รับผิดชอบ 1 คน/กลุ่ม โดยคิดค่าผ่านประตูสำหรับผู้ใหญ่ที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม 90 บาท และคิดค่าบริการสำหรับเด็ก 300 บาท/คน เล่นได้ 2 ชั่วโมง

เช่น เด็ก 5 คน + ผู้ใหญ่ 1 คน = 1,590 บาท

นอกจากค่าผ่านประตูที่ผู้ปกครองต้องจ่าย ด้านในสุดของ fun-arium ก็ยังมีโซนร้านอาหารและขนมไว้บริการ ในราคาที่เห็นแล้วอาจจะรู้สึกหิวน้อยลง

โดยส่วนตัวฉันคิดว่าค่าบริการและราคาอาหาร ค่อนข้างแพงสำหรับคนไทย กลุ่มเป้าหมายของเขาน่าจะเป็นชาวต่างชาติ เด็กอินเตอร์ และลูกหลานไฮโซเป็นส่วนใหญ่ ถ้าไม่มีโอกาสพิเศษ ไม่มีลูกหลานมาเต็มบ้านอย่างนี้ หมึกคงไม่ได้ไป

ชีโก๊ะเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของหมึก ฉันเห็นชีโก๊ะอยู่บ่อยครั้ง แต่เพิ่งจะได้ทักทายกันวันนี้ เพราะชีโก๊ะถือไก่ทอดมานั่งเคี้ยวอยู่ข้างๆ แล้วเริ่มแนะนำตัวเองด้วยเสียงดังฟังชัด

สวัสดีครับคุณแม่ของหมึก ผมชื่อชีโก๊ะครับ

ชีโก๊ะเป็นเพื่อนของหมึกเหรอ
(ฉันก็ถามไปงั้นแหละเพราะฉันไม่รู้จะพูดอะไร)

ใช่ครับ อยู่ห้องเดียวกัน

วันนี้ชีโก๊ะไม่เรียนพิเศษตอนเย็นเหรอ

เรียนครับ แต่ลงมาทานขนมก่อนแล้วค่อยขึ้นไป

ชีโก๊ะทำไมชื่อชีโก๊ะ ชีโก๊ะแปลว่าอะไร?
(ชีโก๊ะทำหน้าเบื่อหน่าย ฉันคิดว่าคงมีคนถามแบบนี้บ่อยมาก)

ผมก็ไม่รู้แปลว่าอะไร แต่คุณพ่อของผมเป็นคนญี่ปุ่น คุณแม่เป็นคนไทย ชื่อนี้คุณพ่อตั้งให้

แล้วชีโก๊ะพูดภาษาญี่ปุ่นได้ไหม?

เรื่องมันเป็นแบบนี้นะครับ คุณพ่อพูดภาษาญี่ปุ่น คุณแม่พูดภาษาไทย แต่พอคุณแม่มาแต่งงานกับคุณพ่อ ผมเข้าใจว่าคุณแม่คงได้เชื้อของคุณพ่อไป คุณแม่เลยพูดภาษาญี่ปุ่นได้ แต่ผมพูดได้แค่ภาษาไทย

หัดพูดภาษาญี่ปุ่นสิ ชีโก๊ะจะได้มาสอนคุณป้าบ้าง

โอ้โหคุณป้าเลยเหรอ ให้ผมเรียกพี่ได้ไหมครับ
(วะเฮ้ย เด็กนี่เริ่มน่ารักผิดปกติซะแล้ว)

ก็ไม่ได้อยากเรียกตัวเองว่าคุณป้าหรอก แต่ว่าน้องเจไดกับน้องเนเน่เค้าเรียกว่าคุณป้า เค้าตั้งให้น่ะ

เจไดกับเนเน่เนี่ยนะ ผมว่าเรียกพี่ก็พอแล้ว ยังไม่ถึงขั้นป้าหรอก
(ไม่รู้ว่าชีโก๊ะหมายถึงหน้าตาหรือปัญญาที่ “อ่อน” แต่ก็แอบเข้าข้างตัวเองว่าคงเป็น “หน้าตา”)

เรียกป้าน่ะดีแล้วจะได้เหมือนๆ กัน ไม่สับสนไง ว่าแต่เรื่องภาษาญี่ปุ่นที่คุณแม่ได้เชื้อคุณพ่อมา ทำไมชีโก๊ะไม่ได้เชื้อมาบ้างล่ะ

ไม่รู้เหมือนกัน ผมว่าผมไปเรียนพิเศษก่อนดีกว่า ไปนะครับ
(ชีโก๊ะงับไก่ทอดคำสุดท้าย แล้วชิ่งหนีซะงั้น)