กฎหมายห้าม บ.เหล้า ลด แลก แจก แถม
หรือจัดกิจกรรมอะไรก็ตามที่กระตุ้นการขายเหล้า

บ.เหล้า สปอนเซอร์ บ.ลูกเกด ให้ทำปฏิทินบอดี้เพนท์วาบหวิว

บ.ลูกเกด สร้างสรรค์ปฏิทินออกมาได้สวยงามอย่างสากล
แต่ขัดแย้งกับขนมธรรมเนียมอันดีงามของไทย

ฝ่ายที่เกี่ยวข้องและควบคุมทำท่าจะเงื้อฟันด้วยกฎหมาย

บ.ลูกเกด ออกมาชี้แจงว่าบริษัทของเธอไม่ได้ขายเหล้า
พร้อมยืนยันว่าให้ทนายเช็คข้อมูลมาแล้วก่อนตั้งคำถาม
ขายหรือแจกปฏิทินผิดตรงไหน?

ตอนนี้ผู้ที่เกี่ยวข้องกำลังพลิกข้อกฎหมาย
เรื่องนี้มันผิดตรงไหน?

หลายปีที่ผ่านมา หลายฝ่ายในสังคมไทยกำลังช่วยกันรณรงค์ ลด ละ เลิก การดื่มเหล้า ซึ่งรวมทั้งการงดใส่เหล้าในกระเช้าปีใหม่ โครงการเมาไม่ขับ ฯลฯ ไม่ใช่เพื่อลดยอดขายเหล้า แต่เพื่อแสดงความห่วงใยต่อสุขภาพของประชาชนไทยในระยะยาว ลดการบาดเจ็บบนท้องถนนของผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ และลดการใช้ความรุนแรงในครอบครัวด้วย

เรื่องราวในสังคมถ้าจะว่ากันตามถูกผิด คงต้องพลิกกฎหมายกันคำต่อคำ รัฐธรรมนูญและกฎหมายบ้านเรามันถึงยาวขึ้นเรื่อยๆ เพราะใช้ระบบเขียนเพิ่มเติมเพื่ออุดรูรั่วไปเรื่อย มันจะง่ายขึ้นมากถ้ามองย้อนกลับไปที่เจตนาด้วยสามัญสำนึก

ข่าวกลายเป็นเครื่องมือโฆษณาทางอ้อมอย่างจงใจ ไปยังคนทุกกลุ่มในสังคมอย่างปิดกั้นไม่ได้ ไม่ว่าปฏิทินนี้จะแพร่หลายด้วยวิธีการใด ทุกคนก็ได้รับชมภาพตัวอย่างโดยทั่วกันแล้ว รวมทั้งเด็กและเยาวชนตัวเล็กตัวน้อย แบบนี้เรียกว่ารับผิดชอบต่อสังคมหรือไม่?

ฉันยังคงดื่มแอลกอฮอล์เป็นครั้งคราว
แต่ไม่เห็นความจำเป็นของปฏิทินกึ่งเปลือยจากบริษัทเหล้า

คนดื่มเหล้า ยังไงก็ซื้อเหล้า
แม้นไม่แจกปฏิทิน ถึงวันอยากกิน ก็รินเหล้า

ไม่ได้ต่อต้านการถ่ายภาพกึ่งเปลือยใดๆ
แต่ไม่นิยมการเผยแพร่ภาพถ่ายอย่างนั้น
… ทั่วบ้านทั่วเมือง …

ติดตามข่าวของ ไทเกอร์ วูดส์ มานานนับสัปดาห์ ในมุมหนึ่งเขาเป็นนักกอล์ฟที่ยากจะหาใครเทียบฝีมือ กับอีกมุมที่สังคมรุมประนามเรื่องการนอกใจภรรยา สินค้าต่างๆ ถอนสปอนเซอร์ และถูกบรรดากิ๊กเก่าเดินหน้าออกมาแฉชีวิตรัก

ถ้าชีวิตของเขาสมบูรณ์แบบอย่างที่เราเคยคิด
และน่าอิจฉาอย่างที่หลายคนมอง
คงไม่ต้องลงหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทั่วโลกอย่างนี้

ครอบครัวที่อบอุ่นกับความรักที่ดี ใครๆ ก็อยากมีอยากได้ ฉันมองว่าการนอกใจคู่ชีวิตมีแง่มุมที่ซับซ้อนด้านจิตใจ ที่คนภายนอกต่างก็เดากันไป ไทเกอร์คงเป็นคนเดียวที่ทราบเหตุผลว่าทำไม ถึงอยู่ในภาพสวยงามที่สังคมชื่นชมไม่ได้

แม้กระนั้นฉันก็ยังเชื่อ
ถ้ามีทางเลือกที่ดี … ไม่มีใครอยากทำผิด
แต่บางครั้งทางออกของชีวิตก็ไม่เอื้ออำนวย

ทุกเรื่องในชีวิตมีผลต่างตอบแทนระหว่างกัน ซึ่งอาจจะไม่ใช่ข้าวของเงินทองเสมอไป อาจเป็นเรื่องของความอบอุ่น ความเข้าใจ ความมีเหตุผล และความอ่อนโยนที่ใครอีกคนให้ไม่ได้ ทางออกที่เลือกจึงอาจจะผิดทิศผิดทางไปจากที่สังคมรับไหว

ไทเกอร์นอกใจภรรยา เป็นปัญหาที่เขาต้องเผชิญหน้าอย่างลูกผู้ชาย นั่นไม่เกี่ยวกับฉัน และไม่ใช่ปัญหาที่ทำให้ฉันยอมรับในฝีมือเขาน้อยลง แค่หวังว่าข่าวการรักษาหัวเข่า โดยใช้ยาที่อยู่ในหมวดสารต้องห้าม คงไม่เป็นความจริง

ขั้นตอนการอบคุกกี้หนึ่งเตาใช้เวลา 10 นาที ระหว่างที่เตานี้กำลังอบ ฉันก็ต้องตักคุกกี้ใส่ถาดสำหรับเตาต่อไป เก็บคุกกี้ที่ออกจากเตาก่อนหน้าลงกล่องให้ทัน ก่อนที่มันจะหายกรอบ แล้วกลับมาดูเตาที่กำลังอบอยู่เป็นระยะ เพื่อให้หน้าคุกกี้มีสีสวยงาม และนำออกจากเตาได้ทัน วนเวียนไปอย่างนั้นจนส่วนผสมหมด

การทำขนมวันละ 5 ชั่วโมง ต่อเนื่องกันหลายวัน เรื่องเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าคงเป็นธรรมดา แต่ที่น่าแปลกคือ ฉันพบว่าในขณะที่ทำขนมนั้น หัวสมองของฉันจะไม่มีเรื่องราวอื่นใด ทั้งหมดของความสนใจมุ่งไปอยู่ที่ขนม

ในช่วงเวลาอัศจรรย์ที่มีแค่ฉัน ตักขนมใส่ถาด เก็บขนมใส่กล่อง ยกถาดใส่เตา ยืนเฝ้าอุณหภูมิ แต่ละขั้นตอนผ่านไป ด้วยความเร็วที่ทำให้งานราบรื่น ฉันรู้สึกเหมือนกำลังยืนร่ายรำในอาณาจักรครัว

เรื่องราวที่แสนกลุ้มใจ
งานที่ต้องช่วยแก้ไข
รวมทั้งคนที่คิดถึงไม่คลาย
 ปล่อยออกจากหัวพักไว้ … แม้ไม่ถาวรตลอดไป

หลายเดือนที่ผ่านมา แม้ในเวลาที่นั่งสบาย ฉันไม่เคยหยุดความคิดร้อยแปดพันเรื่องในหัวได้ แต่สองสามวันมานี้กลับรู้สึกสงบอย่างง่ายดาย การได้ทำขนมอย่างนี้เหมือนเป็น Life EXIT เป็นทางออกชีวิตในวันที่จิตวุ่นวาย ยิงปืนนัดเดียว ปล่อยนกหลายตัวออกจากหัวได้ … เบาสบาย

ได้รับอีเมล์จากคุณครูโชคและภรรยา ชวนไปชม Winter Concert 2009 ของ Sunrise String Orchestra (SSO) และ คณะขับร้องประสานเสียงโรงเรียนแสนสนุกไตรทักษะ อีเมล์นั้นลงท้ายว่า “Hope you can come and enjoy our program. Bring your family and friends naka. See you ka.”

คริสต์มาสปีที่แล้วฉันได้เห็นฝีมือที่ฟังแล้วเก็บมาเคลิ้มฝันของเขาไปแล้ว ปีนี้จึงอยากชวนเพื่อนๆ ที่ยังไม่มีนัดหมาย ไปชมออเคสตร้าที่เล่นด้วยหัวใจวงนี้ด้วยกัน

Winter Concert 2009
วันเสาร์ที่ 19 ธันวาคม 2552 เวลา 19.30 น.
ณ Shrewsbury International School

 ชวนคนข้างกายไปเสพความอิ่มใจนี้ได้ ฟรี!!!
โดยไม่ต้องสำรองที่นั่งล่วงหน้านะคะ ^_^

เมื่อวานท้ายชื่อของเพื่อนในเน็ตทำใ้ห้คิดถึงเรื่อง “พอดี” กับ “ดีพอ”

พอดี เป็นคำวิเศษณ์ ที่พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิต แปลว่า กำลังดีหรือพอเหมาะพอเจาะ

คนที่พอดีกับเรา จึงน่าจะหมายถึง คนที่เข้ากับเราได้ดีอย่างพอเหมาะ

สำหรับคำว่า ดีพอ นั้น ไม่มีคำแปลในพจนานุกรม แต่ความหมายก็เป็นที่เข้าใจโดยทั่วไปว่า คือการมีคุณสมบัติถึงระดับมาตรฐาน หรือเกณฑ์ที่ตั้งไว้

คนที่ดีพอสำหรับเรา จึงน่าจะหมายถึง คนที่มีคุณสมบัติดีในระดับที่เรายอมรับ และสามารถคบหาได้อย่างวางใจ

ถ้ามาตรฐานของเราไม่สูงจนผิดปกตินัก คงมีคนที่ดีพอจะรักผ่านมามากมาย แต่คนที่พอดีไม่ใ่ช่จะหาได้ง่าย และบ่อยครั้งก็ยังเผลอใจรักคนที่น่าสงสัย คนที่ไม่แน่ใจ แต่รู้ว่าไปกันได้ รู้ว่าใช่พอดี

ในค่ำคืนที่ฉันรักเธอไปแล้ว
ดีพอคงไ่ม่สำคัญ แต่อย่าทำร้ายกัน … แค่นั้นก็พอ

เมื่อวานเป็นวันหยุดราชการ แต่กัลยาณมิตรร่วมบ้านเป็นพวกที่ไม่หยุดอย่างราชการ เพราะเขาทำงานเอกชน ฉันไม่ต้องไปทำงาน เพราะปกติก็ทำงานอยู่ที่บ้าน แต่ที่พิเศษกว่านั้น คือ หมึกไม่ต้องไปโรงเรียน วันรัฐธรรมนูญเลยเป็นวันของเรา

หมึกตื่นแต่เช้ามาทำการบ้าน เพื่อที่จะได้เล่นเกมส์ตามโควต้าวันหยุด 1 ชั่วโมง แล้วก็ไปรับคุณตาคุณยายออกมาทานอาหารเที่ยงด้วยกัน ก่อนจะกลับบ้านในช่วงบ่าย นั่งมองหน้ากันว่าจะทำอะไร

มีหลายรายการที่คิดไว้ เช่น ไปดูหนัง IMAX ไปโยนโบวลิ่ง ไปคาราโอเกะ ฯลฯ แต่คิดว่าที่ห้างคนคงจะล้นหลามมากมาย สุดท้ายสรุปกันที่ Romantic Comedy แนวครอบครัวอบอุ่น เรื่อง “17 Again” พร้อมกับพิซซ่าถาดกลาง 1150 Delivery ของ Pizza Hut ที่ออกใหม่ “12 Cones Pizza”

ตรงกลางประกอบด้วย กุ้ง เห็ด และปูอัด ส่วนโคนมีไส้ข้างใน 2 ไส้ คือ กุ้งค็อกเทลซอส และ ปูอัดสลัดครีม พิซซ่าถาดกลางนี้ใหญ่กว่าถาดกลางปกติ 40% (เกือบเท่าถาดใหญ่) ฉันคิดว่าอร่อยกว่าพิซซ่าธรรมดามาก โดยเฉพาะแป้งที่ใช้ทำโคน และด้านนอกของโคนที่เคลือบด้วยเชดด้าชีส กรุบ กรอบ เค็ม มัน

จะมีอะไรสุขไปกว่าเอนหลังนั่งสบาย ดูหนังกันอยู่กับบ้าน เคี้ยวพิซซ่า แกล้มกับเบียร์เย็นฉ่ำจากตู้เย็น แม้ว่าหมึกจะไม่ได้รับอนุญาตให้ดื่มเบียร์ แต่ฉันก็คั้นน้ำส้มสดแก้วโตเสริฟแทนน้ำอัดลมให้ สรุปว่าสุขขีตีโยไม่แพ้กัน

เมื่อหนังจบพร้อมกับรอยยิ้มที่คาดเดาไว้ พระอาทิตย์ก็คล้อยบ่าย ได้เวลาชวนกันไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะพอดี

ในวันที่ไม่มีกิจกรรมอะไรพิเศษแปลกใหม่
ฉันกลับรู้สึกสบายใจ
ไม่ต้องมีขั้นตอนซับซ้อนเพื่อให้เข้าถึงความสุขก็ได้

แท้จริงแล้วอาจจะไม่ได้อยู่ที่เราเลือกทำอะไร
แต่อยู่ที่เราเลือกทำกับใคร

ถ้าเป็นฉันกับหมึกแล้วไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมไหน
เราก็คงสนุกได้ … ด้วยกัน

หลังจากช่วงวันหยุดที่วุ่นวายผ่านไป สามวันที่แทบจะไม่ได้พักและยากจะหาเวลาส่วนตัว เช้าวันอังคารงานก็ประเดประดังมาไม่ขาดสาย กว่าจะเคลียร์ทุกอย่างได้ก็บ่าย โดยที่ยังไม่ได้รับประทานอะไร

ฉันสตาร์ทรถโดยที่ยังไม่รู้จะไปไหน แค่รู้สึกว่าต้องออกไปจากออฟฟิศให้ได้ ก็มองเห็นระดับน้ำมันขีดสุดท้ายกระพริบติ๊บๆ ปั๊มบางจากจึงเป็นจุดหมายที่ไม่ต้องคิดมากมาย หลังจากน้ำมัน E20 เต็มถัง ฉันก็นั่งรากงอกอยู่ที่ร้านกาแฟอินทนิลในปั๊มนั่นเอง

มื้อเที่ยงในเวลาบ่ายสองโมงจึงประกอบด้วย ลาเต้ร้อนรูปใบไม้ห้าแฉก กับวอฟเฟิลราดน้ำผึ้ง ความจริงฉันควรจะหาอาหารที่ดูเป็นอาหารมากกว่านี้รับประทาน แต่ไม่มีพลังมากพอจะทำอย่างนั้น เลยปล่อยตัวตามสบาย

หลังจากวอฟเฟิลกับกาแฟหมดไป พร้อมกับการอ่านข่าวออนไลน์ และเช็คราคาหุ้นรอบบ่าย ฉันก็ปล่อยตัวเองให้นั่งเงียบๆ นิ่งๆ อยู่นาน จิบชาร้อนที่กลายเป็นชาเย็นชืดตามสภาพอากาศอย่างยอมจำนน

ที่นั่งของฉันอยู่นอกร้านเลยจากทางเข้ามาเล็กน้อย ลมพัดเย็นสบาย หอบเอกสารใส่เป้มาแต่ไม่อยากทำอะไร เลยนั่งมองดูผู้คนผ่านเข้าออกจากร้านกาแฟ พร้อมเครื่องดื่มที่พวกเขาโปรดปราน ชานมเย็น กาแฟดำ โกโก้ร้อน ต่างคนต่างเลือกสรร

เพียงแค่เครื่องดื่มยามบ่าย ต่างจิตต่างใจยังไม่เหมือนกัน
แล้วนับประสาอะไรกับชีวิตที่ซับซ้อนกว่านั้น

บางคนมีเครื่องดื่มอยู่ในใจก่อนจะก้าวเข้าไปในร้าน แต่บางคนก็หยุดยืนมองเมนูบนฝาผนังอยู่นาน หรือแม้นมีเมนูที่ตั้งใจ ก็อาจจะเปลี่ยนความคิดในวินาทีสุดท้าย “กาแฟเย็นที่สั่งไป ขอเปลี่ยนเป็นโกโก้ร้อนได้ไหม?”

แต่ละวันมีเรื่องที่ต้องตัดสินใจหลากหลาย
มีเรื่องต้องคิดซ้ำมาซ้ำไป

บางเรื่องที่อยากเปลี่ยนใจ ก็ไม่อาจย้อนคืนคำได้
คราวนี้จำไว้ … คราวหน้าอย่าปากไว

ก้มหน้าดูนาฬิกาก็ต้องตกใจ คงเป็นเพราะการละเลียดความคิดใต้ร่มเงาไม้ ละมุนละไมเชื่องช้ากว่าเข็มนาฬิกาที่หมุนไป ฉันเก็บของใส่เป้ แล้วบอกลาถ้วยกาแฟ กลับสู่ชีวิตที่หมุนไวด้วยเรื่องราวในใจที่เบาลง