คนเราอยากจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง
และในขณะเดียวกันก็อยากให้ทุกสิ่งดำเนินไปเช่นเดิม

ฉันไม่สามารถเป็นคนดีอย่างที่ฉันอยากจะเป็น
ทั้งไม่สามารถเป็นคนเลวอย่างที่ฉันคิดว่าฉันต้องการ

ชีวิตของฉันก็มีปัญหาไม่น้อยและไม่มากกว่าใครๆ ทั้งที่ไม่ควรจะเอื้อนเอ่ย และไม่อาจจะเอื้อนเอ่ยได้ นั่นทำให้ฉันเกือบจะยอมแพ้กับชีวิตคู่ของตัวเองในปี 2551 แต่บางคนก็ทำให้ฉันเปลี่ยนใจ ปี 2552 จึงเป็นปีแห่งการปรับทัศนคติ ควบคู่ไปกับการปรับพฤติกรรมของตัวเอง

ในเราทุกคนมีความดีและความชั่วต่อสู้กัน

อีกหนึ่งปีกำลังจะผ่านไป
ชีวิตเริ่มจะปรับเข้ามาในทิศทางที่ดีได้
อาจจะไม่ตื่นเต้นหวือหวา ทว่าออกแนวสงบสุขเย็นใจ

“ทุกอย่างอยู่ที่การควบคุมตัวเองและการเลือก
ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนี้”

ข้อความสีม่วงคัดมาจากหนังสือเรื่อง “เมืองทดสอบบาป”

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ปลายปีนี้ก็มีสังสรรค์กับเพื่อนๆ และญาติๆ ตามปกติ ไม่ได้ไปต่างจังหวัด ไม่ได้มีโปรแกรมไปไหน พักผ่อนอยู่ที่บ้าน ทำขนมอร่อยๆ ให้เจ้าหมึกทาน ชวนกันดูหนังแผ่น เล่นเกมส์ออนไลน์ ปูเสื่อตั้งโต๊ะญี่ปุ่น อ่านหนังสือการ์ตูน กลิ้งเกลือกกอดกันอยู่หน้าทีวี แค่นี้ก็สุขมากมาย

ความกว้างของน้ำใจวัดกันด้วยหลักเกณฑ์ไหน
ขอบเขตของมันแคบหรือกว้างเท่าใด
… ฉัน ก็ ไม่ แน่ ใจ …

ทุกครั้งที่ต้องปฏิเสธเพื่อนก็อึดอัดใจ
การปฏิเสธโดยไม่อ้างเหตุผลยืดยาวเป็นเรื่องวัดใจ
บางครั้งก็เสียเพื่อนไป

แค่หวังว่า
มิตรภาพที่ปลูกอย่างจริงใจจะทนแดดทนฝน
และทนปัญหาได้

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ชีวิตครอบครัว … ไม่ใช่ตัวคนเดียว
เรื่องที่ต้องตัดสินใจจึงผ่านการคิดแล้วคิดอีกคิดใหม่

เรื่องที่พูดไม่จริง คือ โกหก
เรื่องที่เงียบโดยตั้งใจไม่ให้รู้ คือ ปกปิด
เรื่องที่กระทำผิดไปจากข้อสัญญา คือ หักหลัง

เขาไม่เคยโกหกหรือปกปิดฉันในเรื่องใด
และเรามีข้อสัญญากันในเรื่องนั้นไว้
ฉันไม่อาจกระทำผิดไปจากข้อสัญญานั้นได้

ความไว้ใจเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาสร้าง
และฉันไม่อยากทำพัง

ในที่สุดก็ได้วันเหมาะๆ
เชิญเพื่อนๆ พี่ๆ มาสังสรรค์กันที่บ้าน

วันอังคารที่ 29 ธันวาคม 2552 เวลา 20.00 น.

โปรแกรมคร่าวๆ คือ จะสั่งหมูกระทะมารับประทาน
จุดเตาอบอุ่นกันอยู่ใต้อาคาร

ฉันอาสารับผิดชอบ
อาหารหลักมื้อนี้พร้อมกับน้ำและน้ำแข็งเปล่าไม่อั้น

เบียร์ เหล้า โซดา ลูกชิ้นปิ้ง หมึกย่าง กับแกล้ม ถั่ว งา มันมัน โปเต้ คาราด้า และของขบเคี้ยวอื่นๆ ขอความกรุณาเพื่อนๆ พี่ๆ หิ้วมาตามอัธยาศัย หรือจะรวมตัวกันที่บ้านแล้วค่อยไปเลือกสรร จาก foodland ซ.16 ก็ได้

คงไม่ได้โทรไปเชิญรายบุคคล อยากได้คนที่มาแบบใจๆ
กี่คนก็สนุกกันได้ไม่จำกัดขนาดความสัมพันธ์

ใครอยากชวนเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนมาสังสรรค์
หิ้วกันมาได้ตามสบาย

ใครที่กำลังคิดว่ามาแล้วจะไม่รู้จักใคร ค่อยมาทำความรู้จักกันตอนมาถึงก็ได้ สำหรับคนที่กำลังคิดว่าเกรงใจ ก็อย่าไปคิดให้มากมาย ไม่ได้ให้มากินฟรี แต่ให้หิ้วกับแกล้มติดไม้ติดมือมาสังสรรค์กับสหายน้องพี่ แค่นี้คงไม่ยากเกินไป

คุณ มา เรา ดี ใจ
ใครมาไม่ถูกโทรสอบถามได้ที่เบอร์ด้านข้าง >>>

เพิ่งกลับจากงานแต่งงานของบีกับตุ๊กตา … สดชื่นสบายใจ
แค่เก็บภาพมาฝากคงพอชวนให้จินตนาการได้
เจ้าสาวน่ารักมากมาย

ปลายปีนี้เลยไปถึงต้นปีหน้า มีการ์ดแต่งงาน 5 ใบ งานบวช 1 ใบ และงานปีใหม่ที่คอนเฟิร์มแล้วอีก 2 งาน พ่วงด้วยงานเลี้ยงส่งเพื่อนสาวที่จะย้ายถิ่นฐานไปทำงานเชียงใหม่ เรียกว่าเป็นช่วง Hot Party กึ่ม กึ๊ม

เลยนึกครึ้มไปต่อเล็บยาว (ยังหาเรื่องใส่ตัวได้อีก) ด้วยความไม่ชินเลยทำอะไรได้ช้าถึงช้ามาก คีย์บอร์ดคู่ใจนี่ก็กรีดนิ้ว จิ้ม ดีด จิ้ม ดีด ทีละตัวได้ ตามประสาคุณนาย เลยไม่ค่อยอยากเขียนอะไรยาว (อย่างเดียวที่ยังคงทำได้ไวคือยกแก้วเหล้า)

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

บรรยากาส Party เลี้ยงส่งคุณพิมที่ถนนข้าวสาร @ ร้านสวัสดี
ก่อนจะไปสิ้นสุดที่กัลลิเวอร์

ได้รับโทรศัพท์จากเล็กเมื่อเดือนที่แ้ล้ว …

เอ้เราขอที่อยู่ของเธอหน่อยสิจะส่งการ์ดไปให้

ปีนี้คิดยังไงถึงจะส่งการ์ดปีใหม่?

เปล่า ไม่ใช่ จะส่งการ์ดแต่งงานไป มาให้ได้นะ

หลังจากนั้นไม่นานก็ได้รับการ์ดแต่งงาน พร้อมกับแผนที่บ้านของเจ้าสาวในจังหวัดสุพรรณบุรี ความทรงจำของฉันพลันฉายย้อนเป็นภาพขาวดำแฟลชแบ็คไป 16 ปี ตั้งแต่วันที่เป็นเพื่อนกัน เธอมีแต่เรื่องราวที่ทำให้ฉันยิ้มได้ ที่ทำให้ร้องไห้ไม่เคยมี

ออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงครึ่ง ขับรถไปถึงเกือบแปดโมง ไปทันทำบุญตอนเช้าพอดี แม้ว่าฉันแทบจะไม่รู้จักใคร และได้คุยกับเธอแค่ประโยคสั้นๆ ได้บอกเธอว่าฉันดีใจ แค่นั้นก็คุ้มกับที่ขับรถมาตั้งไกล

ในวันนี้เธอไม่ใช่หนุ่มน้อยขี้เหงา ที่โทรมาหาฉันตอนดึกๆ เพื่อคุยเรื่องไร้สาระเป็นชั่วโมงโดยไม่ยอมวางสาย เธอโตเป็นผู้ใหญ่ และกำัลังจะเป็นหัวหน้าครอบครัว ฉันเชื่อมั่นว่าเพื่อนของฉันจะเป็นที่พึ่งของเธอคนนั้นได้อย่างสง่างาม

• ภาพที่โต้งคอยกางร่มให้เล็กในขบวนขันหมาก … น่ารักดีว่ะ
• ด่านแรกบ้านนั้นเขากั้นด้วยไม้หน้าสามนะ ไม่ใช่เข็มขัดทอง
• เห็นเจ้าสาวชะโงกหน้าต่างแอบดูขบวนขันหมากของเจ้าบ่าว
• รถกลองฉิ่งฉับของเขา เท่ห์ครบเครื่อง และเสียงดังได้ใจ
• ชัยไปช่วยถือกล้วยในขบวนขันหมาก ยิ้มแป้นเชียว

เห็นภาพนี้แล้ว … ตื้นตันใจ … จนอธิบายได้ยาก
เป็นฝั่งเป็นฝา … ซะที

เย็นวันเสาร์พาน้องหมึกไปดูคอนเสิร์ทของ SSO ได้อย่างที่วางแผนไว้ แม้ว่าคราวนี้ระบบเสียงจะเบาไป ไม่กระหึ่มอย่างคริสต์มาสปีที่แล้ว อาจจะเป็นเพราะห้องประชุมของ Shrewsbury ในปีนี้ กว้างกว่าที่ Setrrade ก็เป็นได้

คอนเสิร์ทคราวนี้แสดงกัน 19 เพลง ฉันสังเกตดูหมึกก็ตั้งใจฟัง มีอาการเคาะมือและกระดิกเท้าตามจังหวะอยู่บ้าง แต่เนื่องจากคอนเสริ์ทเลิกประมาณสี่ทุ่ม หมึกเลยมาหลับหงายเงิบตอนฟังเพลงสุดท้าย นับว่ามีพัฒนาการในการฟังใช้ได้ (คิดว่าจะหลับตั้งแต่พักครึ่งด้วยซ้ำไป)

ขอบคุณวง SSO ทุกคน ที่สละเวลาทุ่มเทฝึกซ้อม และเล่นคอนเสิร์ทดีๆ ให้ฟังอย่างนี้ทุกปี ดนตรีสดแบบนี้ฟังครั้งใดก็ประทับใจ ขอเป็นกำลังใจให้คุณครูโชค ผู้ปกครอง และเด็กๆ ทุกคนนะคะ

ไม่เคยเชื่อข่าวใคร
ที่พูดกันทั่วไปว่าเธอเป็นอย่างนั้น

อยากเชื่อตัวเอง
อยากเชื่อสิ่งที่เธอทำให้ฉัน
อยากเชื่อว่ามันไม่ใช่ละครตบตา

มองเห็น รู้สึก สัมผัส เข้าใจ
และเชื่อมั่นเธออย่างไม่น่าให้อภัย

จนกระทั่งถึงวันที่เธอทำให้มิตรภาพสิ้นคุณค่า
แล้วแสร้งแนบเนียนว่า … โอเค เหมือนเดิม ไม่เป็นไร

ความรู้สึกอย่างนั้นฉันรับไม่ได้
เคยนับเป็น ”เพื่อน” ยังสะเทือนใจ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เมื่อวานนี้ได้รู้ความจริง ได้รู้ในสิ่งที่เคยสงสัย
ได้ฟังจากปากผู้หญิงที่เธอทำลาย
ผู้หญิงที่เธอเคยพูดจาเข้าข้างตัวเองเพื่อใส่ร้าย

เธอยังเรียกตัวเองว่าผู้ชาย?

ขอบคุณโชคชะตาที่ส่งความจริงมาให้รู้จนได้
ความรู้สึกในบัดนี้ … หมดเยื่อใย