ช่วงนี้นอกเหนือจากเรื่องงาน ฉันก็ทุ่มเทมุ่งมั่นอ่านหนังสือวิชาการ ติดพันจนไม่อยากวาง เรื่องอื่นในชีวิตก็เลยดำเนินไปอย่างช้าๆ ไม่หวือหวาอะไร แต่ละวันของฉันนอกจากโคจรรอบเจ้าหมึก ก็มีแต่เรื่องเล็กน้อยจิปาถะยากจะหาจุดสำคัญ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ในขณะที่ตารางกิจกรรมของหมึกแน่นทะลัก จนคนที่ตามรับตามส่งอย่างฉันแทบหมดแรง แต่กลายเป็นว่าหมึกยังมีพลังสำรองเหลือ เพราะล่าสุดเจ้าตัวบอกฉันว่า “แม่ครับ หมึกไปสมัครเป็นเชียร์ลีดเดอร์ที่โรงเรียน” ก็ยังสงสัยอยู่ว่า เอาเวลาที่ไหนซ้อม เอาแรงที่ไหนเต้น

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เมื่อตอนหัวค่ำไปงานแต่งงาน การ์ดเชิญเขียน 17.30 น. ฉันไปตรงเวลา ก็แค่รู้สึกดีที่ไปตรงเวลา เพื่อที่จะพบว่าคนไทยส่วนใหญ่ ยังถือว่าการมาสาย 1 ชั่วโมง 30 นาที เป็นเรื่องปกติธรรมดา

งานแต่งงานสมัยนี้จัดได้สั้นกระชับ และรวบรัดดี โต๊ะจีนโรงแรมนี้เริ่มเสริฟจานแรกช้า เพราะรอแขกเหรื่อเดินทางมา แต่พอครบถ้วนพร้อมหน้า ก็เสริฟเร็วแบบจานต่อจาน เสริฟเร็วจนแทบสำลักอาหาร

งานนี้ บ่าว-สาว เป็นเพื่อนกันตั้ง 3 ปี กว่าจะเลื่อนระดับเป็นแฟน

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ในค่ำคืนที่รู้สึกสบาย อยากจิบเครื่องดื่มเย็นๆ นั่งคุยกับเพื่อนรู้ใจ เฮฮากันตามสบาย แต่กลายเป็นว่าโทรหาไม่มีใครรับสาย ก็ไม่เป็นไร

ฉันไม่แน่ใจว่าเครื่องมือช่วยแปลภาษาอัตโนมัติที่อยู่บน Google Toolbar มีมานานหรือยัง แต่เพิ่งสังเกตเห็นและได้ทดลองใช้

เพียงแค่เปิดหน้าเว็บเพจที่ต้องการ แล้วคลิกปุ่ม Automatic Translate บน Google Toolbar เลือกภาษาเป้าหมาย ข้อมูลในหน้านั้นก็จะถูกแปลเป็นภาษาที่ต้องการ ภายในเวลาพริบตาเดียว ชวนให้นึกถึงหมากฝรั่งแปลภาษาในการ์ตูนโดราเอมอน

จากการทดลองใช้พบว่าคำศัพท์ต่างๆ ถูกแปลได้ดี ส่วนรูปประโยคและไวยากรณ์มีบ้างที่ทำให้งง แต่ก็ยังอ่านรู้เรื่อง คงเพราะการแปลจากภาษาต้นฉบับไปยังภาษาเป้าหมาย มีโครงสร้างประโยคที่ซับซ้อนทางนัยยะเชิงลึกต่างกัน เช่น …

คุณสมบัติที่มีน้ำหนักพอ อาจจะทำให้เรารักใครหลายคนด้วยเหตุผลที่ต่างกันได้ แต่เราไม่สามารถเคียงข้างใครๆ ได้ทุกคน

ข้อความก็จะถูกแปลเ็ป็นภาษาอังกฤษดังนี้ …

Features have enough weight. May we who love many different reasons. But we can not be adjacent to all others.

นับดูแล้วตอนนี้แปลได้ประมาณ 40 กว่าภาษาทั่วโลก ถ้ามีความรู้ด้านภาษาพอสมควร ก็สามารถขัดเกลาประโยคเบื้องต้นที่เขาแปลมา ให้กลายเป็นภาษาที่สละสลวย หรือเข้าใจง่ายขึ้นได้ไม่ยาก ที่สำคัญคือช่วยประหยัดเวลา จากประโยคข้างต้นฉันอาจจะนำมาเขียนใหม่ได้ว่า …

Features that have enough weight may made us love several people with different reasons. But we are not able to be stay together with all of them.”

เพื่อนๆ ที่อยากทดลองใช้ สามารถดาวน์โหลด Google Toolbar ได้ฟรีฉันคิดว่าการพัฒนาฟังก์ชันนี้ เป็นการเริ่มต้นที่ดีในการขยายขอบเขตการเข้าถึงข้อมูล โดยมุ่งลดอุปสรรคด้านภาษา เป็นความตั้งใจที่ขอปรบมือให้ และขอเป็นกำลังใจให้ Google ด้วย

หลังจากเคลียร์งานที่วุ่นวายในช่วงเช้า ฉันก็หอบข้าวของที่เปรียบเสมือนออฟฟิศเคลื่อนที่ ไปตั้งฐานทัพอยู่ที่ร้านกาแฟบรรยากาศดี นอกจากคาเฟอีนแก่ดีกรีจะช่วยปลุกเร้าประสาทสัมผัส กลิ่นคาราเมลจากมัคคิอาโต้ร้อนๆ ก็มีส่วนช่วยให้การทำงานในยามบ่ายละมุนละไม

ห้าสิบแปดบาท คือ ราคาที่ฉันจ่ายสำหรับการเปลี่ยนบรรยากาศในช่วงบ่าย มันเป็นราคาของคอฟฟี่มัคคิอาโต้หนึ่งแก้ว โซฟายาวนั่งสบาย เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ และการได้นั่งท่ามกลางคนแปลกหน้า อาจจะนับได้ว่าเป็นราคาบำบัดความเหงา

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

แม้ว่างานจะเสร็จเรียบร้อย และกาแฟก็หมดไปแล้ว ฉันยังคงปล่อยตัวเองให้จมอยู่ในโซฟาที่ร้าน ถอดรองเท้านั่งเอียงข้าง เหยียดขายืดยาวไปบนโซฟาสีน้ำตาลอย่างไม่สนใจใคร ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้าน

ฉันควรจะรู้สึกสบาย เพราะฉันอยู่ในท่าที่สบาย แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้น พอหัวสมองว่างความคิดฟุ้งกระจายก็เริ่มทำงาน ในเวลานี้ฉันต้องการหนังสืออ่านยาก ซึ่งปกติแล้วจะช่วยให้ฉันได้ใช้สมองในเรื่องที่ควรจะใช้ “The Logic of Life” ที่อ่านค้างคาจึงถูกหยิบขึ้นมา

งานเขียนเชิงเศรษฐศาสตร์ เกี่ยวกับการเหยียดผิวที่ฟังดูมีเหตุผลในสังคมอเมริกัน เรื่อยไปจนถึงการตั้งกำแพงกีดกันทางการค้า ไม่ได้ช่วยให้การรวมรวมสมาธิง่ายอย่างที่คิดไว้ เพราะฉันคิดถึงบางคนจนอ่านหนังสือต่อไม่ได้

ฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะโทรหาคนโน้นคนนี้ เพื่อหาเรื่องคุยแก้เซ็ง นอกจากนั้นยังไม่ใช่คนประเภทที่จะคุยเรื่องสัพเพเหระได้ยืดยาว

โปรดอย่าเข้าใจว่าฉันเป็นพวกไม่มีเวลา หรือกลัวจ่ายค่าโทรศัพท์แพง ฉันแค่ไม่มีความสามารถในการพูดอะไรอ้อมค้อมอ้อมแอ้ม มันคงตลกนะถ้าฉันจะโทรหาคุณ เพื่อพูดเพียงสามประโยคแล้ววางสาย “ทานข้าวรึยังคะ คิดถึงนะ รักษาสุขภาพด้วย”

หนังสือจึงยังเปิดค้าง และฉันยังนั่งที่เก่า … เสพความคิดถึงเบาๆ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ฉันคุยกับความคิดของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง ในการคบหาเพื่อนต่างเพศ ความพอดีของปฏิสัมพันธ์อยู่ตรงไหน? ฉันมองความรักในอีกมุมที่ต่างออกไป

ความหลากหลาย ทำให้เราแต่ละคนเป็นหนึ่งเดียวที่แตกต่างกัน จึงไม่มีใครสมบูรณ์แบบสำหรับใคร เราจึงอาจพึงใจคุณสมบัติบางอย่างของบางคน นึกชื่นชมคุณสมบัติเฉพาะตัวนั้น และอาจจะถึงขั้นรักกันก็ได้ ถ้าคุณสมบัตินั้นมีน้ำหนักเด่นชัดในใจ

คุณสมบัติที่มีน้ำหนักพอ อาจจะทำให้เรารักใครหลายคนด้วยเหตุผลที่ต่างกันได้ แต่เราไม่สามารถเคียงข้างใครๆ ได้ทุกคน

ฉันจึงแต่งงานกับคนที่หวังว่า จะสามารถใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างราบรื่นและยาวนาน โดยปฏิเสธไม่ได้ว่า บางคนที่ไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ฉันก็ยังรักพวกเขาด้วยคุณสมบัติที่มีน้ำหนักพอเหล่านั้น รักอย่างชื่นชมในตัวเขา รักอย่างภูมิใจในตัวเรา

การประคับประคองความสัมพันธ์นอกสมรสให้งดงาม คือการเคารพตนเอง เมื่อสามารถแยกแยะระหว่างความรักกับตัณหาราคะได้ การโอบกอดใครบางคน เพื่อถ่ายเทความรู้สึกและให้กำลังใจ ก็สามารถทำได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องรู้สึกตะขิดตะขวงใจ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ฉันบอกเธอด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ฉันก็รักเขา”
เธอยังคงยิ้มให้และพูดว่า “ไม่เป็นไร”

ขอบคุณที่เข้าใจในธรรมชาติของฉัน
ขอบคุณที่รักกัน
ขอบคุณที่เชื่อมั่นว่าขาของฉันยืนอยู่ตรงไหน

คำถามที่ผู้หญิงอยากสงวนคำตอบไว้ หลังจากอายุครบ 25 ปี คือคำถามนี้ “อายุเท่าไหร่?” และสำหรับผู้หญิงอายุ 30 ปีขึ้นไป ถ้ามีใครถามแบบนี้ก็แทบจะไม่อยากคบหา วิชามารยาทสังคมเขาสอนนะว่า “คบคนให้ดูหน้า อย่าถามอายุ”

ในทางกลับกัน ถ้าเจ้าของใบหน้าเป็นคนตั้งคำถามขึ้นมาเอง “ทายซิว่า อายุเท่าไหร?” ในกรณีนี้ถ้าผู้ตอบอยากมีชีวิตที่ปลอดภัย ก็ควรทายให้น้อยๆ เข้าไว้ แม้ว่าใบหน้าจะดูเหมือน 35 ก็ควรบอกไปเลยว่า “ให้เต็มที่รับรองไม่เกิน 28″ คราวนี้คนถามจะยิ้มจนตีนกาแตก

เรื่องอายุมันเป็นเรื่องอ่อนไหว ถ้าไม่สนิทสนมกับใคร ไม่ควรถามเป็นอย่างยิ่ง แต่ตามประสาคนไทย ถ้าไม่ได้นับญาติมันจะรู้สึกห่างเหินเกินทนไหว ในกรณีให้สังเกตวิธีที่ฝ่ายตรงข้ามพูดแทนตัวเอง

• ถ้าฝ่ายตรงข้ามพูดแทนตัวเองว่า “หนู” ให้รับสมอ้างแทนตัวเองด้วยคำว่า “พี่” โดยไม่ต้องไปถาม และไม่ต้องไปเถียงว่าใครเกิดปีไหน
• ถ้าฝ่ายตรงข้ามพูดแทนตัวเองว่า “พี่” ให้เราแทนตัวเองด้วย ชื่อจริงหรือชื่อเล่น จะช่วยเสริมบุคลิกให้ดูดีมีวุฒิภาวะ

หลังจากอายุครบ 30 ปี ฉันก็ไม่เคยเรียกพนักงานที่ให้บริการว่า “พี่” อีกเลย เพราะส่วนใหญ่พวกเขาจะชิงตำแหน่งได้เปรียบ คือ เรียกลูกค้าอย่างฉันว่า “พี่” ได้ก่อนทุกที

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ระหว่างที่กำลังนั่งรอหมึกเลิกเรียนอยู่ใต้อาคาร เห็นเด็กประถมกลุ่มหนึ่ง ทักทายคุณครูต่างชาติที่เดินผ่านมา หลังจากฟังพวกเขาคุยกันอยู่สักครู่ ฉันก็ได้ยินเด็กคนหนึ่งถามคุณครู

Mister, how old are you?
- คุณครูอายุเท่าไหร่ครับ

You can guess.
- ลองเดาสิ

(ฉันกำลังลุ้นพอๆ กับมิสเตอร์ ว่าเขาควรอายุสักเท่าไหร่ดี)

You are two hundred.
- 200 ปี

That’s a little bit much.
- นั่นมากไปหน่อยนะ

You are one hundred forty four
- 144 ปี

Correct. But actually I’m 44. 
- ถูกต้อง แต่ความจริงแล้วครูอายุ 44 ปี

พอได้ยินคุณครูกับเด็กๆ สื่อสารกันแบบนี้ ก็คิดขึ้นมาได้ว่า บางครั้งเราก็ไม่ควรจริงจังกับคำถามมากไป เพราะคนถามอาจจะไม่ได้ต้องการคำตอบจริงจังก็ได้ ถ้าตอนนี้มีคนถามว่าฉันอายุเท่าไหร่ ก็คงตอบว่า I’m one hundred thirty three. – ฉันอายุ 133 ปีค่ะ