ช่วงนี้นอกเหนือจากเรื่องงาน ฉันก็ทุ่มเทมุ่งมั่นอ่านหนังสือวิชาการ ติดพันจนไม่อยากวาง เรื่องอื่นในชีวิตก็เลยดำเนินไปอย่างช้าๆ ไม่หวือหวาอะไร แต่ละวันของฉันนอกจากโคจรรอบเจ้าหมึก ก็มีแต่เรื่องเล็กน้อยจิปาถะยากจะหาจุดสำคัญ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ในขณะที่ตารางกิจกรรมของหมึกแน่นทะลัก จนคนที่ตามรับตามส่งอย่างฉันแทบหมดแรง แต่กลายเป็นว่าหมึกยังมีพลังสำรองเหลือ เพราะล่าสุดเจ้าตัวบอกฉันว่า “แม่ครับ หมึกไปสมัครเป็นเชียร์ลีดเดอร์ที่โรงเรียน” ก็ยังสงสัยอยู่ว่า เอาเวลาที่ไหนซ้อม เอาแรงที่ไหนเต้น

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เมื่อตอนหัวค่ำไปงานแต่งงาน การ์ดเชิญเขียน 17.30 น. ฉันไปตรงเวลา ก็แค่รู้สึกดีที่ไปตรงเวลา เพื่อที่จะพบว่าคนไทยส่วนใหญ่ ยังถือว่าการมาสาย 1 ชั่วโมง 30 นาที เป็นเรื่องปกติธรรมดา

งานแต่งงานสมัยนี้จัดได้สั้นกระชับ และรวบรัดดี โต๊ะจีนโรงแรมนี้เริ่มเสริฟจานแรกช้า เพราะรอแขกเหรื่อเดินทางมา แต่พอครบถ้วนพร้อมหน้า ก็เสริฟเร็วแบบจานต่อจาน เสริฟเร็วจนแทบสำลักอาหาร

งานนี้ บ่าว-สาว เป็นเพื่อนกันตั้ง 3 ปี กว่าจะเลื่อนระดับเป็นแฟน

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ในค่ำคืนที่รู้สึกสบาย อยากจิบเครื่องดื่มเย็นๆ นั่งคุยกับเพื่อนรู้ใจ เฮฮากันตามสบาย แต่กลายเป็นว่าโทรหาไม่มีใครรับสาย ก็ไม่เป็นไร