เพิ่งสะสางปัญหาเรื่องเงินกู้ไปได้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว สบายใจอยู่ได้ไม่กี่วัน พอสำนักงานบัญชีเอาบัญชีแยกประเภทมาให้ ก็ได้ปัญหาใหม่

ทีแรกคิดว่าจะดูแค่ยอดรวม ถ้ามันตรงก็หมดปัญหา ปรากฏว่ามันไม่ตรง เลยนึกเฉลียวใจสุ่มเลือกเอาบิลไตรมาสแรก 3 เดือน มาตรวจอย่างละเอียด ก็พบว่าเขาลงบัญชีไม่ตรงอยู่หลายแห่ง ยอดเงินบางส่วนผิดไปจากความจริงมาก

กลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ใช้เวลามากกว่าที่คิดไว้ กำลังเจรจาขอให้เขาแก้ไข คงต้องมานั่งรื้อกระทบกันทีละใบ เพราะบัญชีของที่นี่ตรงมาตรงไป ไม่มีมั่วสักใบ รื้อกันจริงๆ ต้องเจอ ไม่รู้ว่าเขาจะยอมง่ายๆ หรือไม่

นอกจากเรื่องนั้นก็ยังมีเรื่องเงินที่ฉันจ่ายให้เขาทุกเดือน มีใบสำคัญจ่ายลงเลขที่เรียบร้อย แต่เขาดึงออกไม่นำไปลงบัญชีแยกประเภท และไม่นำไปยื่นภาษี จึงกลายเป็นว่า “ตัวเงินจริงๆ” เขารับไปทุกเดือน แต่ “ยอดเงิน” ในทางบัญชีเป็นเงินสดอยู่ที่ฉัน

ถ้าดูเฉพาะบัญชีเงินสด จะพบว่าฉันถือเงินสดย่อยเรือนแสน ทั้งที่ความจริงไม่มีเงินพวกนั้นอยู่ในมือฉัน โทรไปคุยกับเขาอยากให้แก้ไขให้ถูกต้อง เขาทำมึนๆ บอกว่าถ้าสรรพากรตรวจย้อนหลังค่อยว่ากัน ทำเอาฉันกลุ้มใจ

เขาเก็บเอกสารตัวจริงไว้ทั้งหมด ถ้าจะเปลี่ยนไปใช้บริการของที่อื่นกระทันหันก็คงวุ่นวาย เขาคงเล่นแง่ไม่ยอมให้เปลี่ยนง่ายๆ จึงรู้สึกกังวลใจ ความคิดแรกตอนที่รู้ความจริง คือ โกรธ และคิดว่าทั้งๆ ที่ เราไว้ใจ ทำไมเขาถึงทำอย่างนี้ได้ แต่พอมานั่งนิ่งๆ ก็คิดได้ว่า …

ทุกความผิดพลาดที่เกิดขึ้น
อย่ามัวแต่โทษใครๆ
เป็นเราเองที่เปิดโอกาส ไว้ใจ และไม่ตรวจสอบให้ดี

ความยุ่งยากที่เกี่ยวกับสรรพากรอย่างนี้ คงไม่มีใครตั้งใจ นอกเสียจากว่า เป็นชั่วขณะที่ขาดสติคาดการณ์ถึงผลที่จะตามมา ถ้าเราให้อภัยตัวเองได้ การให้อภัยคนอื่นคงไม่ยากเท่าไหร่

ฉันตั้งใจแล้วว่าจะไม่บุ่มบ่ามเปลี่ยนสำนักงานบัญชีใหม่ และจะพูดกับเขาอย่างตรงมาตรงไป ปีเก่าๆ ที่ผิดพลาดหมกเม็ดมา คงรื้อไม่ได้ ต้องปล่อยให้ผ่านไป แต่ปีนี้เรายังมีโอกาสทำมันให้ถูกต้องก่อนสิ้นปีได้

“ใจเย็นๆ ทุกปัญหามีทางแก้ไข”
ฉันปลอบคนอื่นด้วยประโยคนี้บ่อยไป