หลังจากการสอบแข่งขันคณิตศาสตร์ของราชภัฏฯ ผ่านพ้นไป หมึกก็ไม่ต้องไปติวคณิตศาสตร์ที่โรงเรียนในช่วงปิดเทอมแล้ว จึงทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการซ้อมดนตรี “ทุกวัน” ตั้งแต่เวลา 11.00 – 18.00 น. อยู่ที่ Yamaha ตลอด
เหลือเวลาอีกไม่ถึง 2 สัปดาห์ ก็จะแข่งดนตรีวันที่ 23 ตุลาคม 2552 เมื่อตอนเย็นฉันเข้าไปในห้องซ้อม เห็นข้อความบนกระดานไวท์บอร์ดที่คุณครูเขียนไว้ …
ครูแขกอยากถอนทีมมากๆ
- ไม่มีหน้าที่นั่งรอลูกศิษย์ซ้อม
- ครูแขกมีหน้าที่สอนอย่างเดียว
- หน้าที่ของแต่ละคนช่วยรับผิดชอบให้ถูกต้อง
- ทุกครั้งที่มาสอนครูสละเวลาส่วนตัวเพื่อมาติวแข่ง
- ไม่ได้เงินเพิ่มในแต่ละชั่วโมงที่มาเลยสักบาท
- ถ้าจะซ้อมเฉพาะมีครูอยู่ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไม่ต้องมาเจอกัน เจอวันแข่งทีเดียวเลย
ฉันไม่เคยเห็นใครทุ่มเทกับลูกศิษย์ขนาดนี้ คาดว่าเป็นอารมณ์เหนื่อยและน้อยใจ เพราะการเป็นคอนดักเตอร์ ควบคุมวงดนตรีของเด็กวัยประถม 7 คน ที่สุดแสนจะซนไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่ายๆ อยู่กับเด็กเป็นเดือนๆ อย่างเต็มใจไม่รับค่าจ้าง จะมีใครทำได้อย่างนี้บ้าง
โน๊ตเพลงนี้มีความยาว 30 หน้า ทุกคนต้องจำให้ได้ บนกระดานเขียนว่า เอม หลิง ฮง ปัน ภูมิ จบ แปลว่า เด็กห้าคนนี้จำโน๊ตได้แล้ว อิงค์ 26 วิน 16 แปลว่า หมึกจำได้ถึงหน้า 26 และน้องวินจำได้แค่หน้า 16 รั้งท้ายเพื่อนอยู่สองคน
อาทิตย์ที่แล้วหมึกมัวแต่ติวคณิตศาสตร์มีเวลาซ้อมน้อย ก่อนกลับบ้านเจ้าตัวสัญญากับคุณครูว่าจะจำให้ได้ภายในคืนนี้ แต่ตอนนี้กำลังนั่งดูการ์ตูน เพราะบอกว่าจำได้แล้ว (ไม่รู้ว่าจำได้จริงรึเปล่า)
หลังซ้อมดนตรีก็ชวนหมึกไปกินซูชิโลโซ ชิ้นละ 10 บาท
แซวลุงคนขายเล่นๆ “ไม่แถมให้หนูเหรอ”
เลยได้มา 12 ชิ้น ในราคา 100 บาท ฟลุ๊คจริงๆ
