Ayishere: The HomeBody

ทั้งๆ ที่บอกตัวเองว่าให้หนักแน่นเข้าไว้ เพราะความตั้งใจเดิมที่เข้ามาในตลาดหุ้น คือต้องการเป็นนักลงทุน ไม่ใช่นักเก็งกำไรรายวัน แต่กระดานหุ้นสีแดงในตอนนี้ ก็ทำให้อารมณ์พลุ่งพล่านได้

ในขณะที่กำลังเขียนอยู่นี้
Set Index ร่วงทะลุแนวรับ 700 จุด ลงมาที่ 690 จุด
ขาดทุนสุทธิไปเรียบร้อยแล้ว -10,800 บาท

บางส่วนอยู่ในกองทุน LTF ต้องถือยาวไปจนครบ 5 ปี อีกส่วนที่สามารถขายได้ก็ยังใจแข็งถือไว้ เพราะเชื่อว่าระยะยาวน่าจะโอเค

เคยได้ยินผู้รู้บอกว่า ถ้าเราซื้อหุ้นด้วยสติและมีเหตุผลรองรับการกระทำ ไม่ได้ซื้อตามแรงปั่นแรงเชียร์ เราจะสามารถถือมันจนผ่านจุดผันผวนได้ และอีกประโยคหนึ่งว่า ถ้าทนเห็นมันร่วงลงไป 50% ไม่ได้ อย่าซื้อหุ้น

“การลงทุนมีความเสี่ยง” … เป็นคำพูดที่ซึ้งมากเลย

สำหรับหุ้นกองทุนรวมสิทธิการเช่าอสังหาริมทรัพย์ CPNRF ที่เปิดให้จองซื้อที่ราคา 8.90 บาท สำหรับการร่วมเป็นเจ้าของเซ็นทรัลพลาซา พระราม2 พระราม3 และปิ่นเกล้า ที่เคยแนะนำไป ตอนนี้เขาปิดจองแล้ว ปรากฎว่ายอดจองหุ้นล้นหลามเกินความคาดหมาย

ในขณะที่หุ้นรุ่นเก่าของ CPNRF หน้ากระดานซื้อขายวันนี้ ร่วงมาอยู่ที่ 9.05 บาท ถ้ามันร่วงต่อจนต่ำกว่า 8.90 บาท ก็นับเป็นเรื่องเศร้าของคนที่จองซื้อหุ้นใหม่นะเนี่ย เพราะถ้าซื้อหุ้นรุ่นเก่าจากหน้ากระดานจะได้ราคาถูกกว่า และได้ปันผลไตรมาส3 แถมด้วย

ถ้า CPNRF ร่วงต่ำกว่า 8.90 บาท/หุ้น เดี๋ยวแมะซื้อหน้ากระดานเพิ่มซะให้หายแค้น จะได้เฉลี่ยต้นทุนกัน ว่าแต่ … เงินสดติดอยู่ในหุ้นตัวอื่น 555+

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ปล. สภาพจิตใจมั่นคง (มั๊ง)
แต่วันนี้ไม่สามาถโฟกัสอารมณ์ให้เขียนเรื่องอื่นได้

พอหมึกเปิดเทอม ชีวิตประจำวันของฉันก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ ไปส่งที่โรงเรียนตอนเช้า แล้วก็แวะไปออกกำลังกายที่สวนเบญจกิติ

ปิดเทอมหนึ่งเดือนน้ำหนักขึ้นอย่างว่องไว เพราะหมึกชวนกินโน่นกินนี่ แต่ไม่ได้ออกกำลังกาย ก่อนปิดเทอมฉันวิ่งรอบสวนได้ 2 รอบ คราวนี้อย่าว่าแต่วิ่งให้ครบรอบ แค่เดินให้ครบรอบยังแฮ่ก แต่ความรู้สึกตอนเหงื่อออก มันผ่อนคลายจริงๆ

พี่อ้วนนักปั่นจักรยานตัวใหญ่ กับอาแป๊ะที่ชอบนั่งแกว่งแขนก็ยังอยู่ที่เก่า สาวยุโรปขาสวยที่วิ่งสุดฝีเท้าก็ยังแซงฉันไป พี่สาวโยคะเปิดสะดือก็ยังออกกำลังอย่างตั้งใจ แก๊งค์รำกระบองก็ยังไม่หายไปไหน คนอื่นๆ ยังดำเนินกิจกรรมยามเช้า … ที่เก่าเวลาเดิม

ฉันสังเกตว่าพวกเขายังอยู่
แต่พวกเขาคงไม่รู้ว่าฉัน หายไป กลับมา หรือว่าเป็นใคร

สมาชิกของสวนแห่งนี้ ยังคงรักษาสุขภาพกันอย่างมุ่งมั่นและตั้งใจ การห่างหายไปจากสวนหนึ่งเดือนของฉัน ไม่ได้ทำให้สิ่งต่างๆ ที่นั่นเปลี่ยนไป

ยามเช้าที่สวนนี้เหมือนละครฉากเดิม ที่พอได้เวลาตัวละครแต่ละตัวก็ออกมาจากหลังม่าน ทำหน้าที่ของตัวเองแล้วก็กลับบ้าน และมีบ้างที่ยิ้มให้กัน สวนจึงยังคงมีสีสัน แม้ว่าเราก็ต่าง … ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ

โรงเรียนจะเปิดเทอมวันอังคาร (27/10/52) วันจันทร์นี้จึงเป็นวันสุดท้ายของปิดเทอมหน้าฝน ที่หมึกจะได้ใช้เวลาเที่ยวเล่นให้สะใจ เรามีหลายตัวเลือก คือ ซาฟารีเวิล์ด ดรีมเวิล์ด เขาดิน บางแสน แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเลือกไป “สวนสยาม”

บัตรโปรโมชันสวนสยาม มักจะถูกแนบมากับใบแจ้งหนี้ของการไฟฟ้านครหลวง แต่ฉันแนะนำให้พิมพ์คูปองโปรโมชัน จากเว็บของสวนสยามโดยตรงจากเว็บไซต์ http://www.siamparkcity.com/

บัตรราคาเต็มเล่นได้ทุกอย่าง 900 บาท
ลดเหลือ 500 บาท + Pepsi ฟรี 1 กระป๋อง

ทีแรกฉันก็แอบคิดในใจเหมือนเธอนั่นแหละ ทำไมมันแพงอย่างงี้ฟระ? แต่พอได้เห็นการปรับปรุงเครื่องเล่นต่างๆ ภายในสวนสยาม เห็นการดูแลเด็กๆ อย่างดี ของ lifeguard ในสวนน้ำ และเห็นหน้าตายิ้มแย้มเต็มใจบริการของพนักงาน ก็แน่ใจแล้วว่าราคานี้ไม่แพง

สวนสยามนำเครื่องเล่นใหม่ๆ เข้ามาให้บริการเยอะมาก สำหรับคนที่ชอบความท้าทายแบบสุดขั้ว มีเครื่องเล่นเสียวช่องท้องให้กรี๊ดกันจนหลอดเสียงแสบ เช่น Boomerang (รถไฟเหาะตีลังกาถอยหลัง) Giant Drop (ดิ่งพสุธาแบบ free fall 75 เมตร) Vortex (รถไฟเหาะซุปเปอร์เกลียวที่จับเราห้อยขา) ฯลฯ

หมึกเริ่มต้นด้วยเครื่องเล่นคลาสสิคอย่างม้าหมุน ต่อด้วยไว้กิ้ง บูมเมอแรง แล้วก็เพิ่มความเสียวขึ้นเรื่อยๆ เราเล่นด้วยกันเกือบทุกอย่าง เพราะฉันชอบความเสียวและไม่กลัวความสูง แต่ที่ยกธงขาวยอมแพ้ คงเป็นพวกเครื่องเล่นที่หมุนเป็นวงกลมซ้ำๆ ซากๆ

เครื่องเล่นที่หมุนเป็นวงกลม อย่างพวกเครื่องบินประจัญบาน ควรติดป้ายไว้ด้านหน้าด้วยว่า “ไม่เหมาะกับเด็กอายุเกินสาม(สิบ) เพราะอาจจะทำให้อ๊วกแตกได้ง่าย”

สวนสยามวันจันทร์อย่างนี้ คนไม่มากอย่างวันเสาร์อาทิตย์ วิ่งไปเครื่องไหนก็ไม่ต้องต่อแถวยาว เล่นเครื่องเล่นกันตั้งแต่สิบเอ็ดโมง เรื่อยไปจนถึงบ่ายโมง หิวจนต้องซื้อมาม่าคัพรสต้มยำกุ้งคนละถ้วย ไปโซ้ยกันในรถไฟระหว่างเที่ยวใน Africa Advanture

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า มาม่าคัพรสต้มยำกุ้ง รสชาดมาตรฐานจากโรงงาน กลายเป็นมาม่าที่อร่อยสุดยอด ในเวลาที่หิวจนตาลาย เชื่อแล้วว่า “ถูกที่ ถูกเวลา เพิ่มคุณค่าได้จริงๆ”

อิ่มกันใหม่ๆ หมึกก็ลากไปเล่นน้ำ ยังไม่ทันทาครีมกันแดดหมึกก็วิ่งนำ หายลงไปในทะเลเทียม ปล่อยให้ครีมกันแดดเป็นหมัน เล่นน้ำกันนานเท่าไหร่ไม่รู้ เพราะไม่ได้พกนาฬิกา รู้แค่ว่าขึ้นจากน้ำด้วยอาการ มือซีด ปากสั่น ตัวดำ

ถ่ายรูปมาได้แค่ 7 - 8 ใบ เพราะห่วงเล่นจนแทบไม่ได้หยิบกล้อง ทริปนี้เหนื่อยมาก เพราะต้องแบกกระเป๋าเสื้อผ้า ต้องดูแผนที่ ต้องจูงหมึก แต่ก็สนุกสุดๆ เหมือนได้กลับไปเป็นเด็กยักษ์ … ดีใจที่ได้ไปสวนสยาม

เพื่อนๆ ที่ห่างหายจากสวนสยามไปหลายปี อย่ามัวลังเลใจ พักเรื่องราววุ่นวายสักวัน แล้วชวนกันไปเที่ยวสวนสยาม 2 คน 3 คน 4 คน หรือว่ากี่คนก็สนุกได้

ในวันที่เราหยุดสร้างเงื่อนไข … ชีวิตจะง่าย

หนึ่งวันในสวนสยามกับหมึก
สอนฉันว่า
ความสนุกขึ้นอยู่กับขนาดหัวใจไม่ใช่ปริมาณคน

พวกเราขับรถออกจากบ้าน ทั้งๆ ที่ ยังตกลงกันไม่ได้ว่าจะไปไหน ขับเลียบริมแม่น้ำเจ้าพระยาไปตามถนนพระราม3 เรื่อยๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเคยอ่านแนะนำร้าน The Good View จากนิตยสารฉบับหนึ่ง

ร้านนี้ตั้งอยู่สุดถนนเจริญกรุง (ถนนตก) จึงตัดสินใจแวะเข้าไปโดยไม่ได้วางแผนล่วงหน้า โต๊ะริมแม่น้ำมีป้ายจองเกือบทุกโต๊ะ โชคดีที่ไปถึงตั้งแต่ห้าโมงจึงยังพอมีที่นั่งทำเลดี

บรรยากาศภายในร่มรื่นเย็นใจ มีโต๊ะแบบ 2 ที่นั่ง ยาวตลอดริมน้ำ ให้คู่หวานได้มาสวีทกันแบบส่วนตัว บรรยากาศช่วงที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า โรแมนติคนะจะบอกให้

The Good View เป็นร้านสไตล์ Pub & Restaurant ที่ให้บริการอาหารหลากชนิด กับแกล้มสารพัด และแอลกอฮอล์ชั้นดีหลากยี่ห้อ เรื่อยไปจนถึงค็อกเทลหรูระดับโรงแรม (ราคาประมาณ 180 บาท/แก้ว)

ข้าวสวยถูกเสริฟอย่างปราณีตบนจานที่รองใบตอง ดูน่ารักน่าชัง ออเดิรฟกุ้งกระเบื้องอร่อยมากๆ ไม่ใช่กุ้งกระเบื้องแผ่นบางเฉียบที่ขาดเนื้อหาสาระ แต่เป็นกุ้งกระเบื้องที่มีความหนาประมาณ 1.5 ซม. กรอบนอก นุ่มใน เคี้ยวได้เต็มคำ

ตามมาด้วยปลากระพงสามรสอร่อยได้มาตรฐาน หวานเปรี้ยวกำลังเหมาะ คู่กับแกงส้มชะอมไข่ใส่ปลาสลิดทอด ที่ช่วยให้คล่องคอ และขอยกนิ้วให้กับความกลมกล่อมของเครื่องแกง

จานสุดท้าย คือ ยำเห็ดเข็มทองกุ้งสด ที่รสชาดดีไม่แพ้หน้าตา ตามทฤษฎีของฉัน ถ้าร้านไหนทำอาหารจานยำที่สั่งมาได้อร่อย อาหารจานยำอื่นๆ ในร้านนั้น มักจะรสชาดอร่อยไม่ทิ้งกัน ซึ่งแปลว่ากับแกล้มร้านนี้สอบผ่าน

น่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่ถึงช่วงค่ำๆ เพราะแอบเห็นด้านในส่วนที่เป็นผับ มีเวทีสำหรับให้วงดนตรีเล่นสดด้วย แต่ไม่เป็นไรคราวหน้าคงมีโอกาสได้ชวนเพื่อนๆ ไปเยี่ยมเยือนกันอีกสักที

สามอาทิตย์ที่ผ่านมาไปซ้อมดนตรีกันทุกวัน พอแข่งเสร็จกลับรู้สึกเคว้งคว้าง เพราะว่างกระทันหัน ทั้งแม่ทั้งลูกปรับตัวไม่ทัน บ่ายวันเสาร์เลยชวนกันไปเผาเวลาที่อุทยานการเรียนรู้ TK Park

บังเอิญเสาร์นี้ EFM จัดงาน EFM Festival ที่ลานหน้า Central World เที่ยงวันยันเที่ยงคืน เราเลยได้ดูคอนเสิร์ท LuLa ด้วยกัน ก่อนมุ่งหน้าสู่ TK Park ช่างเป็นความบังเอิญที่ชื่นบาน

หลังคอนเสิร์ท เราใช้เวลา 3 ชั่วโมงที่ TK Park หายกันเข้าไปในห้องสมุด แบบตัวใครตัวมัน ฉันซื้อกาแฟร้อนอย่างดีมีชาติตระกูลหนึ่งแก้ว แล้วหยิบหนังสือของ Warren Buffett เข้าไปอ่านในมุมส่วนตัว

ต่างคนต่างอ่านหนังสือจนฉ่ำใจ แล้วพากันไป MOS Burger ระหว่างที่กำลังโซ้ยเบอร์เกอร์ปลาอยู่นั้น แอบได้ยินสองพ่อลูกคุยกัน …

ปาป๊าครับ ถ้าปาป๊าเลือกได้ ระหว่างมีแฟนกับไม่มีแฟน ปาป๊าจะเลือกอะไร?

เลือกมีแฟน

ทำไมล่ะ มีแฟนมันดีกว่าเหรอ?

ไม่รู้เหมือนกัน ดีกว่าหรือไม่ดีกว่า มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเราเป็นคนยังไง ถ้าเราชอบอยู่คนเดียว ไม่ชอบดูแลใคร ไม่อยากมีภาระ มีแฟนก็คงไม่ดีมั๊ง

แล้วทำไมปาป๊ามีแฟน?

เพราะอยู่คนเดียวปาป๊าเหงา ที่ถามเนี่ยหมึกอยากมีแฟนเหรอ

เปล่านี่ แค่ถามดู แค่อยากรู้ว่าปาป๊าคิดยังไง

ถ้าไม่อยากมีแฟน ก็แสดงว่าหมึกเป็นคนแบบนั้นเหรอ

แบบไหน

ก็แบบที่ชอบอยู่คนเดียว ไม่ชอบยุ่งกับใคร

โห ป๊า ถ้าหมึกเป็นคนแบบนั้น เวลามีคนมาใกล้ๆ มาคุยด้วย หมึกก็จะเตะเค้าออกไปเลย แต่นี่ไม่ใช่

แล้วหมึกเป็นแบบไหน?

ทั้งที่ฉันนั่งฟังเงียบๆ ไม่พูดอะไร และพยายามจะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับบทสนทนานี้ เจ้าหมึกกลับยกมือเล็กๆ ขึ้นมาตบไหล่ฉันเบาๆ เพื่อทำท่าทางประกอบ ก่อนที่จะตอบว่า …

หมึกก็เป็นแบบ โอ๋ โอ๋ มา มา เข้ามาเลย ชั่วโมงละพัน 555+
(มันคิดเองพูดเองขำเองเสร็จสรรพ)

การแข่งขัน Yamaha Thailand Music Festival 2010 รอบคัดเลือก เขตกรุงเทพฯ ใช้วิธีการตัดสินแบบอิงเกณฑ์มาตรฐาน จากคะแนนเต็ม 100 คะแนน ถ้าทำได้มากกว่า 80 คะแนน ก็จะได้เหรียญทอง ถ้าทำได้ 70 - 80 คะแนน ก็จะได้เหรียญเงิน เป็นต้น

การตัดสินแบบอิงเกณฑ์มาตรฐานในรอบคัดเลือกนี้ เป็นการให้กำลังใจในความพยายามของเด็กๆ ที่ทำได้ดี และมุ่งให้เด็กแข่งขันกับตัวเองเพื่อพัฒนาความสามารถ มากกว่าการห้ำหั่นระหว่างกัน เพราะถ้าทุกวงทำได้ดีก็จะผ่านเกณฑ์ทั้งหมด

วงที่จะเป็นตัวแทนกรุงเทพฯ ผ่านเข้าไปสู่รอบชิงชนะเลิศ คือ วงที่ได้เหรียญทอง และมีคะแนนดิบมากกว่า 85 คะแนน

จากเกณฑ์ดังกล่าวในรอบคัดเลือกปีนี้ มีวงที่ได้เหรียญทอง 4 วง ได้เหรียญเงิน 2 วง และได้เหรียญทองแดง 1 วง ฉันนั่งชมการแสดงของรุ่นเล็ก (อายุไม่เกิน 13 ปี) และรุ่นจิ๋ว (อายุไม่เกิน 8 ปี) เด็กๆ ทุกคนทำได้ดี น่ารักทุกวง และวงที่ได้เหรียญทองก็ฝีมือเยี่ยมจริงๆ

เพลง Raider March โดยวง C7 ในรอบคัดเลือก เขตกรุงเทพฯ
ได้รับรางวัล Yamaha Silver Prize
ประเภท Electone Ensemble รุ่นเล็ก อายุไม่เกิน 13 ปี

[หมึกนั่งอยู่เครื่องที่ 4 นับจากทางซ้ายมือ]
ฟังจาก YouTube (คลิก)

แพ้ชนะคงไม่ใช่ประเด็นหลักของเวทีนี้ ฉันมองว่าความสำเร็จของเวที คือ การทำให้เด็กๆ ได้ท้าทายตัวเอง ได้มองเห็นโลกแห่งความเป็นจริงว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า และผลักดันความสามารถของตัวเองให้ออกมาเก่งนอกกะลา

การได้ทุ่มเทกับบางสิ่งอย่างเต็มที่ … มีคุณค่าเสมอ
ความสุขเป็นรางวัล เกินจากนั้นเป็นกำไร

C7 +1 = ฮง ภูมิ หมึก วิน ปันปัน เอม หลิง + ครูแขก

วันสุดท้ายก่อนแข่งขันจริงในวันพรุ่งนี้ แต่ละวงมีเวลาซ้อมบนเวทีจริง 8 นาที ที่ห้องประชุมชั้น 5 ของ Yamaha ปทุมวัน ตรงข้ามสนามกีฬาฯ เยื้องกับมาบุญครอง เป็นโอกาสที่จะได้เห็นฟอร์มของวงอื่นๆ ด้วย

วง C7 สุมหัวกันก่อนขึ้นซ้อมบนเวทีจริง

เด็กๆ ในวันซ้อมใหญ่ บนเวทีรอบคัดเลือก
Yamaha Thailand Music Festival 2010

ทั้งรุ่นจิ๋ว รุ่นเล็ก รุ่นกลาง แต่ละวงที่ฉันนั่งฟัง ฝีมือเยี่ยมกันทั้งนั้น ดนตรีแน่นและจังหวะปึ้ก เด็กๆ จะได้เห็นเลยว่าในยุทธภพนี้ ยังมีเพื่อนๆ ที่ฝีมือดีอีกมากมาย การเปรียบเทียบเพื่อผลักดันตัวเองในอนาคต ควรเป็นความรู้สึกด้านบวกที่แฝงอยู่ในการแข่งขัน

ทุกคนมาแข่งกันเพื่อการพัฒนาดนตรีและฝีมือให้ดีขึ้น
ฉันว่านั่นเป็นเป้าหมายที่สำคัญ

สำหรับการซ้อมของ C7 เด็กๆ ตื่นเต้นกับเวที เล่นผิดเพี้ยนไปจากตอนซ้อม จังหวะไม่หนักแน่น ขาดอารมณ์และความมีชีวิตชีวา สังเกตจากปฏิกิริยาของครูแขกแล้ว เข้าขั้นผิดหวังจนพูดไม่ออก

นำไปสู่การปิดห้อง “อัด” เพื่อเพิ่มจิตวิญญาณ ให้ฮึดซ้อมแก้ไขข้อผิดพลาดในเฮือกสุดท้าย กลับมาซ้อมต่อที่โรงเรียนถึง 19.00 น. ก่อนแยกย้ายกันกลับบ้าน

พรุ่งนี้นัดกัน 7.00 น. ที่เวทีจริง เพราะลำดับการขึ้นเวทีใช้วิธีจับฉลาก วงแรกเริ่มเล่น 8.30 น. เพื่อนๆ ที่ว่างก็แวะไปเชียร์น้องหมึกได้นะคะ

หลังจากเล่าเรื่องครูแขกไปเมื่อวันก่อน มีคนส่งเสียงตามสายมาว่า ครูแขกหน้าตาเป็นยังไง เป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย วันนี้เลยถ่ายรูปมาให้ดูว่าครูแขกน่ารักขนาดไหน *o*

สัปดาห์นี้ซ้อมกันเต็มเหนี่ยว ตั้งแต่ 11.00 - 20.00 น. มีพักเป็นระยะ ข้อความบนกระดานล่าสุด “วันนี้ครูแขกปวดหัว+ปวดท้อง หงุดหงิดมาก ช่วยทำตัวน่ารักกันหน่อย เพราะครูแขกไม่มีเสียงไม่มีแรงด่า” ท้ายข้อความมีรูปการ์ตูนน้ำตาหยดด้วย

แอบเก็บภาพครูแขกยืนหน้ามุ่ย ก็รู้ว่าท่าทางจะหมดแรงจริงๆ แต่ฉันฟังการซ้อมมาตลอดก็รู้ว่าครูแขกไม่เคยหมดแรงใจ แม้ว่าเด็กๆ จะซนจนน่าหักคอ ทำให้ครูแขกเหนื่อยและท้อเป็นช่วงๆ แต่สักพักก็กลับมาเป็นหลินฮุ่ยหลินปิง ยิ้มสยามได้เหมือนเดิม

เหลือเวลาซ้อมที่โรงเรียนในวันพุธอีก 1 วัน ก่อนไปซ้อมจริงที่สนามแข่งวันพฤหัส แล้วปล่อยพลังกันเต็มที่ในวันศุกร์ พยายามเต็มที่กันอย่างนี้ ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ก็ไม่มีอะไรต้องเสียดาย

หลายปีมานี้ได้ยินคำว่า “กลยุทธ์” บ่อยมาก กลยุทธ์ทางการเมือง กลยุทธ์ทางเศรษฐกิจ กลยุทธ์ทางการตลาด ฯลฯ คล้ายเป็นคำที่ใช้ยกระดับความรู้สึก ในยามที่ใครจะทำอะไรสักอย่าง ถ้าพูดว่าเราได้วางกลยุทธไว้แล้วดังนี้ บลา บลา บลา … ผู้ฟังจะเข้าใจว่ามีแผนงานมาดี

Wikipedia ให้คำจำกัดความไว้ดังนี้

A strategy is a plan of action
designed to achieve a particular goal.

กลยุทธ์ คือ แผนปฏิบัติการที่ถูกออกแบบ
เพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่เฉพาะเจาะจง

เพื่อนสาวโสดเคยถามฉันเกี่ยวกับ “กลยุทธ์หัวใจ” เธอถามฉันว่าควรทำอย่างไร? เธอคงคิดว่าฉันมี “แผนปฏิบัติการที่ถูกออกแบบเพื่อให้บรรลุเป้าหมายทางใจ” ทั้งที่ความจริงแล้ว เรื่องหัวใจเป็นเรื่องที่ฉันทำพังพินาศอยู่บ่อยๆ แต่ไม่ยอมบอกใคร

ถ้าสังเกตดูจะพบว่า เรามัก “พยายาม” ทำอะไรสักอย่างมากเกินไป พยายามบอกรักอย่างหวานซึ้ง พยายามทำดี พยายามลดความขัดแย้ง รวมทั้งการพยายามทำเรื่องเหล่านั้นให้เป็นธรรมชาติ ยิ่งพยายามก็ยิ่งยาก สุดท้ายจึงต้องใช้ความพยายามบอกเลิกกันอย่างนุ่มนวลไป

การหลงรักใครบางคน
มักเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายและไร้เหตุผล
พอๆ กับ การเลิกรักใครอีกคน

มันจะง่ายกว่าไหม ถ้าไม่ต้องไปคิดถึงกลยุทธ์หัวใจ และไม่ต้องพยายามทำอะไร แค่ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างที่ควรเป็น หากจะเรียกว่าเป็นกลยุทธ์ก็ต้องตั้งชื่อว่า “กลยุทธ์การอยู่เฉยๆ ให้เป็นธรรมดา”

ฉันมีเวลาวันละ 24 ชั่วโมง เท่ากับคนอื่นๆ บนโลกใบนี้ คราวนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าเราจะจัดสรรมันอย่างไร แม้เราจะมีต้นทุนที่เท่ากันในเรื่องของเวลา แต่เราก็ยังมีความต่างกันในเรื่องการให้คุณค่า บางครั้งเราจึงแปลกใจในสิ่งที่คนอื่นเลือกทำ

ตารางเวลาของฉันไม่เคยว่าง เพราะฉันมีแผนงานบางอย่างในใจเสมอ ถ้ามีใครถามว่า ว่างไหม? คำตอบคือ ไม่ นั่นแปลว่า ฉันไม่ว่างสำหรับเรื่องที่ไม่สำคัญพอ

ในทางกลับกัน ฉันก็สามารถทำให้ตารางเวลาว่างได้กระทันหัน อีกคำตอบที่เป็นได้คือ ว่างเสมอ ฉันไม่เคยงานยุ่งจนไม่มีเวลาสำหรับเธอ

ฉันไม่เคยยุ่งเกินไปสำหรับกิจกรรมที่ฉันอยากทำให้ได้
เพราะในที่สุดฉันก็จะสามารถใส่มันลงไปในตารางเวลาที่วุ่นวาย

ฉันสนุกกับการจัดสรรและบริหารต้นทุนของเวลาที่เท่ากัน
ให้งอกเงยเป็นผลงานที่ฉันภูมิใจ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

หลังจากหงุดหงิดตัวเองที่อ่อนความรู้ด้านบัญชี และอยากเพิ่มพูนศักยภาพด้านการบริหารงาน เลยตัดสินใจสมัครเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยสุโขทัยฯ เป็นนักเรียนทางไกล ในภาคปลาย 2/2552 เรียนกันให้เป็นเรื่องเป็นราว

หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต แขนงวิชาบริหารธุรกิจ วิชาเอกการจัดการทั่วไป สำหรับคนที่จบปริญญาสาขาอื่นมาแล้ว มีบางวิชาในหมวดวิชาศึกษาทั่วไป ที่ไม่ต้องลงเรียนก็ได้ จึงเหลือที่ต้องเรียนเพียง 20 ชุดวิชาเท่านั้น

ถ้าลงเรียนแบบชิลด์ๆ เทอมละ 2 ชุดวิชา และสอบผ่านได้ตามที่ตั้งใจ ก็สามารถจบได้ภายใน 10 เทอม หรือ 5 ปี ค่าเรียนก็ไม่แพง คำนวณค่าลงทะเบียนรวมค่าวัสดุการศึกษาต่างๆ แล้ว ไม่เกิน 2,000 บาท/เทอม

ระบบการเรียนทางไกลนี้ สมัครและลงทะเบียนทางไปรษณีย์ แล้วเขาจะส่งวัสดุการศึกษามาให้ที่บ้าน ซึ่งรวมถึงหนังสือประกอบการเรียน เทปเสียง ซีดี ฯลฯ พอถึงเวลาสอบ เราก็ไปสอบที่สนามสอบใกล้บ้าน ฉันเลือกสนามสอบวัดธาตุทอง ไม่ต้องเดินทางไปที่มหาวิทยาลัย

วางแผนไว้ว่าจะเรียนไปเรื่อยๆ ตามเสต็ป ไม่เครียด ไม่กดดัน เรียนเป็นงานอดิเรกเพลินๆ ได้นำความรู้ไปใช้ในงานที่ทำอยู่ และอาจจะได้ดีกรีเป็นของแถม คิดแล้วคุ้ม 3 ต่อ จึงไปลงทะเบียนเรียนผ่านระบบ Pay at Post ณ ที่ทำการไปรษณีย์ เรียบร้อยแล้ว

คงเป็นเพราะเสน่ห์ของ คุณลุง กับ เหมยลี่ และแรงโปรโมทหนังตัวอย่าง ทำให้คนเป็นร้อยเข้าแถวยาวเป็นหางว่าว ที่หน้าช่องขายตั๋วเมเจอร์สุขุมวิท เพื่อซื้อตั๋วหนังเรื่องนี้ “รถไฟฟ้ามาหานะเธอ”

รอบ 18.40 น. คืนวันศุกร์ ที่ฉันไปดูกับหมึก คนแน่นเต็มโรงทุกแถว คริส หอวัง เล่นได้น่ารักเป็นธรรมชาติ เคน ธีรเดช พูดน้อยมาก แต่หล่อทะลุจอ เป็นหนังที่ดูแล้วยิ้มได้ เดินออกจากโรงแบบอบอุ่นใจ

แม้จะไม่ใช่หนังที่มีบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม หรือฉากตระการตาจนน่าตบรางวัลให้ แต่เป็นหนังที่มีเสน่ห์อย่างกลมกล่อมในตัวเอง และผู้ที่มีส่วนทำให้เสน่ห์นั้นเด่นชัดจับใจ ฉันยกเครดิตให้ คริส หอวัง ในบท เหมยลี่

ไม่อยากเล่าเรื่องย่อในบล็อคนี้ แต่อยากให้เพื่อนๆ ชวนกันไปสนับสนุนหนังไทยน้ำดี หนังตัวอย่างที่ตัดต่อมาให้เราได้เห็นจากสื่อต่างๆ นั้น ไม่ได้ทำให้เราคาดหวังเกินจริงไป

ในชีวิตนั้นประกอบด้วยเงื่อนไขที่ซับซ้อนมากมาย คำถามที่คนทำหนังฝากมาให้คิด คงไม่มีคำตอบที่ถูกที่สุด มีเพียงคำตอบที่เราพอใจ ฉันก็แค่สงสัย … ความพอใจของคนเรามีขอบเขตไหม?

ตอนที่ยังไม่ได้สนทนาขอเพียงมีโอกาสรู้จัก
พอได้คบหาขอเพียงได้รัก
เมื่อเป็นแฟนกันก็อยากใกล้ชิดจนไม่อาจห้ามใจ

ทุกขั้นตอนของความสัมพันธ์ที่คืบหน้า
เราต่างเรียกร้องต้องการจากกันมากขึ้นทุกขณะเวลา

แล้วที่เคยบอกว่า … ขอเพียงได้รักก็สุขใจ
เผลอลืมไป?

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

สำหรับเพื่อนๆ ที่ใช้บัตรเครดิต VISA กรุงศรีฯ ฉันแนะนำให้ใช้แต้มสะสมลดราคาตั๋วหนัง 1,000 แต้ม = 100 บาท ดังนั้น ค่าตั๋ว 120 บาท = 1,000 แต้ม + 20 บาท โดยใช้ได้สูงสุดครั้งละ 3,000 แต้ม หรือ 3 ที่นั่ง เป็นโปรโมชันที่คุ้มสุดๆ

อุตส่าห์ไปสมัครเป็นสมาชิกห้องสมุดมารวย เพื่อประหยัดงบประมาณในการซื้อหนังสือ แต่พองานมหกรรมหนังสือ ครั้งที่ 14 เริ่มต้นได้เพียงสองวัน ฉันก็ระเบิดงบประมาณถล่มทลาย

เพราะหนังสือดีๆ หลายเล่ม ที่ห้องสมุดก็ไม่เคยปรากฏบนชั้นให้ยืมได้ เช่น หนังสือเศรษฐศาสตร์อ่านง่ายที่เขียนโดย คุณนรินทร์ โอฬารกิจอนันต์ ทั้งซีรีส์มีออกมาแล้ว 9 เล่ม งานเขียนชิ้นเยี่ยมของนักเขียนในดวงใจ Paulo Coelho ที่แปลเป็นภาษาไทยแล้ว 4 เล่ม อ่านแล้วก็อยากซื้อเก็บไว้

งานมหกรรมหนังสือ ครั้งที่ 14
15 - 25 ตุลาคม 2552 เวลา 10.00 - 21.00 น.
ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิตติ์

แนะนำให้เดินทางโดยรถไฟฟ้า BTS แล้วมาต่อรถใต้ดิน MRT หรือใช้ขนส่งมวลชนอื่นๆ ไม่ควรนำรถยนต์มาเอง เพราะหาที่จอดยากมาก และช่วงนี้ถนนพระราม4 ปิดซ่อมสะพาน 90 วัน เป็นผลให้รถเคลื่อนตัวช้าแทบนิ่งสนิท