ศูนย์คุมองที่หมึกไปเรียน เขาจะให้เด็กและผู้ปกครอง ถอดรองเท้าไปวางไว้ในชั้นรองเท้าที่อยู่ชิดผนัง เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ผู้ใช้บริการก็รักความสะดวกสบาย บ้างไม่อยากก้มหลัง บ้างไม่อยากใช้มือจับรองเท้าขึ้นชั้น จึงถอดกองไว้หน้าชั้นรองเท้านั่นเอง

รองเท้าที่วางอยู่บนชั้นก็พอมีบ้าง แต่เทียบไม่ได้เลยกับปริมาณรองเท้าที่วางระเกะระกะอยู่บนพื้น ขวางทางประตูเข้าออก ฉันเฝ้าสังเกตอยู่หลายปี แล้วก็พบว่าทางศูนย์ฯ ค่อยๆ ปรับเปลี่ยนวิธีจัดการเรื่องนี้อย่างเป็นขั้นเป็นตอน

เริ่มจากเขียนป้ายมาติดที่ผนังเหนือชั้นรองเท้า ขอความร่วมมือให้ถอดรองเท้าวางบนชั้น รองเท้าที่ยังคงถอดวางอย่างไม่สนใจ ก็จะมีคุณครูในศูนย์ฯ ออกมาช่วยเก็บขึ้นชั้นรองเท้าให้ในช่วงแรก พร้อมทั้งพูดขอความร่วมมือจากผู้ปกครอง แต่จะให้คุณครูมาเก็บรองเท้าให้ และมาคอยกวดขันเรื่องรองเท้าอยู่อย่างนั้น ก็จะเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรทางวิชาการ

ล่าสุดทางศูนย์ฯ นำกล่องใบใหญ่ มาวางไว้ถัดจากชั้นวางรองเท้า ใครที่ถอดรองเท้าโดยไม่นำขึ้นชั้น คุณครูก็จะออกมาโกยรองเท้าทั้งหมดใส่กล่องเป็นระยะ คราวนี้เวลาจะกลับบ้าน ก็ต้องไปรื้อกล่องรองเท้าที่มีรองเท้าปะปนกันหลายสิบคู่ เป็นการปลุกจิตสำนึกที่ถูกต้องในการวางรองเท้าจากประสบการณ์ตรง

หลังจากมีกล่องรองเท้าไม่นาน ฉันก็พบว่ารองเท้าส่วนใหญ่ขึ้นไปอยู่บนชั้นอย่างเรียบร้อยสวยงาม ด้วยความเต็มใจของผู้เป็นเจ้าของ

เรื่องนี้ฉันอยากปรบมือให้คุณครู ที่หนักแน่นจริงจังกับความต้องการจัดระเบียบ และคิดวิธีแก้ปัญหาได้น่ารักน่าชัง สังเกตดูคนที่ต้องไปคุ้ยหารองเท้าของตัวเองจากกล่องใบโต ไม่มีใครกล้าต่อว่าคุณครูเลยสักคน แต่ใครโดนเข้าสักครั้งก็เป็นบทเรียนที่เข็ดไปนาน

ถ้าไม่ยอมแพ้ โดยยกธงขาวให้การใช้ความคิด
สุดท้ายก็จะพบวิธีแก้ปัญหาที่ง่ายและได้ผลเสมอ