เมื่อตอนบ่ายหลังกลับจากตลาดนัดโชห่วยที่เมืองทอง ก็ไปนั่งเล่นอยู่ที่บ้านคุณแม่ นานๆ ครั้ง จะมีโอกาสนั่งดูทีวี ก็บังเอิญได้ดูรายการแนว Reality ชื่อรายการ The Idol คนดีมีจริง แม้รายละเอียดจะต่างกันไปบ้าง แต่แนวทางหลักก็คล้ายกับ AF และ The Star

นั่งดูไปสักพักก็โอเคสำหรับความบันเทิงชั่วคราว แค่อดคิดไม่ได้ …

ค่าของคนดีวัดกันที่ไหน?
ค่าของคนดีอยู่ที่ผลโหวตเหรอไง?

ทุกคนที่เขาคัดมาให้เราโหวต หน้าตาดีแบบพิมพ์นิยม รูปร่างเยี่ยมชนิดหาที่ติแทบไม่ได้ บุคลิกร่าเริงแจ่มใสยิ้มง่าย เหมือนไม่เคยหงุดหงิดใจ แคล่วคล่องว่องไว ร้องเล่นเต้นเยี่ยม

ถ้าคนพวกนี้เป็นต้นแบบของคนแห่งยุคสมัย
ฉันก็รู้สึกใจหายที่รายการพวกนี้นำเสนอพวกเขาออกมาได้
สมบูรณ์แบบเกินไป

ถ้าเราวางมาตรฐานการจัดประเภทคนในรูปแบบนี้ สังคมจะมีทิศทางแบบไหน ถ้าเราปลูกฝังให้วัยรุ่นไข่วคว้าหาความสมบูรณ์แบบ โดยละเลยการเคารพและยอมรับตนเอง อนาคตของประเทศจะเป็นอย่างไร

ความสมบูรณ์แบบที่จริงแท้ไม่เคยมี
ถ้าไม่เคยมองว่าตัวเองดี

คงหนีไม่พ้นใส่ซิลิโคนให้จมูกโด่ง เหลาคางให้มน โบท็อกซ์ให้หน้าเรียว คาร์บ็อกซีให้ต้นขาเล็ก กินยาลดน้ำหนักจนผอมตัวปลิว กรอหน้ากำจัดหลุมสิว และทำรูปลักษณ์ภายนอกให้ดึงดูดสายตา โดยไม่กล้าบอกความต้องการภายใน

เวลาเศร้าไม่กล้าร้องไห้ เวลากลัวก็ต้องยิ้มไว้
กล้าทำให้คนอื่นนิยม แต่ไม่เคยชื่นชมตัวเอง
กล้าแสดงออก แต่ไม่กล้าแสดงความเห็น

… ทั้ง ที่ ความ จริง …

“คนดี” อาจจะมีหน้าตาดูไม่ได้
เซ็งจนยิ้มให้เราไม่ไหว หงุดหงิดง่าย และโวยวายกับเรื่องขี้ผง
นอกจากนี้ยังอาจจะร้องเพลงผิดคีย์ และอ้วนจนเต้นไม่ไหว

แต่ มี ความ สุข เพราะ เรียน รู้ ที่ จะ พอ ใจ