พาน้องหมา G.M. ไปโรงพยาบาลสัตว์ที่จุฬาฯ ตั้งแต่แปดโมงเช้า แล้วอยู่ที่นั่นจนถึงบ่ายสี่โมงเย็น รวม 8 ชั่วโมง ขั้นตอนเป็นดังนี้

08.00 น. ยื่นบัตรคนไข้สี่ขา
08.30 น. เอ็กซ์เรย์ครั้งที่ 1
09.00 น. กลืนแป้งเพื่อเอ็กซ์เรย์ดูระบบทางเดินอาหาร
09.40 น. เอ็กซ์เรย์ครั้งที่ 2
10.50 น. เอ็กซ์เรย์ครั้งที่ 3
13.20 น. เอ็กซ์เรย์ครั้งที่ 4
15.15 น. เอ็กซ์เรย์ครั้งที่ 5

ระหว่างรอก็ทำได้แค่นั่งเฉยๆ หรือเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องเอ็กซ์เรย์ การเอ็กซ์เรย์แต่ละครั้งก็จะเห็นแป้งที่กลืนเข้าไป เดินทางผ่านกระเพาะ ลำไส้เล็ก จนไปสิ้นสุดที่ลำไส้ใหญ่ เพื่อหาสาเหตุของการท้องเสียเรื้อรัง 3 สัปดาห์

ใจฉันนั้นภาวนาอยากให้เจออะไรผิดปกติสักอย่าง เพื่อที่จะได้เริ่มการรักษาอย่างถูกต้อง แทนการให้ยาแบบตาบอดคลำช้างเสียที แต่คุณหมอบอกว่าจากฟิล์มเอ็กซ์เรย์ทั้งหมด ระบบทางเดินอาหารตลอดทั้งสายดูปกติดี (แป่ว แหว่ว แหว่ว …)

คุณหมอให้ยามารับประทานที่บ้าน 14 วัน และให้รับประทานอาหารพิเศษสำหรับโรคลำไส้ ถ้ายังไม่หายให้พากลับไปโรงพยาบาล เพื่อทำการแสกนด้วยเครื่องมือพิเศษ ตรวจดูความหนาของผนังลำไส้ และตรวจละเอียดต่อไป

ค่าใช้จ่ายวันนี้ รวม 3,666 บาท

ค่าหมอ 40 บาท + ค่ายา 476 บาท + ค่าเอ็กซ์เรย์ 1,380 บาท + ค่าอาหารพิเศษ(7วัน) 1,610 บาท + ค่ารถ 160 บาท

คุณหมอให้ทานอาหารพิเศษไปจนกว่าจะหายดี หรือจนพบสาเหตุแน่ชัดของอาการท้องเสียเรื้อรัง ค่าอาหารพิเศษนี้วันละ 230 บาท ฉันซื้อมาแค่ 7 วัน เพราะเตรียมเงินไปไม่พอ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ผลลัพธ์ย่อมเกิดมาจากสาเหตุ
แก้ที่ต้นเหตุ จึง ระงับผล

.. แต่ ..

ในวันที่สาเหตุยังไม่กระจ่าง
ก็ทำได้เพียงประทังอาการไปพร้อมกับความกังวล

อยากมองโลกในแง่ดีว่าเป็นโอกาสฝึกความอดทน
ที่บางเรื่องในชีวิตก็บังคับไม่ได้อย่างใจตน
เช่น เรื่องหมาไม่สบายที่ยังไร้เหตุผล

อยากเขย่าคอเสื้อคุณหมอ
แล้วบังคับให้รักษาจนหายดีวันนี้ … ก็ทำไม่ได้

ฉันทำดีที่สุด หมาทำดีที่สุด หมอทำดีที่สุด
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
บางเรื่องราวที่ไม่เป็นอย่างใจ … ก็ไม่มีใครผิด

ฉันชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับจิตวิทยา และชอบศึกษาพฤติกรรมของคน แต่หนังสือชุด “จีบไม่ติดให้มันรู้ไป” และหนังสือชุด “hi5″ ที่วางอยู่ตรงชั้นบนสุดของหมวดจิตวิทยาความสัมพันธ์ กลับทำให้ฉันอึ้งไป

แวบแรกที่เห็นเกี่ยวกับ hi5 นั้น นึกว่าเขาสอนวิธีใช้งานเว็บ แต่ความจริงไม่ใช่หรอก เนื้อหาข้างในเป็นการแนะนำข้อความสำหรับคอมเมนท์ hi5 ให้โดนใจ ส่วนอีกเล่มที่การันตีว่าจีบติดนั้น เป็นข้อความโดนๆ สำหรับส่ง sms หรือถ้ากล้าเอาไปพูดเท่ห์ๆ ก็เชิญตามสบาย

ฉันไม่ได้ต่อต้านหนังสือประเภทนี้ถ้าใครจะนำไปใช้ เพียงแค่รู้สึกว่าความสัมพันธ์ที่ยืนนานระหว่างคนสองคน น่าจะอยู่บนพื้นฐานของความจริงใจ และการเป็นตัวของตัวเองได้เมื่อชิดใกล้

คนพูดน้อยก็อาจจะมียิ้มโดนใจ
คนไม่โรแมนติคก็อาจจะทำให้รู้สึกอบอุ่นเมื่ออยู่ใกล้
คนที่รูปไม่หล่อคารมไม่ดีก็คงมีอย่างอื่นที่ชดเชยได้

ทุก คน มี เสน่ห์ ใน ตัว เอง ทั้ง นั้น

การพยายามสร้างความประทับใจจนผิดธรรมดา
และการใช้ภาษาที่ไม่เป็นธรรมชาติของตัวเอง
น่าตลก มากกว่า น่าประทับใจ

ทุกวันนี้ที่คนเราเข้าใจผิดกัน ก็มีสาเหตุมาจากการสื่อสาร
รู้สึกแค่ไหน ก็พูดแค่นั้น ไม่ต้องมากเกินไป
ปัญหาคงน้อยลงได้

จิตวิทยาความสัมพันธ์ ควรส่งเสริมให้คนเข้าใจกัน แทนการวางกับดักในความสัมพันธ์ ความรักดีๆ ไม่ได้หายากเกินไป คงไม่ต้องถึงกับวางกับดักทางวาจา ถึงขั้นที่ว่าจีบไม่ติดให้มันรู้ไป

ถ้าอยากจะเขียนคอมเมนท์ใน hi5 ก็ควรเขียนให้ตรงกับความรู้สึกภายใน และถ้าอยากส่ง sms ให้ใคร ก็ไม่มีความจำเป็นต้องหวานหยดหรือฮากระจาย แค่ส่งความห่วงใยมาอย่างคนธรรมดา ที่มีหัวใจดีๆ รับรองว่าผู้รับจะสัมผัสได้ โดยไม่ต้องไปลอกมาจากหนังสือเล่มใด

ช่วงนี้ชีวิตวุ่นวายกับเรื่องราวอื่นๆ แทบไม่ได้คิดถึงเรื่องของตัวเองเลย จนกระทั่งเช้าวันนี้ตื่นมาเห็น sms กระพริบอยู่ที่โทรศัพท์ ข้อความอวยพรนั้นยาวหลายบรรทัด แล้วตบท้ายด้วย HAPPY BIRTHDAY ^ ^

รู้สึกดีใจแบบฮาๆ เพราะวันเกิดฉันน่ะมันเสาร์หน้า ไม่ใช่เสาร์นี้ แต่จะตรงวันหรือไม่ตรงวัน ก็ไม่สำคัญสักหน่อย ที่สำคัญ คือ เขานึกถึงฉัน และอวยพรมาเป็นคนแรกของปีนี้

ขอบคุณนะคะ
ล่วงหน้า 1 สัปดาห์ … น่ารักดี

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ปล. 21 ชั่วโมงถัดมา เขาบอกว่า “ส่งผิดคน” 555+
(เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้)

แม้ว่าคุณหมอจะนัดวันผ่าตัดให้ G.M. แล้ว แต่ฉันก็ยังคิดว่า น่าจะมีหนทางที่เจ็บตัวและบอบช้ำน้อยกว่า ก็เลยมองหา “second opinion” หรือ ความเห็นที่2 ประกอบการตัดสินใจ

พ่อกับแม่สอนว่า … คนเราอย่ายอมแพ้อะไรง่ายๆ
ฉันคิดว่าคงใช้ได้กับหมาเหมือนกัน

ฉันแวะไปที่โรงพยาบาลสัตว์เจริญสุขตั้งแต่สิบโมงเช้า เพื่อขอฟิล์มเอ็กซเรย์ รูปอัลตราซาวด์ ผลการตรวจเลือด และข้อมูลที่จำเป็นทั้งหมด โดยบอกคุณหมอตามตรงว่าขอนำข้อมูลไปที่ โรงพยาบาลสัตว์เล็ก คณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาฯ

เราสองคนแม่ลูกไปถึงจุฬาฯ ตอนใกล้เที่ยง ได้บัตรคิวที่ 72 (ตอนนั้นเขาเรียกถึงคิวที่ 50) ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งรอ ฉันเอาหนังสือไปอ่านพลางๆ ส่วน G.M. ก็ตื่นเต้นกลัวๆ กล้าๆ เมื่อเห็นหมาตัวอื่น เลยเห่าไม่หยุด เห่าจนเหนื่อย และเงียบไปเอง

ค่ารักษาที่ใครๆ ลงมติว่า “สมเหตุสมผลกว่า”
ไม่ใช่เหตุผลหลักที่เรามานั่งรอตรงนี้
แต่ที่เรามาเพราะใครๆ ก็รู้ว่า “คุณหมอที่จุฬาฯ เก่งที่สุด”

ถ้าคุณหมอดูข้อมูลทั้งหมดแล้ว ยืนยันให้ผ่าตัดตรวจชิ้นเนื้อโดยเร็ว ก็คงให้ผ่าที่โรงพยาบาลสัตว์เจริญสุขตามที่นัดไว้นั่นหละ

นั่งรอตั้งแต่ใกล้เที่ยงได้หาคุณหมอตอนบ่ายสองโมงครึ่ง
G.M. เอาคางพาดขาฉันนอนสบายเลย

หลังจากดูข้อมูลที่ฉันเตรียมมาอย่างครบถ้วน คุณหมอเปลี่ยนยาบางส่วนตามความเหมาะสม และแนะนำให้ตรวจเพิ่มเติมโดยการกลืนแป้ง แล้วเอ็กซ์เรย์หาความผิดปกติในวันจันทร์ สรุปว่ายังไม่ต้องรีบเจ็บตัว

พอกลับถึงบ้านฉันก็โทรไปยกเลิกนัดผ่าตัด แล้ววันจันทร์จะพาไปจุฬาฯ คราวนี้ต้องไปตั้งแต่แปดโมงเช้า การกลืนแป้งเอ็กซ์เรย์ใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมง เพราะหลังกลืนแป้งแล้วต้องเอ็กซ์เรย์เป็นระยะ ดูการเคลื่อนไหวของระบบการย่อยอาหาร

ค่าใช้จ่ายวันนี้ 115 บาท
(ค่าหมอ 40 บาท + ค่ายา 65 บาท + ค่าทำบัตรหมา 10 บาท)

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เมื่อก่อนฉันไม่ค่อยเข้าใจเวลาที่เห็นคนป่วยและญาติๆ วิ่งไปวิ่งมาตั้งหลายโรงพยาบาล ทั้งร้อน ทั้งเหนื่อยล้า ทั้งเปลืองค่ารถ และเสียเวลา แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วว่า ทำไมพวกเขาถึงทำเช่นนั้น พวกเขากำลังมองหา “ความเห็นที่สอง” เหมือนอย่างฉันในวันนี้

ตราบใดที่เรายังมีความหวัง
เราจะทนได้กับความร้อน มีแรงโดยไม่ล้า
ยอมเสียค่ารถ และยินดีที่จะทุ่มเทเวลา

ถ้าความเห็นที่สอง เปิดหนทางใหม่
… เราก็ไม่เสียเวลาเปล่า…

ถ้าความเห็นที่สอง ไม่ได้แตกต่างออกไป
อย่างน้อยก็ช่วยเพิ่มความมั่นใจ
… เราก็ไม่เสียเวลาเปล่า …

ในความพยายาม และความตั้งใจที่ดี
ไม่เคยมีอะไรสูญเปล่าเลย

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ถึง แม่ไอ้เข้ม …

ฉันรู้ว่าชีวิตแกเองก็ยุ่งเหยิงมาก แต่พอแกอ่านบล็อคฉันแล้ว แกก็โทรมาหา แกรู้ไหมว่าฉันซึ้งจนอยากร้องไห้ แต่ฉันก็ทำเสียงระรื่นชื่นใจ เพราะถ้าร้องไห้ก็อายหมาที่โรงพยาบาล

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ ความห่วงใย และกำลังใจ ที่แกมีให้ฉันเสมอนะ

ฉันไปรับ G.M. กลับมาพักที่บ้านแล้ว เพราะที่โรงพยาบาลคิดค่าใช้จ่ายแพงจนสู้ไม่ไหว ตอนนี้กักบริเวณไว้ในออฟฟิศ เพื่อป้องกันไม่ให้มันเก็บสิ่งแปลกปลอมกิน และป้องกันไม่ให้ผู้หวังดีหยิบยื่นขนมให้

ในยามที่คนคิดแทนหมาว่า “กินแต่อาหารหมาน่าสงสาร”
กลายเป็นความปรารถนาดีที่หยิบยื่นมาในรูปแบบของขนมต่างๆ
ซึ่งทำร้ายหมาทางอ้อมจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด

ค่าใช้จ่ายตอนไปรับกลับบ้าน ประกอบด้วยค่าโรงพยาบาล 2 คืน ค่ายา ค่าอาหาร ค่าแพทย์ ค่าตรวจเลือด ค่าตรวจอัลตราซาวด์ ฯลฯ

รวม 3,550 บาท รูดการ์ดอีกตามเคย
หลังผ่าตัดวันอาทิตย์ก็คงจะเต็มวงเงินแล้วนะนี่

ระหว่างนี้ก็ต้องป้อนยาตามเวลา และป้อนอาหารกระป๋องชนิดพิเศษ สำหรับหมาที่เป็นโรคลำไส้ ขนาดเอามาอยู่ที่บ้าน เฉพาะค่าอาหารไม่รวมค่ายาก็วันละเกือบ 300 บาท พอคืนวันเสาร์ต้องงดอาหารและน้ำ เพื่อเข้าผ่าตัด Exploration & Biopsy ตอนบ่ายวันอาทิตย์

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

หากความเอื้อเฟื้อของใคร ทำร้ายเราโดยไม่ได้ตั้งใจ
อย่ามองเพียงผลลัพธ์โดยลืมสาเหตุ

เพราะเมื่อตระหนักว่า
ทุกอย่างล้วนมาจากความปรารถนาดีแล้ว
จะโกรธเขาลงคงไม่ได้

อย่าลืมว่าในวันที่เราไม่ได้ตั้งใจ
ความปรารถนาดีของเราก็อาจไปทำให้ใครเจ็บปวดได้เช่นกัน