On the 28th August’s night, I was drink with the best brother in Camfrog until the 29th August morning (2.00 AM.) which is my birthday.

He is the one that I love to drink with but absolutely he is not just a drinking friend. Drinking with him is not only a classical way to get drunk happily but also a spiritual fullfill ceremony.

… glass to glass with no regret …

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

I woke up in the morning with no spceial plan for myself because I’m already 33 years old (fingers are not enough to count).

07.00 AM. I went to my aunt’s funeral. I met dad, mom, and everybody in the family at the temple. We spent time together untill lunch.

… warming and caring from home is valuable …

After lunch, I went back to the office. All documents on the table was cleared before I went out to my son’s school to pick him up. Then we (me&Ink) went to Bridjet’s Birthday Party at McDonald.

06.00 PM. We were at the party. All kids have fun with games, balloons, toys, etc. We sang a Happy Birthday Song together out loud. I took several pictures but I like this one most (shoot at the right time).

Happy Birthday Bridjet, you’re EIGHT years old !!!
All pics in Bridjet’s Birthday Album (click) can be view now.

Being in Bridjet’s Party mede me felt that I’m a lot younger than actual age.

09.00 PM. We went home. I took shower and wore pajamas.

11.00 PM. Bridjet’s dad (Mr.Menkoo) and Opal invited me to their room. I went to their room in pajamas.

They gave me a small birthday paty in their room. Red wine, white wine, grilled chicken, grilled lamb, fried potato, etc. You two are so sweet. What you did was unexpected but meaningful to me.

03.00 AM. I went back to bed.

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

Phone calls, SMSs, MSN messages, Facebook’s wall messages, and e-mails from friends & relatives keep coming until I was drown in a happy river.

You all made my birthday special.
Thank you for your thought & beautiful relationship.

เวลาที่มีความสุข
สภาพทางกายจะเป็นไปโดยธรรมชาติ
หน้าจะพริ้ม ตาจะยิ้ม ปากจะแย้ม
ชนิดที่สังเกตเห็นโดยง่าย และกลบเกลื่อนไว้ไม่ได้

แต่เมื่ออยู่ในตำแหน่งที่ต้องยิ้มไม่ว่าจะเกิดอะไร
ความสุขก็กลายเป็นเรื่องที่ต้องพยายาม
เพื่อไม่ให้คนรอบข้างเสียขวัญและกำลังใจ

ระหว่างการศึกสงครามแม่ทัพย่อมไม่อาจร้องไห้

… พึง สุข ตาม สม ควร ให้ เป็น นิ สัย …

สิ่งที่คิดบ่อยๆ จะกลายเป็นการกระทำ
สิ่งที่ทำบ่อยๆ จะกลายเป็นนิสัย กลายเป็นความเคยชิน
กลายเป็นบุคลิกที่กำหนดชะตากรรม

คิดสุขบ่อยๆ ก็จะยิ้มได้
ยิ้มบ่อยๆ ก็จะเป็นธรรมชาติ จะออกมาจากใจ
ยิ้มให้เป็นนิสัย ก็จะกลายเป็นความเคยชิน กลายเป็นคนสุขง่าย
ส่งผลสะท้อนกลับเข้าไปที่ความคิดและจิตใจ
กลายเป็นรอยยิ้มที่กำหนดชะตากรรมได้

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

33 ปีที่ชีวิตเดินทางมา ฉันถามตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่า “ตอนนี้มีความสุขไหม?“ เพื่อเช็คสภาพจิตใจ และปรับคุณภาพชีวิตให้สุขได้ทันท่วงที แม้ในยามที่จังหวะชีวิตไม่ปราณีจิตใจ อย่างน้อยก็ควรมีความสุขตามสมควรได้

ไม่มีใครบนโลกนี้ที่เกิดมาคู่ควรกับความทุกข์
เราล้วนเกิดมาเพื่อสุขตามสมควร

พี่ชายที่เคารพถามฉันในคืนที่กรึ่มใจ เกี่ยวกับนิยามของ “ความสุขตามสมควร” ว่าเป็นความสุขแบบไหน ฉันก็ตอบไปสั้นๆ ง่ายๆ

ความสุขตามสมควร
คือ
ความสุขที่คนอื่นมองชีวิตเราแล้วบอกว่า “น่าอิจฉาจังเลย”

ถ้าคนอื่นยังมองเห็นข้อดีของชีวิตเรา
แสดงว่ามันไม่ได้เศร้าอย่างที่คิดหรอกใช่ไหม?

ทุกวันนี้ที่เราทุกข์
ไม่ใช่เพราะชีวิตมันห่วยแตกจนไม่อาจเป็นสุข
เราเป็นทุกข์เพราะอยากสุขเกินสมควร

สัปดาห์นี้หัวหมุนเหมือนลูกข่าง …

• หมาป่วย พาไปหาหมอ ป้อนอาหาร ป้อนยาเองทุกมื้อ อาการพอประทังยังไม่ดีขึ้น
  
• รับส่งหมึกที่โรงเรียน เช้าและเย็น รวมทั้งรับส่งเรียนพิเศษด้วย
  
• มื้อเย็นทำอาหารสุขภาพให้หมึกทุกวัน
  
• ทำบัญชีแจ้งหนี้ลูกค้า ปิดบัญชีสิ้นเดือน เตรียมส่งภาษีหัก ณ ที่จ่ายให้สรรพากร เตรียมส่งประกันสังคม ฯลฯ
  
• ลูกค้าใหม่ย้ายเข้า 2 ห้อง และลูกค้าเก่าย้ายออก 1 ห้อง
  
• ปรับปรุงระบบเครือข่าย Wifi ภายในอาคาร ให้รองรับลูกค้าได้ดียิ่งขึ้น
  
• ติดต่อเขตคลองเตย ลูกค้าจะเอาลูกมาเข้าโรงเรียนในเขต ขอย้ายเข้าทะเบียนบ้าน เรื่องยังไม่เรียบร้อย เพราะฉันไม่ใช่เจ้าบ้าน ต้องพิมพ์หนังสือมอบอำนาจไปให้เจ้าบ้าน ฯลฯ
  
• ห้องพักของลูกค้า ชั้น 4 และ ชั้น 5 ยังมีนกพิราบมาอาศัย ขี้เต็มระเบียง ต้องไปล้างไปขัด และหาทางป้องกันต่อไป เพราะวิธีเดิมที่ใช้อยู่นกมันรู้ทันแล้ว
  
• ร้านซักรีดมั่วผ้าลูกค้า ผ้าหาย ฉันต้องลุยไปหาผ้าเองที่โรงงาน
  
• แม่บ้านลางาน 1 วัน
  
• รปภ. หยุดงานไม่บอก และหายไปเลย คนที่มาแทนชั่วคราวก็รับผิดชอบอะไรไม่ได้ เปลี่ยนไป 3 คน ยังไม่ได้เรื่อง
• รปภ. คนแรก มีปัญหาชีวิตซังกะตายทั้งวัน แล้วก็บอกว่าโดนจี้ ทำค่าซักรีดหาย ฉันต้องจ่ายแทนไป
• รปภ. คนที่สอง แอบกินของในตู้เย็น และยืมเงินแม่บ้านไม่ยอมคืน ทำงานแบบ 3 วันดี 4 วันไข้ มาๆ หายๆ
• รปภ. คนที่สาม นั่งดูทีวีทั้งวัน แถมหลับยามตลอด และเอาเงินที่ร้านซักรีดไปใช้ หมุนเวียนส่วนตัวโดยไม่บอกกล่าว
  
• ญาติเสียครบ 7 วัน จะทำบุญวันพรุ่งนี้ เดิมตั้งใจว่าจะทำอาหารไปให้ญาติๆ รับประทานกันด้วย แต่ผิดแผน ซื้อของสดมาครบหมดแล้วก็แช่ช่องฟรีซไว้ก่อน

รู้สึกว่าการพยายามทำหน้าที่ให้สมบูรณ์พร้อมในทุกบทบาท เพื่อให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องพอใจไม่ง่ายเลย แม้จะระวังมากสักแค่ไหน ในยามที่ทุกเรื่องเข้ามากระทบพร้อมกัน อารมณ์ระหว่างวันก็เป็นเรื่องที่กระเพื่อมได้ง่าย

น้ำเสียงที่ใช้ แค่ลงน้ำหนักมากไป ก็ผิดใจกัน

ประเมินสถานการณ์สัปดาห์นี้มีเพียงคำเดียวสั้นๆ
“เหนื่อย”

เราจะขับรถไปข้างหน้าให้ปลอดภัยได้อย่างไร
ถ้าใจยังห่วงแต่มองกระจกหลัง

การก่นด่ารถที่ปาดหน้ากันตรงสี่แยกที่แล้ว
จะมีประโยชน์อันใด

ไม่ว่ารถของเราจะขับเคลื่อนล้อไหน มันก็ควรวิ่งไปข้างหน้า

ทุกเรื่องมีเวลาที่เหมาะสมในการตัดสินใจ
ถ้าเวลานั้นผ่านแล้ว ก็ต้องยอมรับให้ได้ เพื่อเดินทางต่อไป

ความคาดหวังเป็นแรงผลักดันที่ดีในการก้าวไป
แต่เราอย่าปล่อยให้ความคาดหวังมีน้ำหนักมากจนกดดันความคิด
เพราะเราเองยังคงมีสิทธิ์เลือกเดินชีวิตได้ตามใจ

ถ้าความคาดหวังจากใครบางคน เป็นเรื่องที่ไม่อาจจะตอบสนองได้
ถ้ามันไม่ใช่ ถ้าทำไม่ได้ สุดความสามารถ ก็ต้องปล่อยไป

ผิดหวังในตัวเราก็เป็นโอกาสให้เข้าได้รู้

สุดเขตแห่งความปรารถนาดี บางทีก็มีความผิดหวังรออยู่

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ถ้าเรารักใครสักคนอย่างจริงใจ
แล้วเขาตอบสนองความคาดหวังของเราไม่ได้
ก็ไม่ต้องเสียใจ

ในแต่ละวันเราอาจจะใช้เวลามากไป
ในการคาดหวังให้โลกเป็นแบบนั้นให้คนเป็นแบบนี้
โดยลืมคิดว่าตัวเราอยากเป็นแบบไหน

คาดหวังตัวเองยังไม่ได้ แล้วจะคาดหวังใคร

เรามีสิทธิ์เดินออกจากชีวิตคนที่ร้ายกับเราได้
แทนการเปลี่ยนเขาให้เป็นอย่างใจ

ในวันวานที่ฉันวิ่งไล่ตามความฝัน จนเท้าลอยจากพื้น รุ่นพี่ที่เคยทำงานบริษัทเดียวกันเคยบอกว่า … 

“เวลาที่มองไปไกลๆ
หญ้าที่อื่นคล้ายจะเขียวกว่าตรงที่เรายืนเสมอ”

คงเพราะอย่างนั้น เราจึงไม่เคยพอใจ และมัวแต่คิดอยากไป เพื่อที่จะพบว่าพอเข้าไปพิจารณาใกล้ๆ ก็ไม่ได้เขียวกว่าสักเท่าใด

การเปรียบเทียบสิ่งที่เรามีกับสิ่งที่เรามองนั้นเป็นธรรมดา ดีกว่า เลวกว่า สบายกว่า แย่กว่า มากกว่า น้อยกว่า ฯลฯ จึงเกิดขึ้นตลอดเวลา สุดท้ายก็หนีไม่พ้น “เขียวกว่า” จึงอยากลองไปเล็มหญ้าที่โน่นดูสักหน

การเติมเต็มความต้องการอันไม่รู้สิ้นสุดของคน
เป็นเรื่องที่หนีไม่พ้น

… จน กว่า จะ รู้ จัก พอ …

ถ้ามัวแต่มองว่าหญ้าที่อื่นเขียวกว่า เราก็คงดั้นด้นหาทางไป
โดยลืมว่าพื้นดินที่ยืน ก็ไม่ต่างจากพื้นดินที่อื่น

ถ้าเอาใจใส่ปรับปรุงพัฒนา
อย่าว่าแต่ปลูกหญ้าให้เขียวกว่าทุ่งโน้นที่มองหา
จะปลูกไม้ยืนต้นให้โตกว่าก็ยังไหว

ที่เราดิ้นรนจนเดือดร้อนอยู่ทุกวันนี้
ไม่ใช่เพราะเราไม่มีหรือมีไม่พอ
แต่เป็นเพราะเราไม่เคยพอใจในสิ่งที่มีและไม่เคยรู้จักพอ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ช่วงนี้สเวนเซ่นส์ลดราคา everyday is sunday เพียง 49 บาท เมื่อตอนเย็นเลยเลิกนับแคลอรีชั่วคราว แล้วชวนผู้ชายที่เป็นมากกว่ามิตรสหายไปกินไอติม  ขากลับเดินจูงมือกัน พลันรู้สึกอบอุ่นจากข้างใน ไม่ใช่ความรู้สึกแบบวิบวับหวามไหว แต่เป็นความรู้สึกมั่นคงทางใจ

เขาไม่ใช่พวกนักธุรกิจแต่งตัวดี หรือประเภทที่มีเงินเหลือใช้ พูดไม่เก่ง วาดรูปไม่เป็น เล่นกีตาร์ไม่ได้ ใจอ่อน ยอมคน และไม่สนเรื่องสู้กับใคร ยิ้มยาก นิ่งเงียบ เก็บตัว ขาดจินตนาการ และชอบอยู่บ้านไม่ออกไปไหน … แต่เขามีข้อดีที่ฉันขอสงวนไว้

ถ้าจะแบ่งผู้ชายบนโลกนี้ออกเป็นสองประเภท

อย่าแบ่งออกเป็น
“ผู้ชายที่ดี” กับ “ผู้ชายที่ใช้ไม่ได้”
เพราะผู้ชายที่ดีย่อมมีส่วนที่ใช้ไม่ได้แถมมาให้ด้วย

ควรแบ่งออกเป็น
“ผู้ชายที่เธอรับได้” กับ “ผู้ชายที่เธอรับไม่ได้”
แล้วพยายามอยู่ห่างๆ ผู้ชายประเภทหลังไว้

ถ้าส่วนที่ใช้ไม่ได้ ของผู้ชายที่ดี เป็นส่วนที่เธอรับได้
ปัญหาทั้งหลายก็จะไม่มี

การเดินจับมือกับผู้ชายที่โก้หรูดูดี อาจจะทำให้รู้สึกหยิ่งผยองชั่วคราว นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความอุ่นใจเล็กๆ ในการเดินจับมือกับผู้ชายธรรมดา ที่แน่ใจว่าจะไม่มีใครโผล่มาทวงสิทธิ์ในตัวเขา

ทุกวันนี้ฉันเลิกเปรียบเทียบความเขียวของหญ้าที่อื่น
แล้วหันมาใส่ปุ๋ยตรงพื้นดินที่ยืน

อาทิตย์ที่แล้วไปบ้านแม่ พบว่าแม่กำลังรื้อของเก่าๆ ที่เก็บไว้ออกมาคัดที่ไม่ได้ใช้ทิ้งไปบ้าง เลยได้ห่อของที่ฉันเขียนฉลากไว้ว่า “เอกสารสำคัญ” ที่ฉันปล่อยไว้ในห้องเก็บของที่นั่นนานกว่า 10 ปี กลับมาเป็นที่ระลึกด้วย

พอเอากลับมาถึงบ้าน ด้วยความที่ชีวิตยุ่งเหยิงวุ่นวาย ฉันก็วางห่อของไว้อย่างนั้นหลายวัน จนกระทั่งเช้านี้จึงได้เอามาเปิดดู ข้าวของในนั้นล้วนปลุกความทรงจำให้ฟื้นตื่น บ้างทำให้ยิ้มได้ บ้างทำให้หม่นใจ

รูปที่ถ่ายกับเพื่อนๆ ตั้งแต่สมัย ม.4 จนถึง ป.โท ฉันใส่แว่นตาอันโตกับเสื้อยืดตัวโคร่ง และไว้ผมหยิกฟูไร้ทิศทาง เมื่อก่อนฉันเชยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย … ฉันเคยป้ามากๆ และอาจจะยังป้าอยู่อย่างไม่รู้ตัว

ภาพเหล่านั้นทำให้ฉันนึกถึง ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตกับเพื่อนๆ เต้ย แอน รุ้ง พี่กิ๊ก พี่ปอ Arun Petri … คิดถึงทุกคนเลยนะ

ระเบียบนักศึกษา ใบเสร็จค่าเล่าเรียนทุกเทอม แม้จะเก่าเหลืองซีดแต่ยังอยู่ครบถ้วน รวมทั้งบิลค่าหอ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ ในช่วงที่เรียน ป.โท คงถึงเวลาทิ้งได้ซะที … นังละเอียด เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ

ข้อความที่เคยแปะฝาผนัง ทั้งที่เตือนสติและให้กำลังใจตัวเอง … ถ้ามัวแต่รอจากใครๆ อาจไม่ทันการณ์

ตาราง ออกกำลังกาย ขั้นตอนการวอร์มอัพ และการทำกายบริหารด้วยตนเอง ที่เคยแปะไว้เต็มฝาผนังด้านหนึ่งที่หอ แล้วก็ลุกขึ้นมาออกกำลังกายได้ทุกวัน … ฉันเคยบ้าออกกำลังขนาดนั้น (ลืมไปแล้วนะเนี่ย)

จดหมายและการ์ดอวยพร ทุกใบ ทุกเทศกาล จากเพื่อนๆ และญาติๆ ปึกใหญ่ ที่เปิดอ่านแล้วก็ ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม พร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นใจ … ขอบคุณแรงดึงดูดที่ทำให้เราได้พบกัน ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ฉัน

ทุกวันนี้ไม่ค่อยมีใครเขียนการ์ดให้กันแล้ว ความระลึกถึงตามเทศกาล ถูกส่งแบบ “to all” ไปให้ทุกคนในลิสต์ ผ่านทาง e-cards ที่มีข้อความสละสลวย แต่ขาดชีวิตชีวา

ทุกครั้งที่ฉันได้รับการ์ดกระดาษแบบธรรมดา ซึ่งผู้ส่งเขียนข้อความจากใจด้วยลายมือ ไม่ใช่แค่เซ็นต์ชื่อลงท้ายข้อความที่การ์ดพิมพ์มาให้ ก็รู้สึกดีทุกครั้งไป

ใบเสร็จเก่าๆ ที่มีคำอวยพรตามเทศกาลต่างๆ คงมีผู้ชายคนเดียวในโลก ที่ซื้อของให้ผู้หญิง แล้วเขียนคำอวยพรลงในใบเสร็จรับเงิน … ฉันแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น

เขารักฉันนั่นไม่ใช่เรื่องที่ต้องสงสัย หลังจากแต่งงานกันได้หลายปี กลับกลายเป็นตัวฉันเองที่มีคำถามในใจ “ฉันรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?” ภาพสุดท้ายที่หยิบขึ้นมาจากห่อของสำคัญ ช่วยตอบคำถามนั้นได้ดี

ริมน้ำยามบ่าย AIT พ.ศ. 2542

ถ้าความรักเป็นรูปแบบหนึ่งของพลังงานที่ใช้ในการขับเคลื่อนชีวิต
ฉันก็เป็นคนหนึ่งซึ่งไม่เคยประสบภาวะขาดแคลนเลย

ขอบคุณเธอสำหรับเชื้อเพลิงคุณภาพดี
ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้สัมผัส “ความรัก” จากการกระทำ
ไม่ใช่เพียงคำที่พูดมา

คุณแม่โทรมาบอกว่าญาติๆ นัดทำบุญครบรอบ 7 วัน ให้น้าทิพย์ที่เพิ่งเสียชีวิตไปด้วยโรคมะเร็ง ในวันเสาร์ที่จะถึงนี้

ฉันจดลงในสมุดนัด พร้อมทั้งรับปากว่าจะไปแน่ๆ ก่อนที่คุณพ่อจะโทรมาบอกว่า ฉันไม่ต้องไปทำบุญงานศพก็ได้ เพราะวันเสาร์ที่จะถึงนี้เป็นวันเกิดของฉัน แต่ฉันก็ยืนยันที่จะไปร่วมทำบุญเช่นเดิม เพราะฉันไม่ได้ถือสาเรื่องการไปงานศพในวันเกิด

ฉันไปงานศพเพราะฉันมีความผูกพันกับผู้ตาย และอยากร่วมทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ ไม่ว่าวันนั้นจะเป็นวันอะไร

ชีวิตคนเราถ้าแยกแยะเรื่องราวต่างๆ ให้ชัดเจนได้
การตัดสินใจทำหรือไม่ทำอะไรจะง่ายขึ้นมาก