ฉันเป็นคนติดหมอนข้าง กอดแล้วอุ่นใจ ฝันดี หลับง่าย แต่ฉันไม่ติดคนไม่ติดใคร ไม่ต้องมีกลุ่มฉันก็ไปเองได้ หรือถ้าจะพูดให้ถูกคงต้องบอกว่า “ฉันไม่กล้าสนิทกับใคร”
แม้บางครั้งพบเพื่อนพึงใจ ที่ฉันอยากอยู่ใกล้ อยากใช้เวลา hang out ตามประสาคนขี้เหงา นั่นก็เป็นเรื่องชั่วคราว แม้ว่าอยากจะให้ดำเนินไปยืนยาว ก็ไม่อาจจะทำได้
ฉันมีอาถรรพ์ชีวิต เวลาเริ่มสนิทกับใคร มักมีอันต้องจากไกล
นั่นเป็นเรื่องที่ฉันสงสัยตลอดมาว่า … ทำไม?
จนกระทั่งได้วางดวงของตัวเอง
“เจ้าเรือนอริ” สถิตย์อยู่ ”ภพมรณะ” ตามตำราว่าเป็น “ดวงกินศัตรู” ใครคิดร้ายมักแพ้ภัยตัวเองแล้วจากไป โดยที่ฉันไม่ต้องทำอะไร นั่นก็เป็นข้อดี แต่บังเอิญเจ้าเรือนอรินี้ เป็น “เจ้าเรือนสหัสชะ” ซึ่งหมายถึงเพื่อนฝูงด้วย จึงทำให้ทุกครั้งที่สนิทกับใคร มักไม่ได้ใกล้
คำว่า “มรณะ” ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงความตาย แต่หมายถึงต่างประเทศ และแดนไกล หลายคนที่สนิทกันเคยพูดเล่นๆ ว่า ถ้าอยากไปเรียนต่อหรือไปทำงานต่างประเทศ ให้ตีสนิทกับฉัน รับรองสมใจ
นั่นเป็นเรื่องขำทั้งน้ำตา เป็นชะตาที่ฝืนไม่ได้ … ก็แค่เข้าใจ
บางคนที่รักใคร่และพึงใจ
ฉันจึงพยายามเหนี่ยวรรั้งตัวเองให้ห่างไว้
ไม่ใช่ไม่รัก ไม่แคร์ อย่างที่แสดงออกไป
คนปอดแหกอย่างฉันรับไม่ได้
ถ้าจะต้องเสียเธอไป
