“LOVE in PAIN”

เมื่อวันพุธที่ผ่านมาไปหากินไกลถิ่น ได้ไปนั่งทานข้าวมันไก่ กับปลากระพงลวกเจ้าอร่อย แถวหนองจอก ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมหานคร เป็นร้านข้างถนนที่ใครๆ ก็บอกว่าอร่อยนักหนา ข้างโต๊ะที่ฉันนั่งมีกระถางต้นไม้ก่ออิฐที่ชวนพิจารณา

  

คงใช้เวลาหลายปีกว่ารากของต้นไม้จะแทงทะลุกระถางออกมาได้อย่างนี้

ความอ่อนแอไม่ใช่จะแพ้ความแข็งแรงเสมอไป

ตราบใดที่ยังไม่เลิกล้มความพยายามและยังไม่หมดกำลังใจ
โอกาสที่จะเป็นอิสระและได้ทำตามใจ … ต้องมาถึงได้สักวัน

8 พ.ค. 52 วันวิสาขบูชา (วันที่พระพุทธเจ้า ประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน) คุณแม่ไปวัดของหลวงพ่อปราโมทย์ แต่ฉันไม่ได้ไปด้วย

9 พ.ค. 52 คุณแม่เอาหนังสือ ประมวลธรรมเทศนา ของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชโช มาให้ฉันที่บ้าน

  

หนังสือธรรมะเล่มใหญ่ที่สุดบนชั้นหนังสือ ขนาดเกือบเท่า A4
ปกแข็งเข้าสันเย็บอย่างดี ความหนา 640 หน้า (ประมาณ 1.75 นิ้ว)
แม่บอกฉันว่า “ค่อยๆ อ่าน ค่อยๆ ทำความเข้าใจนะลูก”

พอรับมาแล้วก็วางไว้บนโต๊ะทำงาน ยังไม่ได้คิดที่จะอ่าน เพราะเล่มใหญ่จนท้อ แต่พออาบน้ำอาบท่าเรียบร้อย ก็หยิบติดมือเข้าไปในห้องนอนตอนกล่อมเจ้าหมึก ครั้นได้อ่านคำอนุโมทนา คำนำ และสารบัญ ก็รู้สึกชื่นชมในความตั้งใจของผู้รวบรวมจัดทำ

หมึกหลับไปแล้ว แต่ฉันยังคงพลิกอ่านเนื้อหาในส่วนที่ 5 เรื่อง ธรรมที่ควรพิจารณา ที่เขียนเกี่ยวกับ หน้าที่ของชาวพุทธ อ่านไปอย่างช้าๆ เพียงแค่ 3-4 หัวข้อ จิตใจที่ว้าวุ่นก็เริ่มสงบลง

แม้ไม่มีบุญไปวัดในวันวิสาขบูชา แต่ยังพอมีบุญได้อ่านหนังสือประมวลธรรมะดีๆ ก่อนเข้านอน

• พอสติเกิดความทุกข์มันร่วงหายไปจริงๆ

• ถ้ายังไม่ใช่พระโสดาบัน ศรัทธาของเรายังเป็นศรัทธาที่กลับกลอกได้

• รู้ตามความเป็นจริง รู้ว่ารูปนามตกอยู่ใต้ไตรลักษณ์ (อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา) จึงเบื่อหน่าย จึงคลายกำหนัด ไม่ดิ้นรนเพื่อรักษาความสุข ไม่ผูกพันอยู่กับความทุกข์ จึงหลุดพ้นจากรูปนาม หลุดพ้นจากความถือมั่นในขันธ์

• ปุถุชน แปลว่า หนา (กิเลสหนา)

• งานหลักของเรา คือ ทำตัวให้พ้นสังสารวัฏ มิใช่ร่อนเร่ไปในสังสารวัฏ

• พุทธศาสนาสอนให้พึ่งตัวเอง ให้ใช้เหตุผล ไม่ใช่พึ่งตัวเองแบบวัวควายที่เอาแรงเข้าแลก สอนให้ใช้สติ สอนให้ใช้ปัญญา

• ปัญญาจริงๆ ไม่ได้เกิดจากการคิดเอาเอง การฟัง หรือการอ่าน เพราะคิดเอาเองนั้น คิดถูกก็ได้ คิดผิดก็ได้ มิจฉาทิฏฐิครอบงำ

• ศาสนาพุทธสอนวิธีหาความรู้ด้วยการสังเกตการณ์ ว่าใจของเราเป็นอย่างไร สังเกตไปเรื่อยๆ จนเห็นความจริงจึงเกิดปัญญา

• เรารักตัวเองที่สุดนะ แต่เราสนใจตัวเองน้อยที่สุดเลย เราฟังคนอื่น คิดเรื่องคนอื่น สนใจคนอื่น พึ่งคนอื่น มันเป็นจุดอ่อนนะ

• คนทั่วไปไม่ได้อยากรู้ทุกข์ คนทั่วไปอยากจะพ้นทุกข์ แต่พระพุทธเจ้าสอนให้รู้ทุกข์ ทุกข์ที่ไหน ก็รู้ลงไปที่นั่น ถ้าอยากละทุกข์แล้วดิ้นตลอดเวลา ยิ่งดิ้นยิ่งทุกข์

ตั้งใจว่าจะ ค่อยๆ อ่าน ค่อยๆ ทำความเข้าใจ ไปเรื่อยๆ และเริ่มลงมือปฏิบัติตามแนวสติปัฏฐานสี่บ้าง

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

… ทุกๆ อย่าง ก็ มี ที่ ทาง ของ มัน เอง …

การพยายามคิดให้เหมือนมนุษย์

… ยากว่ะ …

หมาไม่เข้าใจ

[G.M.]

มีคำอยู่หลายคู่ที่ฉันคิดหาความสัมพันธ์

สุข – ทุกข์
ดี – เลว
ฉลาด – โง่
รัก – ร้าย
อดทน – จากไป
เรื่องเล็ก – เรื่องใหญ่
ให้อภัย – ให้โอกาส

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ใน หนึ่ง คน สุข ปน กับ ทุกข์ เสมอ

ดี มัก ทน อยู่ ใน ขณะ ที่ เลว มัก อยู่ ทน

คน ฉลาด มัก เคย โง่ และ คน โง่ มัก อวด ฉลาด
บ้าง ฉลาด ใน เรื่อง โง่ โง่
บ้าง แกล้ง โง่ ใน เรื่อง ที่ ควร ฉลาด

ร้าย กับ คน ที่ รัก แล้ว ไป รัก คน ที่ ร้าย ร้าย
เป็น เรื่อง ธรรม ดา ที่ เกิด ขึ้น บ่อย
เจ็บ แล้ว ไม่ จำ

อด ทน รัก คน ที่ จาก ไป
ไม่ รู้ ทำ ได้ ยัง ไง
เรา มัก คิด อย่าง นั้น จน กว่า จะ ได้ เจอ กับ ตัว เอง

พอ เวลา ผ่าน ไป ก็ ไม่ มี เรื่อง ใด เป็น เรื่อง ใหญ่
ล้วน เป็น เรื่อง เล็ก ที่ พอ ทน ได้

ดัง นั้น เวลา เจอ เรื่อง ใหญ่ ก็ ไม่ ต้อง ตี โพย ตี พาย
แค่ ปล่อย ให้ เวลา ผ่าน ไป

ให้ อภัย เป็น สิ่ง ควร ทำ ไม่ ว่า จะ ช้ำ ยัง ไง
แต่ นั่น มัน คน ละ เรื่อง กับ การ ให้ โอ กาส

จึง ควร ให้ อภัย โดย ไม่ ต้อง คิด มาก
แต่ ควร คิด ให้ มาก ก่อน ให้ โอ กาส ที่ สอง กับ ใคร

 ล้วน เป็น เรื่อง กระ ท่อน กระ แท่น ใน ใจ