หลังจากได้ดู หนังของปี 2007 เรื่อง JUNO ฉันรู้สึกประทับใจทั้งแง่คิดชีวิตที่ผู้สร้างฝากไว้ และความลงตัวของดนตรีประกอบสไตล์โฟล์ค พยายามหาซื้ออยู่หลายเดือน ก็ไม่ประสบความสำเร็จ คงเพราะหนังออกจากโรงไปนาน

วันนี้หลังจากบริจาคโลหิตที่สภากาชาดไทย ก็ไปจอดรถที่สยามสแควร์ เดินเล่นเรื่อยเปื่อยจะไปสยามพารากอน เท้าสองข้างพาฉันไปหยุดหน้าร้านซีดี เหมือนมีคำสั่ง Auto Pilot คอยสั่งการ

พี่หาอะไรอยู่รึเปล่าครับ
(นั่นเป็นคำถามเอื้ออาทรจากคุณน้องหน้าร้าน)

มี Soundtrack JUNO ไหมคะ

ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรมากไปกว่าการปฏิเสธอย่างเคย แต่น้องคนนั้นเปิดตู้ที่อยู่ข้างใต้ คุ้ยข้าวของเสียงดังขลุกขลัก ก่อนจะหยิบซีดีปกสีส้มบาดตาขึ้นมาอย่างมีชัย

นี่ครับ ที่พี่กำลังหา ไม่ค่อยมีใครสั่งเข้ามาหรอกครับ

ไม่อยากคิดว่าเป็นผลบุญจากการบริจาคโลหิต
แต่ก็อดคิดไม่ได้

ใครยังไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้ ฉันแน่ใจว่าคุณพลาดความสนุกสนาน และการเติบโตจากวัยรุ่นเป็นผู้ใหญ่ ชนิดแสบๆ คันๆ ไปอย่างน่าเสียดาย

บางคำถามเกี่ยวกับ “ความรัก ครอบครัว และหัวใจ” ที่เรามักสงสัย หนังเรื่องนี้ก็มีคำตอบให้อย่างคลี่คลาย พร้อมทั้งโยนแง่มุมอื่นให้เราเก็บไปคิดแทนอย่างละเมียดละไม

ความพร้อม วัดกันที่ อายุ หัวคิด หรือ จิตใจ?
ครอบครัวที่อบอุ่น มีนิยามอย่างไร?
ความรักที่แท้จริง อยู่ในรูปแบบไหน?
ฯลฯ

you’re so nice and you’re so smart
you’re such a good friend i hafta break your heart
tell you that i love you then i’ll tear your world apart
just pretend i didn’t tear your world apart

เธอช่างแสนดีและฉลาดมาก
เธอเป็นเพื่อนที่ดีมาก … จนฉันต้องหักอกเธอ
ฉันบอกว่ารักเธอ แล้วก็ฉีกโลกของเธอเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
สมมติว่าฉันไม่ได้ทำอย่างนั้นละกันนะ

[บางส่วนจากเนื้อเพลง So Nice So Smart]

เคยบริจาคโลหิตครั้งแรกตอนเป็นนิสิต และอีกครั้งตอนเป็นอาจารย์ หลังจากนั้นก็มีแต่ความตั้งใจที่ยังไม่ได้โอกาสเหมาะ

ตอนบ่ายสี่โมงเย็น (16.00 น.) ขับรถไปทางถนนอังรีดูนังต์ มุ่งหน้าสู่สยามพารากอน เห็นป้ายหน้าสภากาชาดไทยเขียนว่าต้องการโลหิต 40,000 ยูนิต แต่มีคนบริจาคแค่สามพันกว่ายูนิตต่อวัน เลยตัดสินใจปุบปับเลี้ยวรถเข้าไป

สภากาชาดไทยรับบริจาคเลือดถึงเวลา 16.30 น. เลยได้บริจาคโลหิตครั้งที่ 3 ในชีวิต สมความตั้งใจ และยังได้แจ้งความประสงค์บริจาคเลือดตัวอย่างเพิ่มเติม เพื่อตรวจความเหมาะสมในการบริจาคสเต็มเซลล์เพิ่มเติมด้วย

ใครที่คิดว่าการมาบริจาคโลหิตนั้นเสียเวลา อยากยืนยันว่าไม่ได้เสียเวลามากอย่างที่คิด ตั้งแต่กรอกประวัติ วัดความดัน ตรวจกรุ๊ปเลือด วัดความเข้มข้น บริจาคเลือด 1 ถุง (450 cc.) และดื่มโอวัลตินเย็น ใช้เวลารวมทั้งสิ้น เพียงแค่ 30 นาที

เรื่องที่ไม่ได้วางแผนล่วงหน้ามักราบรื่นกว่าที่คิด
… นี่แหละชีวิต …

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ถ้าจะมีเรื่องน่าเซ็งก็ตอนที่คุณป้าอายุห้าสิบกว่าๆ ท่าทางเหมือนคุณครูระเบียบรัตน์ มาวัดความดัน ซักประวัติ ก่อนตรวจกรุ๊ปเลือดของฉัน

ความดันต่ำนะ พักผ่อนพอรึเปล่า

พอค่ะ ความดันต่ำเป็นปกติค่ะ

หูข้างที่เจาะสามรูเนี่ย เจาะมานานรึยัง
(ถ้าเพิ่งเจาะหู หรือเพิ่งสักร่างกาย แล้วยังไม่ครบ 1 ปี จะบริจาคเลือดไม่ได้)

หลายปีแล้วค่ะ
(สายตาคุณป้ายังคงสำรวจความเรียบร้อยของฉันอย่างไม่เกรงใจ)

รอยสักที่หลังนั่นนานรึยัง

หลายปีแล้วค่ะ

เคยบริจาคเลือดมาก่อนไหม

เคยค่ะ หนูเขียนไว้ในประวัติแล้ว

ครั้งแรกบริจาคที่ไหน เมื่อไหร่

บริจาคที่นี่ค่ะ ตอนเป็นนิสิตจุฬาฯ
(คุณป้าเงยหน้าจากประวัติเหมือนไม่เชื่อสายตาแล้วเปลี่ยนประเด็นใหม่)

แฟนเที่ยวผู้หญิงรึเปล่า

คะ?

แฟนหนูน่ะเที่ยวกลางคืนนอนกับคนอื่นรึเปล่า
(การดูเหมือน bad girl ของฉัน ทำให้เขาได้ข้อหา bad boy ไปด้วย)

ไม่มั๊งคะ (ถ้าเค้านอนกับคนอื่น คงไม่บอกกันง่ายๆ)

ทำผมสีนี้ ทำตัวแบบนี้ แฟนเค้าไม่ว่าเหรอ เค้าชอบเหรอ
(นี่มันละลาบละล้วง เกินกว่าการตรวจสอบคุณภาพโลหิตแล้วนะคะ)

ไม่ว่าค่ะ (ฉันพยายามข่มเสียงให้สุภาพ
ทั้งที่อยากตะโกนใส่หน้า “เค้าจะชอบหรือไม่ชอบก็ไม่เกี่ยวกับคุณป้า”)

กลับมาส่องกระจกที่บ้าน ฉันเองก็ดูใกล้เคียงกับ bad girl จริงๆ นั่นหละ จึงไม่ใช่ความผิดของคุณป้า ที่มองฉันอย่างกล่าวหา นั่นเป็นสิทธิ์โดยชอบธรรม ในกระบวนการกลั่นกรองผู้บริจาคโลหิตของคุณป้า ฉันแค่รู้สึกว่า …

สีผมใหม่กับไฮไลท์ที่น้องคนสนิทให้ความเห็นว่า “ห้าวเป้ง” มากมาย
ฉันดีไซน์เอง แล้วบอกให้เขาทำให้ ช่างยังถาม แน่ใจ?

… แล้วก็พบว่า …

ทรงผมใหม่สามารถกลั่นกรองผู้คนที่ได้ประสบพบหน้า
บ้างตัดสินคนที่หน้าตา บ้างมองคนได้ลึกกว่า

… สำหรับฉัน …

มันไม่ใช่การประกาศเจตนารมณ์ที่แตกต่างบนหัว
มันก็แค่ทรงผม มันก็แค่แฟชั่น มันก็แค่นั้น

ใต้สีผมยังมี “สมอง” กับ “หัวใจ”
ที่ไม่สนว่าใครจะมองในมุมไหน
เพราะฉันไม่ได้รุกรานสิทธิ์ของใคร