หลังจากดู “ก้านกล้วย 2″ ที่สยามพารากอนกับหมึก ฉันก็แวะไปหาพ่อกับแม่ที่บ้าน เพราะเด็กแผนสูงจะไปค้างคืนที่นั่น ส่วนฉันแค่จะไปอาศัยรับประทานอาหารเย็น

ทีแรกว่าจะกลับหลังอาหาร แต่แม่ชวนนั่งดูหนังเกาหลี “ลีซาน” แม้ฉันจะไม่ค่อยได้ดูละครพวกนี้ แม่ก็ช่วยสรุปความเป็นมาให้ในช่วงพักโฆษณา ลีซานเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ฝ่าบาทจะปลดองค์รัชทายาททำไม และอีกหลายคำถามที่แม่ช่วยให้ความกระจ่าง จนดูต่อได้ไม่มึนงง

มารู้สึกตัวอีกทีตอนลีซานจบเกือบสองทุ่ม เลยอาบน้ำอาบท่าค้างซะที่นี่ แล้วค่อยกลับเช้าวันพรุ่งนี้ น่าจะเป็นโอกาสดี

มานอนค้างคืนบ้านนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?
- ก็ นาน จน จำ ไม่ ได้ -

หมึกขึ้นไปนอนที่ชั้นสองในห้องของพ่อกับแม่ ส่วนฉันเลือกนอนในห้องทำงานชั้นล่าง แม้จะมีห้องนอนของตัวเองอยู่ชั้นบน เพราะห้องทำงานมีคอมพิวเตอร์ให้ใช้ แล้วพอง่วงจนทำงานไม่ไหว ก็ไม่ต้องไปหาที่นอนไกล ข้างโต๊ะคอมพ์ก็มีตั่งนอนเล่นอยู่ใกล้ๆ สมัยเรียนก็อาศัยนอนในห้องทำงานบ่อยไป

คืนนี้ไม่ได้เตรียมการ ไม่มีหนังสือมาอ่าน ไม่มีงานมาทำ ได้อยู่เงียบๆ คนเดียวกับตัวเอง ในห้องที่คุ้นเคยที่สุด ทำให้จิตใจเบาสบาย ความรู้สึกตึงเครียดต่างๆ ก็คล้ายถูกปัดเป่าให้จางหาย

… ฉัน เริ่ม เข้า ใจ …
แท้จริงแล้วการพักผ่อนไม่ได้หมายความว่าต้องเดินทางไกล
พักผ่อนนั้นอยู่ที่ใจ

วันเสาร์นี้ว่านหยุดงานรึเปล่า

หยุดนะ

ไปดูหนังกันไหม

เสาร์นี้ว่านนัดกับแจนจะไปหอศิลป์ เพราะที่หอศิลป์มีนิทรรศการภาพเขียนของศิลปินคนโปรดน่ะ

งั้นไม่เป็นไร หนังเพิ่งเข้าใหม่ ยังฉายอีกสองอาทิตย์

อาทิตย์หน้ามีวันหยุดยาวติดกันสามวัน ไปเที่ยวทะเลกันนะ

ผมมีงานต้องพาลูกค้าไปอยุธยา

แล้วถ้าเลื่อนไปอีกอาทิตย์นึงล่ะ ค้างแค่คืนเดียวก็ได้

ช่วงนี้มีงานต้องพาลูกค้าออกต่างจังหวัดบ่อย ผมเหนื่อยแล้วก็อยากพัก แค่ไปดูหนัง แล้วหาอะไรอร่อยๆ ทานตอนกลางวันได้ไหมว่าน

ก็ได้ … โอเค

+ + + + + + + + + + + + + + +

ในชีวิตสมรสที่มีเหตุผลและการประนีประนอมเป็นพื้นฐาน
ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นดี … ไม่มีปัญหา

เล็ก เล็ก – น้อย น้อย – นิด นิด – หน่อย หน่อย
 ค่อยสะสมอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ

ต่างฝ่ายต่างมองตัวเองเป็นใหญ่ อัตตาแห่งตนเติบโตตามวัย
แต่ภายนอกนั้น … ก็ได้ โอเค ไม่เป็นไร
จนลืมเลือนความต้องการที่แท้ … ก็ได้ โอเค ไม่เป็นไร

พูด บ่อย จน ขึ้น ใจ