“คิดถึง” นั้นเป็น “ทุกข์”
“อยากเลิกคิดถึง” ก็เป็น “กิเลส”
จึงกลายเป็นดับเบิ้ลทุกข์สองเท่าทันตาเห็น

อยากเลิกคิดถึง ยิ่งคิดถึงมากไปใหญ่
คำสอนแนวพุทธท่านว่า อย่าฝืน อย่าห้าม อย่าหักใจ
แค่รับรู้ว่า “คิดถึง” เกิดอยู่ข้างใน

ไม่ปรุงให้มาก ไม่ทอนให้น้อย แค่ปล่อยให้เป็นไป
รับรู้ด้วยสติว่า “คิดถึง” เกิดขึ้น ตั้งอยู่ โดยไม่บังคับ
… แล้ว มัน จะ ดับ เอง ได้ …

เมื่อเธอคิดถึง เขาไม่ต้องรู้ แต่เธอต้องรู้
และเฝ้ารับรู้การเกิดดับของความรู้สึกอันเป็นธรรมดาให้เท่าทัน

คิดถึงทุกวัน
คิดถึงอาทิตย์ละครั้ง
คิดถึงเดือนละครั้ง
… และ ห่าง ขึ้น เรื่อย ไป …

เมื่อบุคคลผู้เป็นสมุหทัยแห่งทุกข์จากไกล
ใครจะสามารถจมอยู่กับความคิดถึงได้ทุกลมหายใจ
ถึงที่สุดแล้วก็เลิกคิดถึงกันได้ โดยไม่ต้องดิ้นรนมากมาย

คิดถึง ก็ให้รู้ ว่าคิดถึง
… แล้ว ดำ เนิน ชี วิต ต่อ ไป …