มีเหตุให้ต้องแวะไปนั่งอ่านหนังสือรอเวลาที่ออฟฟิศเก่า เพราะมีเวลาว่าง 2 ชั่วโมง ก่อนจะต้องไปที่อื่นต่อ ถ้ากลับเข้าบ้าน หย่อนก้นยังไม่ทันหายร้อนก็ต้องออกมาอีก

บรรยากาศที่มหาวิทยาลัยก้าวหน้าทันสมัยขึ้นอย่างที่คาดการณ์ไว้ มีตึกใหม่โผล่ขึ้นมาตรงด้านหน้า ที่เมื่อก่อนเคยเป็นสนามหญ้า มีเก้าอี้ม้าหินให้นั่งอ่านหนังสือใต้ร่มเงาไม้ ลมเย็นสบาย ทำงานอยู่ที่นี่ตั้งหลายปี ไม่เคยมีโอกาสลงมานั่งที่ม้าหินอย่างนี้

ที่ฉันชอบที่สุดคืออินเทอร์เน็ต Wifi ที่ครอบคลุมทุกตารางนิ้วของพื้นที่ หิ้วโน๊ตบุ๊คไปเครื่องเดียว ก็ปักหลักเปิดออฟฟิศเล็กๆ ชั่วคราวได้ ท่ามกลางบรรยากาศใกล้ชิดธรรมชาติ

ระหว่างที่นั่งอ่านหนังสืออย่างสบายอารมณ์ ก็ได้พบเพื่อนร่วมงานเก่าๆ ที่บังเอิญเดินผ่านมา บ้างไถ่ถามความเป็นมา บ้างใคร่รู้ความเป็นไป ล้วนเป็นคำทักทายที่ทำให้ฉันได้ใช้ความคิด

“สบายดีรึเปล่า?”

“ชีวิตเป็นไง ธุรกิจยังดีอยู่ไหม?”

“เลิกทำร้านกาแฟกับร้านเบเกอรีแล้วทุกวันนี้ทำอะไรล่ะ?”

“ทำงานอยู่ที่บ้าน เบื่อใช่ไหม?”

“ติดตามข่าวพี่อยู่เรื่อยๆ จะเรียนอะไรนักหนา ทำไมพี่ไม่เรียน ป.เอก ถ้าเรียน ป.เอก ชีวิตพี่จะไม่ฟุ้งซ่าน ผมว่าป่านนี้พี่จบ ป.เอก ไปแล้ว”

ล้วนเป็นความรู้สึกของผู้พูด เป็นความปรารถนาดีจากโลกอีกใบ ทำให้ฉันเข้าใจว่าคนเรามักตัดสินใครๆ จากบรรทัดฐานของตนเองเป็นส่วนใหญ่ พวกเขามักคิดว่า การที่เรามีชีวิตแตกต่างจากเขา แปลว่าเราไม่มีความสุข

สาระของชีวิตในความคิดของคนเรานั้นแตกต่างกันไป
ไม่มีใครได้อะไรไปทั้งหมด

ทุกวันนี้ฉันทำงานในรูปแบบที่มนุษย์เงินเดือนไม่คุ้นเคย และคนที่ชินกับการมีเงินเดือนอาจจะรับไม่ได้เลย กับความไม่แน่นอนของรายรับและรายจ่าย แต่ฉันก็มีความสุขดี กับเวลาทั้งหมดที่ฉันเป็นเจ้าของ และสามารถจัดสรรมันได้อย่างใจ แค่ต้องตระหนักว่า การวางแผนทางการเงินเป็นเรื่องสำคัญสำหรับการใช้ชีวิตแบบนี้

“ป.เอก ไม่ใช่เป้าหมายในชีวิตพี่” จำได้ว่าตอบไปอย่างนั้น
คงเป็นคำตอบที่คนถามยังไม่เข้าใจความหมายที่แฝงไว้อยู่ดี

สิ่งมีชีวิตนอกตำรา ยังคงค้นหาเส้นทางแห่งหัวใจ
ล้มๆ ลุกๆ แต่สนุกอย่าบอกใคร