Archive for January 29th, 2009

Jan 29

อาจจะเป็นคนเดียวกันก็ได้

ตั้งใจจะรื้อแค่เอกสารเก่าๆ ที่ไม่ได้ใช้ทิ้งไป และเตรียมเอกสารสำหรับจ่ายภาษี เดือนมีนาคม 2552 ให้เรียบร้อย แต่กลายเป็นวันเปิดกรุสมบัติเก่าไปซะได้

เอกสารเก่า ข้อมูลเก่า ซีดีเก่า หนังเก่า บัตรสมาชิกเก่า ใบรับประกันเก่า การ์ดวันเกิดเก่า การด์วาเลนไทน์เก่า ตลอดจนรูปถ่ายสมัยพระเจ้าเหา ไม่น่าเชื่อว่าฉันฝังตัวเองอยู่ในซากแห่งอดีตกว่าครึ่งวัน

ข้อความในการ์ดบางใบซึ้งกินใจ จนรู้สึกคล้ายเจ้าของลายมือมาอ่านให้ฟังใกล้ๆ เธอจะรู้ไหม … บางคนหายไปจากวงโคจรของชีวิต แต่ไม่เคยหายไปจากความทรงจำ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

บางคนที่คบหาอาจจะทำให้รู้สึกว่า … เขา คือ “คนที่ใช่”
แต่เมื่อความสัมพันธ์ดำเนินไป

“คนที่ใช่” กับ “คนที่ไม่ใช่” อาจจะเป็นคนเดียวกันก็ได้

ไม่มีใคร “ใช่ทั้งร้อย” สำหรับใคร

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เมื่อตอนบ่ายดูหนังอีโรติคเรื่อง The Intimate ที่คุ้ยได้จากตู้ซีดี นอกจากฉากอีโรติคที่ฉันลงมติว่าอาร์ตดี (ในเวอร์ชันที่ไม่มีเซ็นเซอร์ให้เสียอารมณ์) ความหมายบางอย่างที่อยู่ระหว่าง “ความสัมพันธ์” กับ “การแต่งงาน” ก็ถูกซ่อนเอาไว้อย่างแนบเนียนในหนังเรื่องนี้

“ถ้าคุณพบคนที่ใช่ คุณจะทำยังไง”

“ฉันจะชกหน้าเค้า” (เพราะฉันกำลังจะแต่งงาน)

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

“เรายกเลิกการแต่งงานไหม”

“ขอร้อง อย่าทำให้ผมโมโห”

“ถ้าฉันเป็นนรกของคุณ คุณจะเลิกกับฉันก็ได้”

“คุณรู้ไหม เมื่อเวลาผ่านไป นรกมันก็ขยายใหญ่เท่าความรักของเรา”

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

“ถ้าผมคิดถึงคุณจะทำยังไง”

“อย่าทำอย่างนี้ เราตกลงกันแล้วนะ”

“อืม”

“พรุ่งนี้คุณก็จะไปแล้วนี่”

“ผมอาจจะกลับมา เมื่อผมกลัวว่าจะลืมหน้าคุณ”

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

การร่ำลาเป็นกระบวนการที่คนเรากระทำ
เมื่อคิดว่าอาจจะมีโอกาสพบกันยาก หรืออาจจะไม่อยากพบกันอีก

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด
ไม่ว่าอนาคตจะสอดคล้องกับความจริงหรือไม่

เรามักไม่อยากให้การร่ำลาเศร้าเกินไป

“แล้วค่อยนัดเจอกันนะ” … แม่ม หายหัวไปหลายปีละ
“แล้วจะโทรหานะ” … แม่ม ไม่เคยโทรมา

คนที่ใจห่วงหา ไม่ต้องสัญญา ก็มักจะติดต่อมา

อย่าไปยึดติดอะไรกับคำสัญญา
พรุ่งนี้ กับ ชาติหน้า ไม่รู้อะไรมาก่อน

2
comments

Jan 29

หมดแรงครับ

หมึกเป็นเด็กสุขภาพดี ไม่ค่อยไปติดเชื้อหวัดเชื้ออะไรมาจากไหนง่ายๆ แต่มีปัญหาเกี่ยวกับระบบทางเดินอาหารอยู่บ่อยๆ อาเจียน ปวดท้อง ท้องเสีย เป็นอาการพื้นฐานขั้นต้น เพราะกินไม่ค่อยเลือก บางทีเล่นมาจากไหนก็ไม่รู้ มือยังไม่ทันล้าง กว่าฉันจะเห็นก็หยิบโน่นหยิบนี่กินไปไม่รู้กี่อย่างแล้ว 

เมื่อวันจันทร์ (ตรุษจีน) ที่ฉันยืนยันให้ไปโรงเรียน กลายเ็ป็นว่าขากลับพอลงมาจากรถโรงเรียนก็ลงไปกองอยู่ที่พื้น ปวดท้อง อาเจียน และท้องเสียจนหมดแรง หิ้วไปโรงพยาบาลเซ็นต์หลุยส์ ต้องใส่รถเข็นเพราะไม่มีแรงเดิน

คุณหมอถาม “นอนโรงพยาบาลให้น้ำเกลือไหม?”

หมึกตอบง่ายๆ “ครับ ไม่ไหวครับคุณหมอ” ง่ายจนฉันเองยังแปลกใจ

hospital01

ในใบรับรองแพทย์เขียนว่า “ลำไส้อักเสบ” … สู้ๆ คร๊าบบบบบ

hospital02  hospital03

ฉันนอนเฝ้าที่โรงพยาบาลเอางานไปทำด้วย หมึกหลับสบายไม่มีงอแง หลังอาหารเช้าพยาบาลมาเช็ดตัวให้ แล้วบอกให้หมึกลงจากเตียงไปนั่งที่โซฟาก่อน เพราะจะเปลี่ยนผ้าปูเตียง พ่อหนุ่มน้อยของเราออกอาการอ้อนพยาบาล “หมดแรงครับ ยังเดินไม่ไหว พี่ช่วยพยุงหน่อย”

พอพี่พยาบาลออกไปจากห้อง หมึกก็ถามฉัน “กลับบ้านได้รึยัง”

“ถ้าหมึกยังไม่มีแรงคุณหมอคงไม่ให้กลับหรอก”

“โอ๊ย หายแล้วครับคุณแม่ หมึกอยากกลับบ้าน”

ตอนสิบโมงครึ่งที่คุณหมอมาดูอาการ คนป่วยก็แทบจะลากเสาน้ำเกลือวิ่งวุ่นไปทั่้วแผนกเด็ก จนพี่พยาบาลคนเดิมแซวว่า “อ้าว มีแรงเดินแล้วเหรอ”

นั่นคงเป็นสาเหตุที่คุณหมอบอกว่า “เดี๋ยวจัดการให้กลับบ้านภายใน 15 นาที เลยนะ”

5
comments

Jan 29

“ฉัน” ในครอบครัวของ “เขา”

ถ้าเด็กเป็นพันธะทางเคมีที่เชื่อมคนสองคนไว้ด้วยกัน พ่อก็อยู่ทางขวา แม่ก็อยู่ทางซ้าย แต่เราไม่ได้มีกันแค่สามคน เรายังมีครอบครัวทางขวา กับครอบครัวทางซ้าย ที่ต้องไปมาหาสู่ ที่ต้องเรียนรู้และยอมรับกันและกัน

การเข้าไปในอีกครอบครัวคนเรามักต้องปรับตัว
แต่ก็ไม่น้อยไปกว่าการที่อีกครอบครัวต้องปรับตัวเช่นกัน

เข้าเมืองตาหลิ่วอาจจะต้องหลิ่วตาตาม แต่ธรรมชาติของคนไม่เหมือนกัน ฝืนทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวตนข้างในจะไปได้ไกลสักกี่น้ำ สำหรับครอบครัวที่เปิดใจ เราไม่ต้องหลิ่วตาตามใคร แค่เป็นตัวของตัวเองอย่างจริงใจ

ฉันเพิ่งได้รับภาพที่น้องเหม่เม๊ถ่ายไว้ตั้งแต่วันปีใหม่ (2552) ฉันกับครอบครัวของเขา ตอนที่ฉันรู้จักทุกคนใหม่ๆ เราเหมือนจะไม่มีทางไปกันได้ แต่สิบปีผ่านไปกลับกลายเป็นมื้ออาหารที่อบอุ่นจนน่าประหลาดใจ

newyear2552-01

คนทางขวายืนอยู่ทางซ้าย คนทางซ้ายยืนอยู่ทางขวา
“ฉัน” ในครอบครัวของ “เขา” ยังคงเป็นตัวของตัวเองไม่เปลี่ยนไป
จำไม่ได้เลยว่าตัวเองทำท่าอย่างนั้นตอนถ่ายรูปหมู่ (เง้อ)

newyear2552-02

ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปด้วยกัน ขอบคุณเหม่เม๊ที่เก็บความทรงจำพวกนี้ไว้ให้นะ

newyear2552-03

newyear2552-04

ภาพแอบถ่ายแบบนี้ทำให้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมคนบางคนถึงน้อยใจ
“ไม่ว่าจะอยู่ด้วยกันนานแค่ไหน ก็ยังรู้สึกว่าเข้าถึงเธอไม่ได้”
นั่นเป็นเรื่องที่ฉันต้อง “ขออภัย”
โลกส่วนตัวของฉันติดกระจกนิรภัย มองผ่านได้แต่ไม่มีประตูสำหรับใคร

2
comments