ฉันเป็นคนตรงไปตรงมา
อะไรที่ทำได้ก็รับปาก อะไรยากลำบากก็ไม่เคยเกรงใจ
คนเราต้องเรียนรู้ที่จะปฏิเสธให้เป็น

… แต่ …

กับบางคนที่พิเศษ นอกจากไม่ถามสาเหตุ ก็ไม่ได้ตั้งโปรแกรมสำหรับปฏิเสธ

คนอย่างเธอ ถ้าไม่ลำบาก คงไม่เอ่ยปากกับฉัน

สิ่งที่เธอขอมา ฉันตอบว่า “ได้” ทันทีทันใด
สั้นๆ ง่ายๆ เหมือนไม่ได้คิดมากมาย
ไม่อยากรู้ที่มา ไม่เสาะหาที่ไป ไม่ตั้งคำถามอะไร

แค่อยากให้เธอรู้ ที่รับปากไปอย่างนั้น
ไม่ได้แปลว่า ฉันสามารถทำมันได้ง่ายๆ อย่างที่รับปากไป
แต่แปลว่า ฉันรับปากเธอแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร ยังไงก็จะจัดการให้

ฉัน อยาก ให้ เธอ สบาย ใจ

ใครๆ ในโลกนี้ก็มีปัญหา ร้อยแปดพันห้า
ฉันเองก็มีปัญหาไม่ต่างจากคนทั่วไป
ในขณะที่ช่วยเหลือคนทั้งโลกไม่ได้ ก็ต้องเลือกว่าจะช่วยใคร

อย่าถามฉันเลยว่า “ลำบากไหม?”
ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันน่ะ … คงมีทางไป

เกิดเป็นคน ถ้าจะแยกแยะแค่ ดี หรือ ไม่ดี คงหยาบไป
คุณจึงไม่เคยพอใจในความดีของใคร
ฉันจึงได้ยินคุณพูดเสมอมา “เอ้ เธอก็ดีนะ แต่ว่า …”

คนบางคนยอมรับตัวตนอย่างที่เราเป็นไม่ได้ จึงมีข้อตำหนิมากมายที่อยากให้เราเป็นไปได้อย่างใจเขา ความต้องการเหล่านั้นไม่เคยสิ้นสุด ไม่เคยหยุด ไม่เคยพอ ทำให้ความผิดทั้งหมดในโลกนี้ ดูเหมือนจะเป็นของเรา ที่เด็กกว่าและดื้อด้านกว่าในสายตาเขา

ฉันไม่ดี ปรับตัวอย่างไรก็ยังไม่ดี
ที่จริงในมุมมองของคุณ ฉันคงไม่มีทางดีพอในชาตินี้

ช่างมันเถอะถ้าเราไม่ต้องเกี่ยวข้องสัมพันธ์กัน
แต่ มัน ไม่ ใช่

ฉันนึกสงสัยเสมอมาว่า มันจะมีหนทางที่เราจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้ไหม ไม่ใช่พบกันทีไรก็มีแต่เรื่องที่ทำให้อารมณ์จี๊ดขึ้นมาได้ง่ายๆ ทุกครั้งทุกทีเวลาสนทนา ก็จะมีหนึ่งคนไม่พอใจ คุณหรือฉันก็ขึ้นกับว่าจะเป็นใคร

ในชีวิตคนเราก็มีบางภาพที่เราจำเป็นต้องสร้างและต้องอดทน บ้างสร้างเพื่อหลอกคนอื่นให้สบายใจ บ้างสร้างเพื่อหลอกตัวเองให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ แต่ฉันไม่ชอบหลอกใคร ฉันไม่อยากตอแหลเพียงเพื่อให้คุณสบายใจ มันไม่ใช่นิสัยที่แม่สอนฉันมา

ฉันไม่อยากได้อะไร ไม่ได้อยากให้คุณเป็นแบบไหน

แค่อยากขอร้องให้คุณ … ปล่อย วาง ฉัน

อย่า ฝืน ธรรม ชาติ กัน อีก เลย