เวลาเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ โปรแกรมสนทนาทั้งสองโปรแกรม ก็จะเริ่มต้นทำงานโดยอัตโนมัติ คือ Windows Live Messenger (บางคนเรียก MSN) กับ Camfrog Video Chat (บางคนเรียก กบ)

แม้ฉันจะไม่ชอบทักใครก่อนถ้าไม่รู้จัก และไม่ชอบสานสัมพันธ์กับใครสุ่มสี่สุ่มห้าถ้าไม่สนใจ แต่ฉันก็มักจะออนไลน์ไว้ ทั้งในเวลาทำงาน เวลาพักผ่อน และเวลาว่างๆ

การได้เห็นว่ามีใครออนไลน์ ทำให้รู้สึกว่าโลกนี้มันไม่ได้เดียวดาย อาจจะเป็นแค่เพื่อนของเพื่อนของเพื่อน หรือเป็นแค่คนไกลๆ ที่นับญาติกันแทบไม่ได้ ก็ยังรู้สึกดีกว่าไม่มีใคร

ยิ่งเวลาที่ฉันได้อ่าน “คำต่อท้ายชื่อ” ของคนอื่น แล้วแอบจินตนาการเรื่องราวเบื้องหลังคำต่อท้ายชื่อเหล่านั้น มันก็คล้ายกับว่า เรามีโอกาสได้แบ่งปันความรู้สึกกัน แม้ในผู้คนเหล่านั้น แค่ออนไลน์พร้อมกัน … ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ

บรรณาการแทนความคิดถึงและห่วงใยสำหรับปีใหม่ 2552 จากฉัน ถูกส่งไปยังเพื่อนๆ และญาติๆ ตั้งแต่ก่อนปีใหม่ แต่ละคนก็อาจจะได้ผลิตภัณฑ์จากใจต่างๆ กันไป เช่น หนังสือธรรมะ โปสการ์ดกวนๆ ส้มลังเล็กจากสวนที่บ้าน ฟรุ๊ตเค้กแสนอร่อย SMS อีเมล์ ฯลฯ

เธอทำอะไรกันบ้างใน “คืนข้ามปี”?

ฉันเหรอ?

หลังจากที่อยู่ในโลกออนไลน์ “ทุกคืน” ตลอดปี 2551
ฉันรู้สึกว่าอยากอยู่กับตัวเองใน “คืนข้ามปี”
ฉันมันก็พวกประหลาดอย่างนี้

ดังนั้น หลังจากเขียนบล็อคสุดท้าย “เส้นขอบฟ้า กับ รั้วบ้าน” ฉันก็หลีกเร้นตัวเองจากอินเทอร์เน็ตออกมาอยู่ลำพัง นั่งทำงาน คิดโน่น คิดนี่ แล้วก็ดูหนังซีรีส์ที่อยากให้จบซะที

เข้านอนตอนห้าทุ่มครึ่ง แต่ยังไม่หลับ “คืนข้ามปี” กลายเป็นคืนที่หลับยาก เพราะคิดถึงคนโน้นคนนี้ พยายามจะโฟกัสอยู่ที่ลมหายใจของตัวเอง “พุท-โธ” ไปเรื่อยๆ ให้จิตใจสงบ จนกระทั่งเสียงพลุดังสนั่นหวั่นไหวจากทั่วทุกทิศ ก้าวผ่านเข้าสู่ปีใหม่ ก็ยังคงนอนกอดหมอนข้างลืมตาอยู่อีกนาน กว่าจะหลับได้

ตื่นเช้ามาตอนเจ็ดโมง โทรไปสวัสดีปีใหม่คุณพ่อกับคุณแม่เป็นอันดับแรก (โทรก่อนแปรงฟัน 555+) แล้วก็มานั่งอ่านข้อความ SMS ในโทรศัพท์มือถือ และอีเมล์ที่ส่งมาจากเพื่อนๆ ฉันตอบกลับข้อความ SMS ทีละข้อความ และอีเมล์ทีละฉบับ … ทุกคนล้วนเป็นคนสำคัญ

ขอบคุณที่คิดถึงฉัน ขอบคุณที่ยังมีกัน
ขอบคุณสำหรับทุกๆ ข้อความ และอีเมล์นะคะ

+ + + + + + + + + + + + + + +

เธอทำอะไรกันบ้างใน “คืนข้ามปี”?