เมื่อปี พ.ศ.2536 รหัสนักศึกษาของฉัน 3625181
รหัสที่ทำให้ฉันได้พบกับเพื่อนๆ ภาควิชาคณิตศาสตร์
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
บรรยากาศหลังหม้อสุกี้ทำให้ฉันรู้สึกว่า
15 ปี ผ่านไป ไม่มีใครอยู่ที่เดิม
แม้จุดเริ่มต้นจะคล้าย แต่เป้าหมาย … ต่างกันเหลือเกิน
เมื่อเราเริ่มทำผิดครั้งแรก
ก็มีแนวโน้มที่จะเราจะทำผิดซ้ำซาก อยู่ในวังวนเดิมๆ
จนกว่าเราจะกล้าพอที่จะก้าวออกมา … จากบ่อน้ำตา
ความผิดพลาดที่เคยทำอาจจะตามหลอกหลอน
… แต่ …
คนเราไม่มีทางร้องไห้ในเรื่องเดิมได้มากกว่าเก่า
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
เคยคิดว่า ผืนน้ำในใจ สงบนิ่งแล้ว
จนกระทั่งเธอโยนหินลงมา
… จ๋อม …
หินจมลงไป
เหลือแค่ฉันกับคลื่นที่แผ่กระจาย
สั่นสะเทือนไปเป็นวงกว้าง
เธอรู้ใช่ไหม
การทำให้ผิวน้ำราบเรียบนั้น ไม่ง่ายและใช้เวลา
ถ้าใครคนนั้นไม่ใช่ “เธอ” มันคงน่าหงุดหงิดใจ
แต่ในกรณีนี้
อยากให้คนที่โยนหินก้อนนั้นรู้ว่า
… ผิวน้ำ โคตร ดีใจ …
เติบโตผ่านคืนวัน
… โง่ ฉลาด โง่ ฉลาด โง่ …
ยังคงดำเนินไป
บทเรียน
มีไว้ทบทวนและจดจำ
และนั่นทำให้ฉันต้องย้อนถามตัวเอง
… ว่า …
“เสียมันไป” หรือ “ไม่เคยมี”
… เพราะ …
ถ้าเราไม่ได้มีมันตั้งแต่แรก ก็ไม่อาจจะนับได้ว่าเสียไป
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
ในดินแดนที่ไม่มีใครชนะอย่างแท้จริง
ถ้าเราแพ้ตัวเอง เราจะเสียทุกอย่าง
เมื่อวานนี้ (19/12/2008) พาหมึกไปชม Christmas Concert 2008 ซึ่งเล่นโดยวง Sunrise String Ensemble (SSE) ที่อาคาร Settrade วงนี้เป็นวงเครื่องสาย ที่ก่อตั้งโดย อ.พูนโชค กุหลาบวงษ์ สมาชิกในวงมีหลากอายุ ตั้งแต่ 7 - 8 ขวบ เรื่อยไปจนถึงวัยผู้ปกครอง
วงนี้ประกอบด้วย ไวโอลิน 4 แนว (แนวทำนองหลัก และแนวประสาน) ส่วนเชลโล ดับเบิลเบส และเปียโน มีอย่างละ 1 แนว เล่นเพลงคริสต์มาสได้ร่าเริงมีสีสัน และอบอุ่นมาก ผู้ชมแน่นห้องประชุมจนบางส่วนต้องนั่งที่ขั้นบันไดทางเดิน
ฉันอยากให้หมึกได้ซึมซับบรรยากาศแบบนี้ ได้เห็นเวทีใหญ่ๆ รวมทั้งการทำงานเป็นทีม และหมึกจะได้รู้ว่าในโลกแห่งความเป็นจริง หมึกไม่ได้เล่นดนตรีเก่งที่สุดในโลก ยังมีคนที่เก่งกว่าอีกมากมาย
แรงบันดาลใจในการทำอะไรสักอย่าง ไม่อาจจะได้มาโดยการพูดให้ฟัง
ดนตรีเริ่มเล่น 19.30 น. จบตอนประมาณ 22.30 น.
คุณยายกับคุณหลาน ที่ตอนแรกก็ตั้งใจ แต่ตอนหลังหงายเงิบเพราะง่วงนอน
เก็บบรรยากาศเพลง “ช้าง” ซึ่งเป็นเพลงสุดท้ายมาให้ฟังกัน
บุคคลที่ลืมไม่ได้ คือ พี่เอ๋ พี่สาวในดวงใจ
อเมริกาทำให้เราใกล้ แต่กรุงเทพก็ไม่ได้ทำให้เราไกล (เนอะ)
เราไม่ได้พบกันนานหลายปี ต่างคนต่างจองตั๋วไป แล้วบังเอิญได้ที่นั่งแถวเดียวกัน
เป็นความบังเอิญที่ชื่นใจ กับการได้พบโดยไม่ได้นัดหมาย
ช่วงพักครึ่ง 10 นาที รู้สึกจะ้น้อยไป อัพโหลดข่าวคราวกันไม่หนำใจ
ฉันคงไม่ได้ไปดูคอนเสิร์ทสุดประทับใจของ SSE ถ้าไม่ได้อีเมล์จากพี่เอ๋
ขอบพระคุณนะคะ
เมื่อวานคุยกับพี่ชายสองคน
คนแรกเป็นพี่ชายที่ได้เกี่ยวข้องสัมพันธ์กันนานนับปี
ก่อนจะกลายเป็นพี่ชายถาวรในโลกไซเบอร์ที่ช่วยหนุนใจ
ส่วนอีกคนเป็นพี่ชายในโลกไซเบอร์ที่เคยเจอกันบางที
แต่เดี๋ยวนี้หาเหตุผลที่จะพบกันไม่ได้ ก็แค่เจอกันออนไลน์
คนแรกเคารพนับถือน้ำใจ คนที่สองเคารพและห่วงใย
คนแรกเป็นพ่อน้องอัยย์ คนที่สองไม่รู้ว่าพ่อใคร
คนแรกแนะนำให้หลีกหนี จากสิ่งแวดล้อม วงจร และความสัมพันธ์
ไปไตร่ตรองหาคำตอบว่าอะไรที่ต้องการ
ให้ถอยออกมาคุยกับคนบ้านๆ ประเภท คุณลุง คุณป้า นอกวงการ
เปลี่ยนสังคม เปลี่ยนบรรยากาศ เปลี่ยนอาหาร
คนที่สองแนะนำว่าควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ
ประเภท จิตแพทย์ หมอ พยาบาล
(คงจะยกเว้น บุรุษพยาบาล)
ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะทำยังไงกับตัวเองต่อไป
แต่คำแนะนำสีฟ้าก็น่าสนใจ
อยาก ไป ไกล ไกล
ยิ่งเช้าวันนี้ตื่นมาเจอมรสุมใจอีกระลอก
ไม่ ได้ อยาก ไป เมือง นอก … อยาก ออก ทะ เล
เกิดความรู้สึกอย่างนี้ขึ้นมาในวันที่รู้สึกว่า
… ทุกคนมีสิทธิ์เลือกเส้นทางของตัวเอง …
อย่าเอาความสุขของเราไปผูกกับส้นตีนใคร
“คุณมาเราดีใจ คุณจากไปเรายินดี”
ความสุขของเราไม่ควรขึ้นอยู่กับการมีอยู่หรือเป็นไปของชาวบ้าน
เราสามารถเลือกที่จะมีความสุขได้ในทุกสถานการณ์
07.00 a.m. Step Machine 25 mins + Steam Room 15 mins
ไปถึงฟิตเนสตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า เล่นเครื่องเสต็ปยาวนานทำลายสถิติ ปกติเล่นได้แค่ 15 นาที วันนี้เล่นไปซะ 25 นาที เพราะดูข่าวคุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ไปด้วย เลยเพลินๆ
คุณอภิสิทธิ์ เป็นนายกคนที่ 27 ของประเทศไทย แต่เป็นนายกคนที่ 5 ในรอบสองปีกว่าๆ ที่ผ่านมา แล้วก็เป็นนายกคนแรกในรอบสองปีกว่าๆ ที่ฉันอยากให้อยู่จนครบวาระ
ออกกำลังเสร็จก็ไปนั่งคุยกับมิในห้องสตรีม อบไอน้ำไป คุยไป 15 นาที แล้วก็ชวนกันอาบน้ำอาบท่า เดินไปทานข้าวราดแกง จากนั้นก็แยกย้ายกันไปทำงาน
เวลาเครียด เพื่อนจะไม่อยากคบ ถ้าบังเอิญพบ เพื่อนจะไม่อยากคุย
เวลาเครียด เราเองก็อยากหลบ เราไม่อยากคบ เราไม่อยากคุย
ใคร คบ ใคร … ก็ ต้อง การ ความ สบาย ใจ
ที่ไม่พูดไม่คุยก็ไม่ใช่อะไร
ไม่อยากให้เพื่อนลำบาก ไม่อยากให้เพื่อนรู้มาก ไม่อยากให้เพื่อนกลุ้มใจ
บางเรื่อง ยิ่งรู้น้อย ยิ่งปลอดภัย เพื่อนจะได้ไม่ต้องปวดหัวไง
ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากมีใคร
แล้ว ก็ ไม่ ใช่ เธอ ไม่ สำ คัญ กับ ใจ
ฉันเงียบอย่างนี้ เธออย่าน้อยใจไป
ความเป็นเพื่อนไม่ต้องพิสูจน์ด้วยการแลกความลับ
ก็แค่ อยู่ข้างๆ อย่างเีงียบๆ … อย่างเข้าใจ
ถ่ายจากบริเวณสระว่ายน้ำชั้น 9 โรงแรม Imperial Queen’s Park
พระอาทิตย์ยามเช้ากำลังโผล่จากปลายฟ้า
สีส้มอ่อนๆ สะกดฉันให้ยืนอยู่ตรงนั้น แล้วหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพนี้
… ไม่ว่าเมื่อวานจะเป็นยังไง โลกมีวันใหม่ให้เราเสมอ …
8.30 a.m. Step Machine 15 mins (That’s it)
ไปถึงฟิตเนสตั้งแต่เช้า ชื่นชมแสงแรกแห่งวันใหม่ แล้วหมกตัวเองอยู่ในห้องล็อคเกอร์ อ่านหนังสือถึงแปดโมงครึ่งกว่าจะตั้งต้นออกกำลังกายได้ เล่นเครื่องเสต็ป 15 นาที อบไอน้ำในห้องสตรีม 10 นาที แล้วกลับบ้าน (แค่นั้นเลย)
