เมื่อวานคุยกับพี่ชายสองคน

คนแรกเป็นพี่ชายที่ได้เกี่ยวข้องสัมพันธ์กันนานนับปี
ก่อนจะกลายเป็นพี่ชายถาวรในโลกไซเบอร์ที่ช่วยหนุนใจ

ส่วนอีกคนเป็นพี่ชายในโลกไซเบอร์ที่เคยเจอกันบางที
แต่เดี๋ยวนี้หาเหตุผลที่จะพบกันไม่ได้ ก็แค่เจอกันออนไลน์

คนแรกเคารพนับถือน้ำใจ คนที่สองเคารพและห่วงใย
คนแรกเป็นพ่อน้องอัยย์ คนที่สองไม่รู้ว่าพ่อใคร

คนแรกแนะนำให้หลีกหนี จากสิ่งแวดล้อม วงจร และความสัมพันธ์
ไปไตร่ตรองหาคำตอบว่าอะไรที่ต้องการ
ให้ถอยออกมาคุยกับคนบ้านๆ ประเภท คุณลุง คุณป้า นอกวงการ
เปลี่ยนสังคม เปลี่ยนบรรยากาศ เปลี่ยนอาหาร

คนที่สองแนะนำว่าควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ
ประเภท จิตแพทย์ หมอ พยาบาล
(คงจะยกเว้น บุรุษพยาบาล)

ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะทำยังไงกับตัวเองต่อไป
แต่คำแนะนำสีฟ้าก็น่าสนใจ
อยาก ไป ไกล ไกล

ยิ่งเช้าวันนี้ตื่นมาเจอมรสุมใจอีกระลอก
ไม่ ได้ อยาก ไป เมือง นอก … อยาก ออก ทะ เล

เกิดความรู้สึกอย่างนี้ขึ้นมาในวันที่รู้สึกว่า
… ทุกคนมีสิทธิ์เลือกเส้นทางของตัวเอง …

อย่าเอาความสุขของเราไปผูกกับส้นตีนใคร

“คุณมาเราดีใจ คุณจากไปเรายินดี”

ความสุขของเราไม่ควรขึ้นอยู่กับการมีอยู่หรือเป็นไปของชาวบ้าน
เราสามารถเลือกที่จะมีความสุขได้ในทุกสถานการณ์