รู้สึกดี –> ชอบ –> รัก –> อยากครอบครอง
ขั้นตอนง่ายๆ ที่ลืมเรื่องสำคัญไป
ไม่เคยมีใครผูกมัดความรักได้
ความรัก ชอบอยู่กับ อิสระ และมักจะมาคู่กับ ภาระหน้าที่
ความรักที่เกาะกุมทุกก้าวย่าง จนทำให้คนรักขาดอากาศหายใจ
ถ้าไม่ตายในกำมือ ก็มักดิ้นรนจากไป
การครอบครองซากความรักที่ตายแล้วจะมีประโยชน์อะไร
ความรักที่ปฏิเสธภาระหน้าที่ ก็เหมือนองค์กรที่บริหารไม่ดี
ไม่ต้องมองถึงผลกำไรจากการทำงาน
แค่จะดึงต้นทุนขึ้นเพื่อเลิกแล้วต่อกันยังลำบาก
ในวันที่ความรักไร้อิสระ และปฏิเสธภาระหน้าที่ ที่ต้องจัดการ
ความทรมานจะเข้ามาเคาะประตูบ้าน
ถึงวันนั้น
ทะเบียนสมรส ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่า กระดาษ
เด็กกี่คน ก็ไม่อาจจะเป็น โซ่ทองคล้องใจ
ล้วนเป็นข้ออ้างในการเหนี่ยวรั้ง “คน” ไม่ให้จากไป
แต่ไม่อาจจะเหนี่ยวรั้ง “ใจ”
อย่าใช้ข้ออ้างอย่างนั้นในการอ้างสิทธิ์ผูกมัดใคร
เพียงเพราะเราเคยนอนด้วยกัน
ไม่ได้แปลว่า เธอต้องแต่งงานกับฉัน
เพียงเพราะเราแต่งงานกัน
ไม่ได้แปลว่า เธอต้องรับผิดชอบชีวิตฉัน
เพียงเพราะเรามีลูกด้วยกัน
ไม่ได้แปลว่า ประตูบานนั้นปิดตาย
ลูกเป็นความรับผิดชอบที่น่ายินดีเสมอไม่ว่าในสถานการณ์ใด
รูปแบบของ ความสุข ความอบอุ่น และความสมบูรณ์
ไม่ใช่ภาพที่จะสร้างกันได้
อย่าคิดว่าเด็กจะยอมให้เราหลอกง่ายๆ
ไม่ว่าเราจะอยู่ด้วยกันหรือไม่ เด็กไม่เคยมีปัญหา
ถ้าผู้ใหญ่ไม่สร้างมันขึ้นมา แล้วยัดเยียดว่าเป็นปัญหาของเด็ก
+ + + + + + + + + + + + + + +
หากวันนี้ทะเบียนสมรสมอดไหม้ในกองไฟเหมือนไม่เคยมีอยู่
มันก็จะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร
ฉันไม่ได้อยู่กับเธอเพราะกระดาษบ้าๆ
และไม่ได้อยู่กับเธอเพราะว่าเรามีลูกด้วยกัน
เธอ รัก ฉัน … ในรูปแบบที่ใครๆ ก็เ้ข้าใจง่าย ฉันเองก็เข้าใจได้
ฉัน รัก เธอ … ในรูปแบบที่เธอเพียงคนเดียวจะเข้าใจได้ แต่บางทีเธอก็ไม่เข้าใจ
หลายครั้งเธอบอกว่ารักฉันแต่ไม่ค่อยเข้าใจว่าฉันคิดและทำอะไร
ฉันเองก็รู้นะว่า … การใช้ชีวิตกับผู้หญิงที่เธอไม่เข้าใจไม่ใช่เรื่องสนุก
ขอบคุณความรักของเธอที่มาพร้อมกับ
… เมตตา ให้อภัย เชื่อใจ …
ขอบคุณทะเบียนสมรสของเธอ ที่ให้อิสระฉันเสมอ
