“ความเกรงใจเป็นสมบัติของผู้ดี ตรองดูซิทุกคนก็มีหัวใจ
เกิดเป็นคนถ้าหากไม่เกรงใจใคร คนนั้นไซร้ไร้คุณธรรมประจำตน”
เคยได้ยินมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ท่องจนขึ้นใจ
โดยส่วนตัวก็ชอบนะ “คนที่รู้จักเกรงใจ” แต่ไม่ต้องมาก
บางคนเกรงใจมาก จนไม่กล้าพูดตรงๆ
ทั้งที่ในบางสถานการณ์พูดตรงๆ ไม่ต้องเกรงใจกัน มันจะรู้สึกดีกว่า
เธอคงไม่ได้รู้สึกดี
ถ้ารู้ว่าใครคุยด้วยเพราะเกรงใจ หรือ ทำให้อะไรให้เพราะเกรงใจ
เกรงใจเกินไป ไม่ดีกับใคร
ก็สุดท้ายแล้ว ”เกรงใจ” มันจะดีกว่า “เต็มใจ” ได้ยังไง?
