บทสนทนาเมื่อวานนี้

พี่เอ้ จอยจะแต่งงานแล้วนะคะ จะเข้าสมาคมเดียวกับพี่เอ้แล้ว

ยินดีด้วยนะคะ ^_^

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เคยแอบชอบใครสักคนไหม?

เขาอาจจะเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียน รุ่นน้องในชมรม ลูกของเพื่อนแม่ เพื่อนของพี่ชาย เพื่อนร่วมงานในออฟฟิศ หรืออาจจะเ็ป็นใครที่เราแอบมอง แอบสนใจความเป็นไปของเขามาตลอด

อยากเจอ อยากยิ้มให้ อยากรู้จัก อยากใกล้ อยากช่วยเหลือ อยากส่งกำลังใจ อยากให้ใครคนนั้นพบเจอแต่เรื่องดีๆ กว่าจะรู้ตัวเองอีกที ก็สนใจเขามากเกินไปจนเสียสมดุลใจ

เกิดความสุขชั่วครู่ชั่วยามที่หัวใจพองโต
เต้นเป็นจังหวะ “เร็กเก้ - รักเก้อ” 
เธอไม่รักก็ไม่เป็นไร … ฮิ้วววววววววว

ตกหลุมรักที่ตัวเองขุดไว้ แบบไม่ต้องมีใครผลักดัน

การตกหลุมรักนั้น ไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ
แต่่การขึ้นจากหลุมนั้นไม่ง่าย

การตกหลุมรักสามารถเกิดขึ้นได้บ่อยกว่าการขึ้นเงินเดือนประจำปี เพราะมันเป็นทางเลือกทางอารมณ์ เป็นความสุขชั่วคราวที่ละเมียดละไม ช่วยให้ชีวิตเซ็งๆ มีกำลังใจ ที่จะทำอะไรๆ แต่ก็มีเรื่องที่พึงจำไว้

การตกหลุมรัก ไม่ใช่ ความรัก
แม้เราจะรักก็ไม่มีสิทธิ์ทึกทักว่าเขาก็รัก

ความรัก จะเกิดขึ้นเมื่อ คนสองคนตกหลุมรักซึ่งกันและกัน

ฉันคิดว่าการมีความรัก มันก็คล้ายกับเราทั้งคู่ตกหลุมรักคนละหลุม แต่เราไม่ได้พยายามจะปีนขึ้นไปที่ด้านบน เรากำลังขุดรูเพื่อให้หลุมทั้งสองมันเชื่อมต่อกัน ฉันอาจจะมุดไป เธออาจจะมุดมา แล้วเราก็รักกัน (แบบนั้นมั๊ง)

การตกหลุมรักเป็นเรื่องสามัญ การที่เรารักกันก็เป็นเรื่องธรรมดา
ก็มนุษย์ในโลกนี้มันเกิดมารักกันนี่หว่า

แต่

การ “อยู่” กับใครสักคน เป็น “ความสัมพันธ์” ที่ต้องพัฒนา
และ ต้องใช้ความพยายามมากกว่า

การมองหาคนรักที่สวรรค์สร้างมาอย่างตั้งใจ เพื่อที่จะสร้างครอบครัว และครองเรือนกันราบรื่นดุจแพรไหม ทำให้ฉันนึกถึงเพลงเก่าในอัลบัมแรกของพี่เบิร์ด ชื่อเพลง “อย่าไปหาเลยเธอ”

“เสียเวลาอย่าไปหาเลยเธอ หาให้ตายก็ยังหาไม่เจอ
เพราะว่าชายคนที่เธอ คิดจะเจอนั้นไม่มี”

ฉันเชื่อในความบังเอิญ (กรรมเก่า) ที่ทำให้คนสองคนพบกัน ตามมาด้วยความพยายาม (กรรมใหม่) ที่จะปรับตัวและทำความเข้าใจ เพื่อให้ความสัมพันธ์ในการอยู่ร่วม ดำเนินไปได้ตลอดรอดฝั่งอย่างมีความสุข

ในวันที่ความรักไม่เป็นไปอย่างที่คิด อย่ามัวแต่โทษความเฮงซวยของชีวิต
สวรรค์ไม่เคยกลั่นแกล้งใคร

เมื่อใครสักคนตัดสินใจแต่งงาน อนาคตของเขาก็มีอยู่ 2 ทางเลือก
คือ เป็นคนที่เชื่อมั่นในการปรับตัวและพยายามประคับประคองครอบครัว
หรือ เป็นคนที่สิ้นศรัทธาและเลิกราไป

… เท่า นั้น หละ …

อยากแนะนำหนังสือเล่มล่าสุดที่เพิ่งอ่านจบ “ธนาคารความสุข” เขียนโดย คุณพิทยากร ลีลาภัทร์ (นามปากกา aston27) ซึ่งอธิบายการนำธรรมะมาใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างเข้าใจง่าย โดยยืนยันกับผู้อ่านอย่างเราว่า …

ธรรมะไม่ได้อยู่ไกลอย่างที่เราคิด

… การจะเข้าถึงธรรมะได้ …

ไม่ต้องหลับตา ไม่ต้องนั่งสมาธิ ไม่ต้องเดินจงกรม
ไม่ต้องนุ่งห่มขาว ไม่ต้องทิ้งความเป็นสาวทันสมัย
ไม่ต้องห้อยพระ ไม่ต้องอยู่ในวัด

มัน คือ ธรรมชาติของกาย ธรรมชาติของจิต
เพียงแค่ “รู้สึกตัว”
ไม่ไปจ้อง ไม่บังคับ แต่ไม่ไหลตามมันไป

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ข้อความที่ฉันชอบมากจากหนังสือเล่มนี้

 เราคงไม่โยนชีวิตทั้งชีวิตทิ้งไป เพียงเพราะมันมีตำหนินิดหน่อย

ความสุขไม่ได้เกิดเพราะเราชนะหรือแพ้หรอก
มันเกิดเพราะเรา “พอใจ” หรือ “ไม่พอใจ” ต่างหาก

อย่าเสียใจที่ชีวิตเป็นเรื่องไร้สาระ หาอะไรแน่นอนไม่ได้

วิปัสนาแท้ๆ ที่ประกอบด้วยปัญญา
ไม่ได้ทำให้คนวิ่งหนีโลกเก่ง
แต่ทำให้คนอยู่กับโลกเก่ง เข้าใจ และไม่โดนโลกมันลากไป

วันอาทิตย์ที่ 23/11/2551 เวลา 17.00 น. ได้ไปทำบุญและฟังเทศน์ ที่ศาลาปันมี มูลนิธิบ้านอารีย์ โดย พระอาจารย์ มิตซูโอะ คเวสโก ท่านเป็นชาวญี่ปุ่น ซึ่งขออุปสมบทตั้งแต่ปี พ.ศ.2518 โดยมีหลวงพ่อชาเป็นพระอุปัชฌาย์

ปัจจุบันพระอาจารย์มิตซูโอะ เป็นเจ้าอาวาส วัดสุนันทวนาราม จ.กาญจนบุรี ท่านเขียนหนังสือธรรมะเล่มเล็กๆ ที่อ่านเข้าใจง่ายหลายเล่ม เช่น “เหตุสมควรโกรธไม่มีในโลก” “มีขันติคือให้พรแก่ตัวเอง” “สันโดษเคล็ดลับของความสุข” ฯลฯ

หนังสือเล่มล่าสุดที่ฉันได้อ่านชื่อ “โชคดี” คือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในชีวิตก็ถือเป็นโชคดี แค่พลิกมุมคิด ชีวิตก็เปลี่ยน

สาระสำคัญของการฟังธรรมเมื่อวานนี้ …

• คนเรามีปัญหากันทุกคน หลักการหลุดพ้นจากปัญหานั้น พวกเราล้วน จำได้ คิดได้ พูดได้ แต่มีกี่คนที่ทำได้
   
• หากติดอยู่กับอารมณ์ที่เกิดขึ้น อารมณ์มา ปัญญาหาย แก้ปัญหาไม่ได้
   
• เมื่อใดที่มีทุกข์ สาเหตุมิได้มาจากเขาเพียงฝ่ายเดียว หากมาจากเราด้วย 50-50 อาจจะเป็นสาเหตุในชาตินี้ หรือชาติก่อนๆ มา เพราะเราล้วนเป็นไปตามกฏแห่งกรรม เป็นไปตามเหตุปัจจัย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเราสร้างเหตุเอาไว้
   
• เมื่อทุกข์อย่าโทษผู้อื่น ให้มองย้อนดูตัวเอง เริ่มคิดว่าเรามีส่วน เริ่มรู้ว่าเราผิดก่อน ให้รู้สึกตัว สำนึกผิด คิดให้อภัย และกล่าวขอโทษ
   
• ต้องรู้สึกตัวว่า “เราก็ผิด” มิใช่ “คอยจับผิด” แต่คนอื่น
   
• ผู้ใดมองเห็นความผิดของตัวเอง ผู้นั้นเป็นบัณฑิต
   
• โอปนยิโก น้อมจิตเข้ามาดูกายดูใจของตนเอง
   
• รักษาสำรวม กาย วาจา ใจ ให้เป็นปกติไม่หวั่นไหว ทำดีรักษาใจแล้วอะไรๆ จะดีขึ้น
   
• เริ่มต้นที่รักษาศีล สำรวม กาย วาจา ใจ ให้เป็นปกติ ไม่หวั่นไหว จัดการที่ใจไม่ให้ถูกกระทบ แล้วเจริญเมตตาภาวนา รักษาจิตใจให้มีความสุขในทุกกรณี
   
• เมตตาแก่ตัวเอง ก่อนเมตตาต่อคนอื่น เพราะตัวเรานั้นน่า “รัก” เป็นที่สุด
   
• อัตตาหิ อัตโนนาโถ ตนนั้นเป็นที่พึ่งแห่งตน

หากเพื่อนๆ ต้องการตรวจสอบตารางการบรรยายธรรม ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำ หรือสนใจฟังเสียงธรรมย้อนหลัง สามารถดาวน์โหลดได้จากเว็บของ มูลนิธิบ้านอารีย์ http://www.baanaree.net/ นะคะ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ถ้าไม่มีพุทธิปัญญา แลมิได้ศึกษาระเบียบวินัย
คนทั้งหลายก็จะดำเนินชีวิตเหมือนดังกระบือบอดในกลางป่า

มีมิตรเลว มีเพื่อนเลว ย่อมมีมารยาทเลว และที่เที่ยวเลว

[พุทธภาษิต]

คนที่อยู่ดีไม่ว่าดี ชอบหาเรื่องใส่ตัว ก็มีสำนวนไทยเปรียบเทียบไว้ว่าเหมือน “แกว่งเท้าหาเสี้ยน” หรือ “หาเหาใส่หัว”

ฉันเองก็คงคล้ายๆ อย่างนั้น คือ ไว้ผมสั้นมานาน ห่างจากการทำสีผมมาหลายปี นึกเบื่อๆ เซ็งๆ หน้าตัวเอง เลยอยากทำสีผมเล่นๆ “หาสีใส่หัว”

  

รอบแรก จากผมสีดำสนิท กลายเป็น สีทองแดงอมส้ม กลุ้มใจมาก

ช่างที่ทำสีให้บอกว่า “เปรี้ยวดีค่ะ เปรี้ยวสะใจ”
ฉันว่าคงสะใจช่าง แต่กลุ้มใจฉัน
เพราะดูยังไงก็คล้ายเด็กสก็อย … #@%^&*+!!% 

  

เลยได้เสียตังค์รอบสอง (ทำเองที่บ้าน) ผลออกมา … โล่งใจ
ได้ สีน้ำตาลธรรมชาติ ที่ดูเป็นผู้เป็นคนสมวัย

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

1. อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจช่าง จะทำสีผมให้ดูตัวเองมั่ง
2. คราวหน้าถ้าอยากทำสีผม อย่าวู่วามให้ถามแม่ก่อน

เกิดมาในโลกนี้ เราทุกคนล้วนมีความทุกข์
ป่วยการจะไปเถียงกันว่า “ใครทุกข์มากกว่า” เพราะ …

ความทุกข์ตรงหน้าเรา
มันมักจะใหญ่กว่าความทุกข์ของคนอื่นเขาเสมอ 

“เศร้ามาก คิดถึงแฟนเก่า อยากโทรหา แต่วู่วามลบเบอร์โทรทิ้งไปแล้ว”
… บางคนว่านี่เป็นความทุกข์ขนาด เม็ดก๋วยจี๊
… บางคนว่านี่เป็นความทุกข์ขนาด ผลแตงโม

“กลุ้มใจ เป็นหนี้เป็นสิน ต้นทบดอก ดอกทบใบ ใบทบยอด ยอดทบต้น”
… บางคนว่านี่เป็นความทุกข์ขนาด เม็ดขนุน
… บางคนว่านี่เป็นความทุกข์ขนาด ผลจำปาดะ

เห็นไหมว่ามันเทียบกันยาก เพราะต่างคนก็ให้ความสำคัญกับเรื่องราวในชีวิตต่างกันไป โฟกัสตรงไหนก็ทุกข์ตรงนั้น 

แต่ในที่สุดแล้วไม่ว่า จะทุกข์ หรือ จะสุข ก็ล้วนผ่านมาเพื่อผ่านไป ไม่เคยจีรังยั่งยืน

วันก่อนรู้สึกเศร้าใจคล้ายมี ความทุกข์ขนาด “ผลส้ม” วางอยู่ตรงหน้า
ฉันถามตัวเอง ทำไมเป็นอย่างนี้? ผลส้มนี้เจ้าได้แต่ใดมา? 
แล้วก็คิดได้ว่า ที่มาของผลส้ม ไม่สำคัญเท่าปัจจุบันของผลส้ม 
เลยจัดการปอกเปลือกเคี้ยวๆ ให้มันเหลือแค่ “เม็ดส้ม” แล้วคายทิ้งถังขยะไป

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เรื่องที่กังวล หากมีวิธีที่สามารถจัดการได้
ลงมือจัดการซะ … ไม่ต้องกังวล

เรื่องที่กังวล หากอย่างไรเสียก็ไม่สามารถจัดการได้
คิดไปก็ป่วยการ เลิกคิดซะ … ไม่ต้องกังวล

ดังนั้น
ไม่ว่าจะมีทางออกหรือไม่มี
ก็ ไม่ ต้อง กัง วล

เพราะเรื่องที่เรากังวล
ส่วนใหญ่มักเป็นเรื่องที่เราควบคุมไม่ได้
และมักคลี่คลายไปเอง

Happy Birthday P’New!

Always
Wish You Happy & Healthy
… na ka …
ayishere
^_^

ในความสัมพันธ์ กับญาติ กับเพื่อน กับคนรัก
หากมีความขัดแย้งที่ต้องหาทางออกด้วยการสนทนา

การมีปากเสียงกับคนที่พูดจาวกวน
ฟังไม่เป็น คิดไม่ได้ และพูดจาเอาแต่ใจ
มักทำให้เหนื่อยจนอยากจะเลิกคบหาให้รู้แล้วรู้รอดไป
ไม่ต้องปรับกันแล้วความเข้าใจ

… แต่ …

การทะเลาะเบาะแว้งกับคนที่ตรงไปตรงมา
ฟังเป็น คิดได้ และพูดจาเข้าใจง่าย
มักจบลงด้วยความโล่งใจ และไม่มีอะไรติดค้้างกัน

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

คดีนั้นปิดไปตั้งนานแล้ว
ไม่มีประโยชน์ที่จะรื้อฟื้นมาขึ้นศาลอีก
จบ แปลว่า จบ

CASE CLOSED, OK?

ผีเสื้อตัวหนึ่ง มีปีกสวยงาม
มันอาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าที่มีดอกไม้ใต้แสงแดดอุ่นสบาย

ผีเสื้อไม่น่าจะมีความทุกข์ใจใด
อย่างน้อยมันก็ไม่เคยพูดกับใครว่ามันเศร้า
ต่อให้มันพูดก็ไม่รู้จะมีคนเชื่อรึเปล่า?

… คืน แล้ว คืน เล่า …

ผีเสื้อมีต่อมน้ำตารึเปล่า?

… ไม่ รู้ เหมือน กัน …

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ผีเสื้อยิ้มให้เธอได้ ถ้านั่นทำให้เธอสบายใจ
และมีความสุขกับการใช้ชีวิตต่อไป

เธอไม่ต้องสนหรอกว่าผีเสื้อคิดอะไร
มันก็แค่เกิดมาเพื่อทำหน้าที่ของมันไง

… ไม่ มี เหตุ ผล อื่น ใด …

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ในหน้าหนังสือพิมพ์
การที่ใครคนหนึ่งจะลงมือฆ่าใครอีกคนให้ตาย
คงมีสาเหตุ ซับซ้อน ซ่อนเงื่อน ซ่อนปม หลากหลาย

… แต่ …

ในกรณีที่ใครสักคนอยากฆ่าตัวตายให้พ้นๆ ไป
เหตุผลกลับไม่มากมายและฟังดูคลับคล้าย
“ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม”

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

หากการมีอยู่ไร้ความหมาย
มันก็ไม่ต่างอะไร
กับการตายจากไปอย่างไม่มีใครสังเกตเห็น

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ถ้าพรุ่งนี้ผีเสื้อตัวหนึ่งหายตัวไปจากทุ่งหญ้า
 ผีเสื้อตัวอื่นก็คงไม่บินตามหา

… มัน ก็ แค่ …

ผี เสื้อ ยิ้ม สวย ที่ เคย บิน ผ่าน มา