Nov
18
คน อย่าง ฉัน
ไม่รู้ ก็ว่า ไม่รู้
รู้ ก็ว่า รู้
ถ้าเธออยากให้ฉันไม่รู้ ในเรื่องที่ฉันรู้
ให้แกล้งโง่ยังพอเป็นไปได้
แต่ถ้าเธอคิดว่าฉันรู้ ในเรื่องที่ฉันไม่รู้
แล้วมาคาดคั้น ให้ฉันเล่า ให้ฉันรู้
ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง
เรื่องแบบนี้
ฉลาด (อย่างเธอ) ไม่รู้ ได้ไง
โง่ (อย่างฉัน) ยังรู้ แจ่มใจ
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
ฉลาด –> รู้ว่าควรจะแกล้งโง่ตอนไหน
อวดฉลาด –> ตายหมู่ก่อนทำประกันภัย
โง่ –> แค่เป็นตัวของตัวเองก็ปลอดภัย
อวดโง่ –> ก็ไม่เคยเห็นใครตั้งใจ
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
คาถาสำหรับหมู่คณะ
ถ้าฉลาดพร้อมใจกันแกล้งโง่ … คนถามกลุ้มใจ
ถ้าโง่พร้อมใจกันอวดฉลาด … คนเชื่อซวยไป
Posted in ห้องนั่งเล่น
Nov
18
เห็นสภาพแล้วพูดไม่ออก
สาระสำคัญในเรื่องนี้ คือ …
1. รถของฉัน แต่ฉันไม่ได้เป็นคนขับ
2. คนขับสำคัญกว่ารถ
3. รถมีประกัน
ก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้วหละ นอกจากเรื่อง …
* กระโปรงท้ายปิดไม่ลง
* ไฟในกระโปรงท้ายทำยังไงก็ไม่ดับ
* ถอดแบตออกก็ไม่ได้
* กว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้า ถ้าแบตหมด ก็แค่สตาร์ทไม่ติด
Posted in ห้องนั่งเล่น
Nov
18
คนมากมายต้องใช้ความพยายามมาก
ในการทำตัวให้น่าสนใจและมีจุดเด่น
ในขณะที่คนบางคนก็ต้องใช้ความพยายามไม่น้อยกว่ากัน
ในการทำตัวให้กลมกลืนกับคนส่วนใหญ่
เพื่อไม่ให้ถูกสังเกตพบว่าแตกต่างจากคนทั่วไป
การแสดงออกเหมือน “คนปกติ” กลายเป็นเรื่องที่ต้องพยายาม
“ความขัดแย้งภายใน” กลายเป็นเรื่องที่ต้องจัดการ
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
ความห่วงใยไร้สายจากเพื่อนที่ตั้งจานรับสัญญาณคุณภาพดี
(แค่สัญญาณสั่นสะเืืทือนอ่อนๆ แกก็รู้สึกถึงความผิดปกติได้ … ประทับใจว่ะ)
“ฉันอ่านบล็อคแก แล้วอยากถามว่าแกเป็นอะไรรึเปล่า”
“มันก็ เรื่องเดิมๆ”
(ฉันจะพูดยังไงดี ฉันเบื่อที่ตัวเองเป็นอย่างนี้มากเลย)
“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว ฉันค่อยโทรกลับนะ”
“ไม่เป็นไรว่ะ แกทำงานเถอะ”
“งั้นเดี๋ยวแกออนเอ็ม แล้วเราจะได้คุยกัน”
“เออๆ”
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
ใน โลก นี้ ไม่ มี ความ ลับ
มี แต่ เพื่อน รู้ ใจ แม้ ใน ความ เงียบ งัน
+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +
เมื่อใครสักคนที่เข้าใจตัวตนแท้ๆ ของเราดี ปรากฏกาย
มันก็ “น่ากลัวพอกัน” กับ การไม่มีคนเข้าใจ
กลายเป็นว่า
อยากพูด และ ไม่อยากพูด
ในขณะเวลาเดียวกัน
เพราะถึงที่สุดแล้ว
พูด หรือ ไม่พูด
ใครคนนั้นก็รู้อยู่ดีว่านี่มันเรื่องอะไรกัน
Posted in ห้องนั่งเล่น
Nov
18
07.15 a.m.
Squash 15 mins + Step Machine 15 mins = 30 mins
I found an interesting girl at fitness. Her name is Mi. We met several times in the locker room. Smile for a week, Say “Hi, Good morning!” for a week, and then asking name and start talking. I felt that we have some similar chemical.
Her appearance is normal. But it really strange
that she is really interesting when she start talking.
I realized that “a woman with beauty brain is like this”.
This morning, we talk until she went to work late. But before that I got her telephone number.
+ + + + + + + + + + + + + + +
หลังจากเล่นสควอช 15 นาที กับเครื่องเสต็ปอีก 15 นาที ฉันก็หมกตัวอยู่ในห้องล็อคเกอร์นานมาก คุยกับ “มิ” เธอเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจนะ เราพบกันหลายครั้งในห้องล็อคเกอร์ มองๆ ยิ้มๆ ให้กันเป็นอาทิตย์ แล้วก็ “สวัสดีค่ะ” สั้นๆ กันอีกสักอาทิตย์ จากนั้นก็เราก็ถามชื่อและเริ่มคุยกัน เวลาคุยกับมิฉันรู้สึกเหมือนมีสารเคมีบางอย่างตรงกัน
ดูภายนอกมิก็เป็นผู้หญิงธรรมดา
แต่มันแปลกมากที่พอเธอเริ่มพูดก็กลายเป็นคู่สนทนาที่น่าสนใจ
ฉันรู้สึกว่า “ผู้หญิงงามที่สมองเป็นแบบนี้นี่เอง”
เช้านี้เราคุยกันจนมิไปทำงานสาย แต่ก่อนที่จะแยกย้ายกัน ฉันก็ได้เบอร์โทรมิแล้ว
Posted in ห้องออกกำลังกาย
