ตั้งต้นจาก “อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ” เดินตามสะพานลอยที่มีอยู่รอบๆ อนุสาวรีย์ฯ
มาลงที่เชิงสะพานลอยปากซอยราชวิถี 8 ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับ Centre One

ถ้าจะนั่งรถเมล์ไปจากตรงนี้ก็ประมาณ 2 ป้ายรถเมล์
รถเมล์สายที่ผ่าน คือ 12, 69, 92
แต่ฉันเลือกเดินชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆ

  

เดินจากซอยราชวิถี 8 มาทางสามเหลี่ยมดินแดง
เมื่อถึงซอยราชวิถี 4 จะพบกับ “ห้องสมุดเพื่อการเรียนรู้ซอยพระนาง”

ซึ่งออกแบบตกแต่งให้เป็นห้องสมุดภาพลักษณ์ใหม่
เป็นแหล่งเรียนรู้ตลอดชีวิตของคนทุกวัย มีเทคโนโลยีการเรียนรู้สมัยใหม่
ให้บริการ ครบวงจร สะดวก รวดเร็ว ในบรรยากาศผ่อนคลาย
สภาพแวดล้อม สดชื่น สวยงาม มีเวทีกลางแจ้งด้วย

ภายในห้องสมุด ออกแบบตกแต่งภายในน่ารักมากๆ (ฉันแอบแว๊บเข้าไปดู)
ให้บริการสืบค้นด้วยระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ มีอินเทอร์เน็ตให้ใช้ได้
นอกจากนี้ยังให้บริการภาพยนตร์ ดุหนัง ฟังเพลง มีห้องทำการบ้าน
ห้องสำหรับเด็ก (อายุต่ำกว่า 8 ปี) และมุมบริการเครื่องดื่ม

แต่วันนี้เรายังไม่แวะเที่ยวห้องสมุดนี้นะคะ เราเดินต่อไปก่อน

  

เมื่อถึงสามเหลี่ยมดินแดงก็ไม่ต้องเลี้ยวไปไหน ยังคงเดินตรงไปเรื่อยๆ
เดินผ่านสำนักงาน ป.ป.ส. มาสักครู่ก็จะถึงซอยบุญอยู่

  

ปากซอยบุญอยู่ มีร้านคาร์บูติค อาคารสีเหลืองสดขายล้อแม็กซ์
เดินเข้าซอยไปประมาณ 150 เมตรก็จะถึง “สมาคมคนตาบอดแห่งประเทศไทย”
เดินขึ้นบันไดไปชั้น 2 จะเป็นที่ตั้งของ “ห้องสมุดคนตาบอดแห่งชาติ”
จากอนุสาวรีย์ฯ มาถึงที่นี่ ฉันใช้เวลาเดินเรื่อยเปื่อยประมาณ 20 นาที

บ่ายวันนี้ขึ้นรถประจำทางปรับอากาศ จากสามแยกดินแดง ไปลงที่เกษรพลาซ่า มีเด็กกลุ่มหนึ่งเดินมานั่งข้างฉันที่เบาะหลังสุด ซึ่งเดิมทีมีฉันนั่งอยู่คนเดียว ดูจากใบหน้าก็คงเป็นเด็กมัธยมปลาย 

พนักงานเก็บสตางค์เดินตรงมาทางด้านหลัง พร้อมกับเขย่ากระบอกตั๋วดังกรุ๊กกริ๊ก แล้วถามด้วยเสียงดังฟังชัด “ไปไหนคะ”

เด็กคนที่อยู่ใกล้กับพนักงานมากที่สุดตอบว่า “สยามสแควร์ครับ”

พนักงานเก็บตั๋วยื่นมือออกมารับธนบัตรจากเด็กคนเดิมพร้อมกับคำถามใหม่ “กี่คนคะ”

คราวนี้เด็กทุกคนตอบพร้อมกันเกือบจะเป็นเสียงเดียว “คนเดียวครับ”

ภาพเด็กทั้ง 8 คน บ้างหยิบกระเป๋าสตางค์ บ้างล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ บ้างคุ้ยเศษเหรียญในย่าม ต่างคนต่างจ่ายค่ารถของตัวเอง ทำให้ฉันและพนักงานเก็บสตางค์ยิ้มพร้อมกันด้วยความเอ็นดู แล้วเธอก็รับเงินจากเด็กทีละคน ทอนเงินให้เด็กทีละคน ท่ามกลางเสียงคุยกระเซ้าเย้าแหย่ของเด็กๆ

ฉันคิดว่าในสภาพเศรษฐกิจแบบนี้ สำหรับนักเรียนที่ยังต้องได้รับการสนับสนุนค่าใช้จ่ายจากผู้ปกครอง การคบหาีที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้ เป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยให้มิตรภาพยืนยาวอยู่บนพื้นฐานของความจริงใจ

ในเมื่อต่างคนก็ต่างยังไม่มีรายได้เป็นของตนเอง
ความสนุกสนานในวัยนี้จึงไม่ควรดำเนินไปบนภาระทางการเงินของใคร