ฉันไปเรียนภาษาญี่ปุ่นทุกเช้าวันเสาร์ 8.30 – 11.45 น.
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา (1 พ.ย. 51) ฝนตกหนักมาก
อาจารย์จารย์เข้ามาก็เปิดชั้นเรียนด้วยคำถาม …

きょう　は　すごい　あめですね。ここのうき　は　いつ　おわりますか。
(วันนี้ฝนตกหนักมากเลยนะ ฤดูฝนของที่นี่จบเมื่อไหร่เหรอ)

きのうです。　ここのうき　は おわったです。
(ฤดูฝนของที่นี่จบไปแล้วเมื่อวานนี้ค่ะ)

อาจารย์ทำหน้างง ส่วนฉันขำๆ ก็วันที่ 1 พฤศจิกายน ของเมืองไทย มันควรจะย่างเข้าฤดูหนาวแล้วไม่ใช่เหรอ แต่ฝนตกอย่างกับฟ้ารั่ว ไม่มีวี่แววว่าจะหนาวสักนิด

จนกระทั่งเช้าเมื่อวานนี้ (5 พ.ย. 51) ฉันรู้สึกว่าลมเย็นๆ และกลิ่นไอของฤดูหนาวแบบไทยๆ เริ่มต้นขึ้นแล้วในปีนี้ แต่ช่วงกลางวันก็ร้อนจัดจ้านเหมือนเดิม แล้วตบท้ายด้วยฝนกระหน่ำตอนหัวค่ำ ตามด้วยรถติดแถวสุขุมวิทแบบครบวงจร

ถ้าตอนนี้อาจารย์ถามว่า … ประเทศไทยมีกี่ฤดู?
ฉันคงตอบได้อย่างมั่นใจ … มี 3 ฤดู ในวันเดียวค่ะ

อยู่คนเดียวไม่มีความสุข
… จึงออกจากบ้านไป …

อยู่ในกลุ่มเพื่อนมากมายในชั่วขณะที่คล้ายจะลืมทุกข์
ชั่วครู่ชั่วยามผ่านไป
อยู่หลายคนก็ไม่มีความสุข
… จึงกลับมาอยู่คนเดียว …

วนเวียนเป็นวัฏจักรที่น่าเบื่อยิ่งนัก
วัฏจักรของการแสวงหาความสุข

… กว่าจะคิดได้ว่า …
ถ้าอยู่คนเดียวแล้วมีสุข จะอยู่กี่คนก็มีสุข
ถ้าอยู่คนเดียวแล้วมีทุกข์ เพื่อนอีกร้อยพันก็ไม่อาจสร้างสุข

… ก็พาตัวเองวิ่งไปมาซะวุ่นวาย …
โดยไม่ได้หยุดพิจารณาความต้องการของใจ

ความสุขไม่ต้องไปหาที่ไหน
ก็อยู่ข้างใน แค่หาให้เจอ