Ayishere: The HomeBody

เคยเขียนเรื่องเที่ยวญี่ปุ่น 7 วัน ไว้ในบล็อคของ MSN เพื่อนๆ หลายคนบอกว่าอยากอ่าน แต่หาไม่เจอ เลยเอามาลิงค์รวมกันไว้ที่นี่

1. โมชิ โมชิ๊ โตเกียว
2. เมล็ดพันธุ์แห่งมิตรภาพ
3. วันดวงดีก็ต้องมีกันบ้าง
4. ย่ำถนนอย่างคนธรรมดา
5. มนต์เสน่ห์โอซาก้า / แก้ผ้าอาบน้ำ
6. สงบใจในเกียวโต
7. บ๊าย บาย โอซาก้า
   

หลายคนอาจจะมีคำถาม … เที่ยวเยอะขนาดนี้ เที่ยวเองแบบนี้ แพงไหม

เพื่อให้การคิดค่าใช้จ่ายเข้าใจง่าย ฉันก็จะปรับหน่วยเงินเป็น “บาท” ทั้งหมด หากใครต้องการทรายรายจ่ายในหน่วยเงินเยน ก็ใช้สูตร

เงินบาท / 0.3181 = เงินเยน

• ค่าถ่ายรูปติดเอกสารขอวีซ่า 300 บาท
• ค่าธรรมเนียมการขอวีซ่า 1,960 บาท
• ค่าตั๋วเครื่องบิน 37,000 บาท
• ค่าที่พัก 6 คืน 9,130 บาท
• ค่าอาหารตลอดทริป 12,660 บาท
• ค่าเดินทางภายในญี่ปุ่น (รถไฟใต้ดินและรถเมล์) 5,585 บาท
• ค่ารถไฟชินคันเซ็นจากโตเกียวไปโอซาก้า 9,065 บาท
• ค่าบัตรเหมาสวนสนุก Tokyo Joy Polis SEGA 2,225 บาท
• ค่าผ่านประตูเข้าสถานที่ต่างๆ (พิพิธภัณฑ์ วัด ฯลฯ) 1,720 บาท
• ค่าของเล่นที่ซื้อฝากเจ้าหมึก 1,670 บาท
• ค่าไปรษณียบัตร และค่าส่งกลับประเทศไทย 870 บาท
• ซื้อขนมและของฝาก 4,520 บาท
• เบ็ดเตล็ดเล็กๆ น้อยๆ (เช่น ร่ม ปลั๊กไฟ ยา ฯลฯ) 2,155 บาท
• ค่าแท็กซี่ ไป-กลับ (สุขุมวิท22-สนามบินสุวรรณภูมิ) 500 บาท

รวมทั้งสิ้น 89,360 บาท

โปรดสังเกตว่า ค่าที่พักเก้าพันกว่าบาท แต่ค่าอาหารหนึ่งหมื่นสองพันหกร้อยกว่าบาท 555+

เที่ยวกันกระจาย รวมทุกอย่างแล้ว 89,360 / 2 คน = 44,680 บาท/คน คุ้มสุดๆ ก่อนไปตั้งงบไว้คนละห้าหมื่น เงินเยนที่แลกไว้ก็เลยเหลือกลับบ้านด้วย ^^

ถ้าใครจะไปก็ตั้งงบเผื่อไว้สักนิด ห้าหมื่น–>เจ็ดวัน ฉันว่าเอาอยู่นะ

จำได้ว่าตอนแต่งงานกันเมื่อ 8 ปีก่อน มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งให้ตั๋วเครื่องบินและตั๋วที่พักบนเกาะไม้ท่อน นั่นเป็นครั้งเดียวที่เราไปเที่ยวด้วยกันสองคน หลังจากครั้งนั้นก็เป็นการเที่ยวรวมญาติบ้างปีละครั้ง หรือพาหมึกไปค้างริมทะเลทุกครั้งที่ปิดเทอม ซึ่งฉันเรียกว่าการพักผ่อนนอกสถานที่มากกว่าการเดินทางท่องเที่ยว

ดังนั้นสำหรับฉัน "การพักผ่อนนอกสถานที่" หมายถึง การไปนอนกลิ้งอ่านหนังสือในบรรยากาศงามๆ เล่นน้ำให้ฉ่ำใจ รับประทานอาหารที่ปรุงมาดีๆ และมีชั่วโมงนอนสบายๆ อย่างน้อยคืนละ 8 ชั่วโมง

ซึ่งต่างจาก "การเดินทางท่องเที่ยว" ที่อาจจะหมายถึง การเดินร่อนไปทั่วเมืองอย่างเหน็ดเหนื่อยแต่มีความสุข ดูบ้านเมืองและผู้คนแปลกๆ ใหม่ๆ เสพอาหารตา เคล้าอาหารใจ รับประทานของแปลกใหม่ที่ อย. ไม่ได้ตีตรา ถ่ายรูปจนเมมโมรีเต็ม เขียนไดอารีอย่างบ้าคลั่ง นอนน้อยๆ เที่ยวเยอะๆ แล้วค่อยกลับมาพักฟื้นร่างกายโทรมๆ ที่บ้าน

เขาเป็นพวกแรก ไม่ชอบไปไหน และถ้าไปก็มักจะเป็นแนวพักผ่อน แต่ฉันเป็นพวกหลัง คงเพราะเหตุผลนี้ฉันก็เลยมักจะไปไหนๆ โดยไม่มีเขา ตอนแรกทริปนี้ฉันว่าจะแบกเป้ไปคนเดียว แต่แม่ของฉันบอกว่า "ทำไมไม่พาพี่เค้าไปด้วยหละ จะดูหลานให้"

ฉันก็เลยหยั่งเชิงดู "ไปด้วยกันไหม" เขาก็ยังลีลาตามประสาคนประสาทแดกและขี้กังวล จะลางานได้ไหม จะติดงานอะไรรึเปล่า จะโน่น จะนี่ ฉันก็เออๆ ตามใจ จะเที่ยวให้สนุกต้องเริ่มจากความอยากไป แอบคิดอยู่ลึกๆ ว่า ถ้าเขาไม่ไปฉันก็จะไปคนเดียว จะเที่ยวให้ฉ่ำปอดเลย

พอมานั่งคิดอีกทีจะปล่อยไว้ที่บ้านก็สงสาร ไหนๆ แม่ก็อาสาจะรับไอ้ลิงไปเลี้ยงทั้งที่ ก็เลยบอกเขาว่า "พี่ไม่ต้องทำไรเลย ลางานอย่างเดียว อย่างอื่นเดี๋ยวจัดการให้ โอเคป่าว"

แล้วฉันก็จัดการทุกอย่างจริงๆ จองตั๋วเครื่องบินกับที่พักทางอินเทอร์เน็ต ไปหาข้อมูลที่ JNTO อ่านหนังสือท่องเที่ยวทุกเล่มในร้านหนังสือ หาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต วางแผนงบประมาณ ศึกษาเส้นทางรถไฟใต้ดิน เขียนแผนการคร่าวๆ เรียนภาษาญี่ปุ่นตั้งหลายเดือน และเตรียมเอกสารทุกอย่างที่จะไปขอวีซ่าให้ทั้งหมด แล้วก็ลากเขาไปสถานทูตฯ

เหลือเชื่อจริงๆ วีซ่าไปญี่ปุ่นที่เขาว่าขอกันยากนัก ของเราผ่านง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก ทริปนี้ก็เลยกลายเป็น "ฉันกับเขา" ก็เลยเป็น "เรา" ที่บอกตามตรงว่าฉันกลัวอยู่ลึก เพราะฉันรู้ว่าการพบหน้ากัน 24 ชั่วโมง ตลอด 7 วัน มันคงไม่ง่าย แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

คำว่า "ขอโทษ" คำแรกของทริปนี้ หลุดออกมาจากปากฉันตั้งแต่ยังไม่พ้นสนามบินสุวรรณภูมิ แต่เราก็ประคับประคองความรู้สึกกันจนผ่านทริปนี้มาได้อย่างสง่างาม

เที่ยว 7 วัน กลับถึงบ้านงานท่วมหัว แต่ก็แอบแบ่งเวลามาจัดรูปที่ถ่ายมาระหว่างทริป เพราะถ้าปล่อยไว้นานความทรงจำก็จะจางไป ไม่ได้อารมณ์ จัดๆ เลือกๆ อยู่ 3 วัน ได้รูปที่ถูกใจมาประมาณ 600 ภาพ จากทั้งหมดพันกว่าช็อต จากกล้องสองตัว

อัพโหลดบางส่วนไว้ใน Blog นี้ อยู่ที่ Photo Album ล่าสุด Japan Trip Special Selection

แต่ถ้าอยากดูรูปทั้งหมดต้องไปที่ Picassa Web Album เพราะที่ Picassa อัพโหลดรูปได้ไวกว่า ให้พื้นที่เก็บรูปมากกว่า และการจัดการอัลบัมก็สะดวกสุดๆ

เพื่อนๆ น้องๆ หลายคนถามมาทางเอ็ม ถามมาทางเมล์ เมื่อไหร่จะเขียนเรื่องซะที ก็อยากบอกว่าให้ใจเย็นๆ กันนิดนึง คัดรูปเสร็จแล้วคงจะค่อยๆ ทยอยเขียนเรื่องให้ได้อ่านกัน เพราะว่างานที่ค้างไว้ก็ต้องเคลียร์ด้วย มะงั้นเดี๋ยวไม่มีตังค์ไปเที่ยวคราวหน้า 555+

It is 2.30 a.m. of Friday night in Japan. Actually, it is already Saturday morning. The airplane should be in Bangkok before 6.00 p.m. on Saturday night. I missed my home, my bed and my old blanket. Especially, I missed INK so much. We never be apart as long as this time (7 days!!!).

In this trip, I did send totally 15 postcards from Japan to my family and friends. Someone told me that he got the first postcard from me already !!!

I bought 15 postcards at the same time from the shop in the highest floor of the government building. But I didn’t write 15 postcards at the same time. I wrote them one by one and drop it to the red post box on the street one by one along the trip.

Some postcards was drop in Tokyo. Some postcards was wrote in Shinkunsen. Some postcards was drop in Osaka. 15 postcards will go to 14 addresses. [someone special got 2 postcards ^^]

Messages on those postcards are not the same. If you combined them all together you will get the whole picture of my trip…

Where did I go? What did I do? Who was I meet? How was I feel?
What kind of food that I had ? Who I was missed? …, etc.

That means 15 postcards in combination.
But you can’t do that because you don’t know each other 555+.

If you got a postcard from me, you are the one who kept a piece of my good memories. You are the one who kept a mystery of this trip.

Anyway, if you are curious about this trip, I will write about it in details here in my blog together with those interesting pictures which made my camera’s memory full.

A strange thing is that we both came to Japan with 2 cameras, his camera and mine. He takes lots of scenery pictures and few pictures of me from far distance. I takes lots of scenery pictures and few pictures of him from far distance. We have tons of Japan scenery pictures without any single picture together 555+.

Why? That’s may be because we didn’t feel to do so. But memories are permanent. Having a picture or not doesn’t matter.

I’m thinking about sometimes in the past, a good time, those pictures still clear and bright in my heart. Eventhough no pictures actually taken.

I’m writing this Blog in Japan. That’s means NO THAI FONTS.

Now It is 4.30 a.m. in the morning using free internet at the hotel’s common room. Traveling in Japan is very fun but the plan in previous blog is totally re-arranged according to the weather. Because a good plan should be able to adjust.

Today I will go to Kyoto. Then, come back to spend my final night in Osaka (friday night). On Saturday (the 5th April), I will go back HOME in late evening.

Dad, your birthday is on the 2nd April. This year we didn’t have dinner together. But be sure that I’m thinking about you and I didn’t forgot. HAPPY BIRTHDAY … na ka … I wish you lots of happiness and being healthy.

Mom, I send you few e-mails but you didn’t answer. I guess you may be very busy with your number ONE boy (INK). Thanks for taking care of him and let me travel like this. Your helping hands are valuable to me.

INK, I missed you … na ja … I have nothing much to say to you. But I really missed your little sweet and warm HUG.

Friends, travel in Japan on our own feet is not difficult and not expensive as what I think. Finding time on your calendar, pushing your job away for a week, packing your backpack, taking a chance and GO for it. You have to make TIME (not just wait to have time).

Your answer may not be "Japan". It can be any place in the world. An important thing is … Do something out of the schedule to make life spicy.

Someone (that you don’t know who), Your selected songs, your e-mails, your MSN chat, and your feeling made me felt that I’m not alone in this lonely planet. Thanks for your emotional support along the trip. ^^