Ayishere: The HomeBody

เด็กๆ รู้ว่าพวกเขาสามารถถามทุกอย่างที่สงสัยกับพ่อแม่ได้ และหวังว่าจะได้คำตอบที่สามารถเข้าใจ ทั้งที่บางคำถามเหล่านั้น ตลอดชีวิตของเราเองก็ยังตอบไม่ได้ แต่เรากลับพยายามอธิบายให้คนตัวเล็กๆ เข้าใจ

ความสุข มีราคาที่เราต้องจ่ายในรูปแบบที่ต่างกันไป

ความคาดหวัง คือภาพที่ชัดเจนว่าคนอื่นควรดำเนินชีวิตอย่างไร ในขณะที่เราไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไรกับชีวิตตัวเอง

ความลับ คือข้ออ้างเพื่อทะนุถนอมหัวใจของเขา ไม่ให้บอบช้ำจากการกระทำของเรา หรือคือสิ่งที่เราเก็บไว้เพื่อให้เรื่องที่รู้อยู่แก่ใจว่าผิดนั้น คล้ายมีเหตุผลสมควรแก่การกระทำ เพื่อให้ชีวิตดำเนินต่อไปได้ โดยไม่ต้องอธิบายกับใคร

ฉันหลับไปพร้อมกับหลายเรื่องราวที่คิดว่าเข้าใจ
เพื่อที่จะตื่นมาพบคนเดิมในวันใหม่
คนที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

เมื่อวันศุกร์แวะไปติดต่อเรื่องภาษี
ที่กรมสรรพากร (อาคารมโนรม)
บังเอิญเหลือบไปเห็นคูลเลอร์น้ำดื่มนี้

ความกระหายน้ำแห้งเหือดไปทันที

ถ้ายังไม่ได้เสียภาษี … ห้ามดื่มใช่ไหมเนี่ย?

ปกติแล้วถ้าออกจากโรงเรียนของหมึก 17.10 น. อย่างช้าที่สุด 17.40 น. (30 นาที) ก็กลับถึงบ้าน แต่เมื่อวันพุธที่ผ่านมา รถติดวินาศสันตะโรโดยไม่ทราบสาเหตุ ขนาดเปิด จส.100 ฟัง ตำรวจจราจรเองก็ยังข้องใจ ว่าทำไมมันติดได้ทั่วบ้านทั่วเมือง

ขับรถออกจากโรงเรียนเวลาเดิม 17.10 น. วิ่งผ่านเซ็นทรัลพระราม3 แล้วข้ามสะพานจากห้าแยกคลองเตย จะมาลงหน้าศูนย์ประชุมสิริกิตติ์ ติดค้างอยู่กลางสะพานไม่ขยับเป็นชั่วโมง พอลงสะพานได้ก็ชิดซ้ายเข้าศูนย์ประชุมฯ ทะลุโรงงานยาสูบ ออกมาทางพระราม4 เพื่อเข้าบ้านทางซอยไผ่สิงโต

ไฟเขียวเมืองไทย … รถไปไม่ได้นะคะ

19.30 น. ยังติดอยู่บนถนนพระราม4 ตรงสี่แยกคลองเตย กว่าจะค่อยๆ เลื้อยมาถึงบ้านได้ 19.50 น. พอดิบพอดี ใช้เวลาเดินทางกลับจากโรงเรียนทั้งสิ้น 2 ชั่วโมง 40 นาที ทำสถิติใหม่ new high เลยนะเนี่ย

ในขณะขับรถไปส่งหมึกที่โรงเรียนตอนเช้า ฉันจะเปิดวิทยุคลื่น FM 90.50 หรือ FM 100.50 ฟังข่าวในรถทุกวัน ระหว่างทางนั้นหมึกก็จะนั่งกอดตุ๊กตาหมีเงียบๆ โดยไม่พูดจ้อเหมือนช่วงเย็น ถ้าฉันชวนคุยก็จะเป็นแบบถามคำตอบคำ คาดว่าเครื่องยังไม่ติดเพราะเช้าเกินไป

ฉันเคยนึกสงสัยว่าข่าวสารที่เปิดทุกเช้านั้น หมึกฟังรู้เรื่องบ้างหรือไม่ แล้วก็พบว่าหมึกจับประเด็นสำคัญที่วิทยุพูดบ่อยๆ หรืออย่างน้อยก็จับคำสำคัญเอามาถามฉันได้

• GT200 ไม้ล้างป่าช้า (ไอ้ไม้นี่หน้าตาเป็นไง?)
• “สิ่งปฏิกูล” หน้าบ้านนายก (ปฏิกูลคืออะไร?)
• กลูตาไทโอน ยาที่ฉีดแล้วขาว (กล้าฉีดได้ไง? ขาวจริงเหรอ?)
• ยาแก้ไอที่กินแล้วครูตีไม่เจ็บ (มีด้วยเหรอครับ?) ฯลฯ

เมื่อวานนี้มีนกพิราบมาตายอยู่บนหลังคาห้องครัว 1 ตัว พอวันนี้กลับถึงบ้านก็มีนกพิราบมานอนตายอยู่ที่ระเบียงอีก 1 ตัว เหตุการณ์ชักไม่ค่อยปกติ แต่ยังหาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไมนกพิราบถึงตายติดๆ กัน สองวันแล้ว ความจริงฉันก็ไม่ได้นึกเอ็นดูนกพิราบพวกนี้นักหรอก เพราะมันขับถ่ายที่ระเบียงตึกไปทั่ว แต่ก็ไม่ได้นึกไปถึงขนาดว่าจะอยากให้มันตาย

ในขณะที่คุณปาป๊าเก็บศพนกพิราบตัวล่าสุดจากระเบียง พลางรำพึงรำพันกับตัวเองอย่างไม่ต้องการคำตอบ “นกพิราบตายสองตัวแล้วนะ มันมาจากไหนกันเนี่ย?” พลันคำตอบก็ลอยมาจากน้องหมึกอย่างทันทีทันควัน “มันคงมาจากสนามหลวงมั๊งป๊า ได้ข่าวว่าเขากำลังจับกันอยู่” แสดงว่าข่าวที่เปิดตอนเช้าเนี่ย … เด็กมันก็ฟัง

หมึกเล่นเกมส์เยอะไหม?

ผู้ปกครองหลายท่านถามฉันอยู่บ่อยๆ เพราะในจินตนาการของพวกเขา เวลาเห็นรูปถ่ายของหมึกบนบอร์ดที่โรงเรียน ก็คิดไปว่าที่บ้านคงจะเข้มงวด ให้หมึกเรียนหนังสืออย่างหนัก และไม่ยอมให้เล่นให้พักอย่างเด็กทั่วไป

ทั้งที่ความจริงแล้วหมึกเป็นเด็กสนุกสนาน ค่อนข้างผ่อนคลาย และมีอารมณ์ขันใช้ได้ ไม่ใช่เด็กคร่ำเครียดอะไรเลย ฉันบอกหมึกอยู่เสมอว่าให้เลือกทำสิ่งที่ทำแล้วมีความสุข เรียนก็ให้เรียนอย่างมีความสุข ตั้งใจที่สุดแล้วก็ไม่ต้องกังวลถึงผลของมัน

ส่วนเรื่องเกมส์นั้นเรามีข้อตกลงกัน หมึกจะได้สิทธิ์เล่นเกมส์วันละ 1 ชั่วโมง ในช่วงเวลา 20.00 - 21.00 น. เมื่อทำทุกอย่างต่อไปนี้เรียบร้อยก่อนสองทุ่ม

• ทำการบ้านทุกอย่างเรียบร้อย
• จัดตารางสอนเรียบร้อย
• ทำบัญชีรายวันและเบิกค่าขนมเรียบร้อย
• ซ้อมเปียโนเรียบร้อย
• อาบน้ำเรียบร้อย

ง่ายๆ แค่นี้ ก็เห็นได้ชัดใช่ไหมว่าหมึกได้เล่นเกมส์ทุกวัน ยกเว้นวันศุกร์ที่ต้องเข้าศูนย์คุมองเท่านั้น ส่วนวันเสาร์และอาทิตย์ก็แล้วแต่จะตกลงกัน ส่วนมากก็จะต่อรองให้ทำโจทย์พิเศษ 1 ชุด (20 ข้อ) แลกกับเกมส์ 1 ชั่วโมง

โดยเฉลี่ยฉันคิดว่าหมึกเล่นเกมส์ประมาณ 8 - 10 ชั่วโมง/สัปดาห์ ถามว่ามากไปไหม? ฉันคิดว่ามากไปนิดสำหรับเด็ก จะเรียกว่าติดเกมส์ก็ได้ แต่ฉันพิจารณาแล้วว่า สำหรับหมึกที่เรียนหนักและรับผิดชอบงานของตัวเองได้ดี การเล่นเกมส์ในระดับนี้ … รับได้

ผู้ปกครองมักสนใจจำนวนชั่วโมงในการเล่นเกมส์ของเด็กๆ ทั้งที่ความจริงแล้ว จำนวนชั่วโมงนั้นไม่สำคัญเท่าประเภทเกมส์ ที่เรายินยอมให้เด็กเล่น ฉันกับหมึกมักจะไปที่ร้านเกมส์ด้วยกัน เลือกเกมส์ด้วยกัน และเล่นด้วยกันเป็นประจำ (ไม่ต้องแปลกใจที่หมึกเล่นได้เก่งกว่าฉัน)

หมึกสามารถเลือกเล่นเกมส์ได้ทุกชนิดทุกประเภท ทั้งเกมส์คอมพิวเตอร์ เกมส์ออนไลน์ เกมส์ PS2 เกมส์ Wii โดยมีเงื่อนไขเล็กน้อยว่าต้องไม่ใช่เกมส์ที่ต่อสู้เข่นฆ่ากันรุนแรง ชนิดเลือดสาดเต็มจอแบบนั้นฉันไม่อนุมัติให้เล่น

ฉันสังเกตดูพบว่า หมึกชอบเกมส์ประเภท Strategy Games วางแผนสร้างบ้านสร้างเมือง เกมส์ต่อสู้ เช่น ดราก้อนบอลล์ และ เกมส์เนื้อเรื่อง ประเภท ปลูกผัก ทำสวน เลี้ยงสัตว์ ขุดแร่ เช่น Harvest Moon ซึ่งโดยหลักการแล้วก็เป็นเกมส์ที่ต้องใช้การวางแผนล่วงหน้า

ฉันสนับสนุนให้ลูกเล่นเกมส์ โดยคัดสรรเกมส์ที่จะเล่นกับลูกด้วย หลักเบื้องต้น คือ อ่านคำอธิบายและดูเรทติ้งที่ข้างกล่อง ซึ่งจะบอกอายุที่เหมาะสมไว้ 3+ / 7+ / 13+ / 18+ เพื่อช่วยในการตัดสินใจ

ในส่วนของเกมส์ออนไลน์ ซึ่งเด็กสามารถเข้าไปเล่นและพูดคุยกับคนอื่นได้ เป็นเกมส์ที่ผู้ปกครองต้องระมัดระวังมากกว่าปกติหลายเท่า เพราะเกมส์ออนไลน์นั้นเด็กอาจจะถูกชักจูงไปได้ง่าย ดังนั้น เวลาที่หมึกเล่นเกมส์ออนไลน์ ฉันก็จะใช้คอมพิวเตอร์อีกเครื่องหนึ่ง login เข้าไปปาร์ตี้ด้วย สองแม่ลูกเล่นกันคนละเครื่องคนละตัว เก็บเลเวลกันสะใจ

ถ้าเราไม่สามารถโน้มน้าวให้เด็กเลิกเล่นเกมส์ได้
เราก็ควรสอนให้เขาเล่นอย่างรับผิดชอบและปลอดภัย

เมื่อวันเสาร์ที่ 23 ม.ค. 53 หมึกเป็นตัวแทนโรงเรียนไปสอบคณิตศาสตร์ระดับประถมศึกษา (ความรู้ระดับ ป.6) ของ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา กรุงเทพมหานคร เขต1 (สพฐ. กทม. เขต1) ผลสอบออกมาแล้ว …

นักเรียนที่ได้รับคัดเลือกเป็นตัวแทน สพฐ. กทม. เขต1
ไปแข่งขันวิชาการระดับนานาชาติประจำปี 2553
รอบระดับประเทศ
วิชาคณิตศาสตร์ระดับประถมศึกษา (สาย1)

น้องหมึกก็ผ่านเข้ารอบ
และได้รับรางวัลเกียรติบัตร ระดับเหรียญทองแดง

จากรายชื่อที่ประกาศว่าผ่านเข้ารอบทั้งหมด 242 คน ในจำนวนนี้ได้รับรางวัลเกียรติบัตร 194 คน เกือบทั้งหมดที่สอบผ่านเป็นนักเรียนชั้น ป.5 - ป.6 มีนักเรียน ป.3 - ป.4 อยู่บ้างเหมือนกันแต่น้อยมาก นักเรียน ป.3 ที่สอบผ่านและได้รับเกียรติบัตรก็มีเพียง 3 คน ซึ่งหมึกก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

เจ้าตัวดีใจมากที่สอบผ่านและได้เหรียญทองแดง แต่ก็บอกฉันว่ารอบถัดไประดับประเทศคงจะผ่านยาก เพราะความรู้ระดับ ป.6 นั้น เกินชั้นเรียนของหมึกไป 3 ปี ฉันก็บอกว่าให้ทำดีที่สุด คิดซะว่าเป็นการหาประสบการณ์ไปเรื่อยๆ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

อีกรายการหนึ่ง คือ โครงการพัฒนาอัจฉริยภาพทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ของ สสวท. หลังจากที่ผ่านเข้ารอบแรกมาทั้งหมด 930 คน เมื่อเสาร์ที่ผ่านมา 30 ม.ค. 53 ก็ไป สอบคัดตัวรอบที่ 2 ผลสอบจะประกาศวันที่ 23 ก.พ. 53 (ลุ้นๆ)

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ระยะนี้นอกจากเรื่องงาน ฉันก็พัลวันอยู่กับหมึกเกือบตลอดเวลา เทียวรับเทียวส่ง ซื้อขนมไปรอ ช่วยสอนการบ้าน ช่วยติวโจทย์ ฯลฯ สังเกตดูหมึกก็ไม่ได้เครียดอะไร ค่อนข้างจะสบายๆ และสนุกกับการสอบแข่งขัน กระตือรือร้นมาก

ตารางเรียนของหมึกจะแน่นเฉพาะวันธรรมดา จันทร์ - พฤหัส เรียนติวที่โรงเรียนเลิกห้าโมงเย็น มีเฉพาะวันศุกร์หมึกจะเข้าไปกบดานอยู่ในศูนย์คุมองตั้งแต่ห้าโมงเย็น และจะทำโจทย์อยู่ในศูนย์คุมองพอใจ บางศุกร์กว่าจะยอมกลับบ้านก็เกือบสามทุ่ม ฉันนั่งรอจนหลับแล้วหลับอีก

วันเสาร์เป็น free day ไม่มีเรียนเลยว่างทั้งวัน ส่วนวันอาทิตย์มีเรียนเปียโน 1 ชั่วโมง ก็แทบจะเรียกได้ว่าว่างเช่นกัน

ฉันให้หมึกเรียนเปียโนเพื่อผ่อนคลาย แต่หมึกก็ตั้งใจและมีผลการเรียนก้าวหน้าไปได้ดี ตอนนี้เรียนระดับขั้นกลาง เจ้าตัววางแผนกับคุณครูเจไว้ว่า จะสมัครสอบ Piano Grade9 ของ Yamaha เดือนมีนาคม 2553 ที่จะถึงนี้ ช่วงหัวค่ำถ้าใครมาที่บ้าน ก็จะเห็นหมึกรัวนิ้วซ้อมเปียโนอย่างเอาจริงเอาจัง

หนังสือชุด เคหาสน์รัตติกาล (House Night) ที่เขียนโดย PC Cast and Kristin Cast เป็นนวนิยายเรื่องยาวแนว Romantic Paranormal ของสำนักพิมพ์เครืออมรินทร์ ที่อ่านแล้ววางไม่ลงจริงๆ ขอบคุณที่ให้ยืมนะปิ๊ก

เกมส์ Harvest Moon เวอร์ชันที่เล่นกับเครื่อง Wii เป็นเกมส์แนวทำสวนทำไร่ เลี้ยงสัตว์ ทำกับข้าว ขุดแร่ จีบสาว สร้างบ้าน แต่งงาน มีลูก หน้าปกเขียนว่าสำหรับเด็กอายุ 3+ แต่เด็กอายุ 33+ อย่างฉัน เล่นแล้วก็ติดหนึบเหมือนกัน ฉันกับหมึกเล่นเวอร์ชัน english อ่านเนื้อเรื่องไปก็ได้ฝึกภาษาด้วย

ตั้งแต่ขาเจ็บก็ไม่ได้ออกกำลังกาย ทำได้แค่ออกกำลังกิน แก้มเลยยุ้ยขึ้นมาแบบไม่แปลกใจ ตอนนี้ขาหายดี (เตะคนได้) เริ่มออกกำลังกายได้อีกครั้ง กำลังหัดเต้น Samba กับเครื่อง Wii ส่ายสะโพกสุดฤทธิ์สุดเดช

ทบทวนภาษาญี่ปุ่นให้ตัวเองด้วยวิธีใหม่ โดยรับอาสาไป สอนภาษาไทยให้คนญี่ปุ่น สัปดาห์ละ 2 ชั่วโมง วิธีนี้สนุกกว่าไปนั่งเรียนภาษาญี่ปุ่นเยอะเลย

กระดานหุ้นสัปดาห์นี้ หล่นฮวบฮาบจนไม่อยากจะมอง โดยเฉพาะ DTAC ต้องเรียกว่า “เหว” แต่ก็ยังใจแข็งไม่ยอมขาย เพราะเวลาน่าจะช่วยได้ (ความจริงแล้วเจ๊ก็ไม่ค่อยมั่นใจ)

งานที่ออฟฟิศ วุ่นวายเป็นปกติ เงินฝืดนิดหน่อยหมุนไม่ค่อยทัน (ปกติอีกเช่นกัน)

เพื่อนฝูง แทบจะไม่ได้โทรหาใครเลย

น้องหมึก ตัวติดกันเป็นตังเม รักกันเหลือเกินแล้ว

หลังเลิกเรียนฉันมักจะนั่งรอหมึกอยู่ใต้อาคาร เพื่อนๆ ของหมึกที่ไม่ได้เรียนพิเศษ และรอผู้ปกครองมารับ (แต่ผู้ปกครองยังมาไม่ถึง) ก็จะแวะมาทักทายฉันอย่างสม่ำเสมอ บางคนก็มานั่งทำการบ้าน บางคนก็มาชวนคุย บางคนก็มาขอให้เล่านิทาน พบบ่อยๆ ก็คุ้นเคยกัน

เมื่อตอนเย็นน้องเจไดเพื่อนห้องเดียวกับหมึก เอาการบ้านวิชาวาดรูปมานั่งทำข้างๆ แล้วขอให้ฉันช่วยระบายสี พร้อมทั้งสั่งว่า …

คุณป้าอย่าระบายสวยนะครับ เดี๋ยวคุณครูรู้ว่ามีคนช่วย
(วะเฮ้ย สนิทกันแค่ไหน มาเรียกว่าป้านี่มันเกินไป)

เจไดครับ คนที่อายุน้อยกว่าคุณแม่ เจไดเรียกว่าอะไร
(น้า ไง น้า ตอบว่า “น้า” ฉันลุ้นอยู่ในใจ)

รู้แล้วครับว่าเรียกอะไร แต่ถ้าไม่รู้ว่าอายุมากหรือน้อยกว่าคุณแม่ เจไดก็จะเรียกว่า “คุณป้า” หรือ “คุณลุง” เท่านั้น
(ที่บ้านสอนมาดีจริงๆ)

โอเค งั้นเรียกป้าน่ะดีแล้ว ไม่อยากเป็นลุง

คุณป้าครับ อย่าระบายสีสวยเกินไป
(เจไดยังห่วงการบ้าน)

เรียกแบบนี้ เดี๋ยวป้าช่วยระบายให้ออกนอกเส้นให้หมดเลย
(จัดปายยยยยยยยย)

พี่สาวที่อยู่ห่างไปทางใต้หลายร้อยกิโลเมตร โทรมาเล่าเรื่องผู้ชายที่คบหากันมาได้สามปี คนที่เพิ่งเลิกกันเมื่อไม่กี่วันมานี้ คนที่เธอเคยคิดว่าเป็นผู้ใหญ่และน่าจะไปกันดี เป็นเวลาสี่สิบนาทีที่ฉันได้ยินเสียงร้องไห้แจ่มชัดกว่าเรื่องราว ที่พอสรุปประเด็นความเสียใจได้ดังนี้ …

พี่รู้อยู่แก่ใจว่าผู้ชายคนนี้เอาเปรียบพี่
มันถึงเวลาที่ควรหยุดซะที

พี่อยากมีครอบครัว พี่อยากแต่งงาน
อารมณ์อยากแต่งงานกับใครสักคน กับความรู้สึกว่าต้องเป็นผู้ชายคนนี้ ไม่เหมือนกันนะคะพี่ ลองคิดดูดีๆ

พี่เสียดายเวลาสามปี
กลับตัวเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี พี่ควรดีใจนะคะที่มันไม่นานไปกว่านี้

พี่คิดว่าถ้าแต่งงานกันแล้วปรับตัวทุกอย่างก็คงจะดี
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้หลังแต่งงานหรอกค่ะพี่

พี่เหงา พี่เคยชินกับการมีเขา
ถ้าเขารู้ว่าพี่พูดอย่างนี้ ก็แพ้ตั้งแต่หน้าประตูแล้วพี่ เข้มแข็งนะคะ สักวันพี่จะอยู่ได้อย่างภูมิใจ โดยไม่ต้องมีใครเอาเปรียบพี่

ทำงานที่เดียวกันแบบนี้ พี่ไม่รู้ว่าจะมองหน้าเขายังไง
ถ้าต้องพบ อย่าหลบหน้า เพราะว่าพี่ไม่ได้ทำผิดอะไรในเรื่องงาน ทำตัวเป็นมืออาชีพ แล้วแยกแยะมันออกจากกัน เชิดหน้าไว้อย่าให้น้ำตาร่วงนะพี่

พี่ไม่ดีตรงไหน ทำไมกลายเป็นแบบนี้
คุณค่าของเราไม่ได้อยู่ที่เขามาเห็น เรามีคุณค่าในตัวเรา ไม่ว่าเขาจะเห็นหรือไม่ คนที่ไม่เห็นคุณค่าเราก็ต้องปล่อยไป อย่าโทษตัวเองนักเลย ก็แค่คนที่เข้ากันไม่ได้ บนโลกนี้มีเรื่องตั้งมากมายที่เหตุผลงี่เง่าจะตาย จะเสียเวลาหาทำไม มองไปข้างหน้าดีกว่าไหม

ตลอดเวลาที่คุยกัน ไม่ได้ยินพี่พูดถึง “รัก” สักคำ คล้ายๆ กับว่าอาลัยในเยื่อใย และครุ่นคิดถึงความคุ้นที่เคยมี ปิดท้ายด้วยความน้อยใจ ลองถามตัวเองดีๆ “พี่ยังรักผู้ชายแบบนี้?” ใช้อารมณ์น้อยๆ ใช้เหตุผลเยอะๆ คนที่อยู่ไกลๆ เอาใจช่วยนะพี่

นาฬิกาปลุกเราสองคนตรงเวลาทุกวัน … ตีห้าครึ่ง

ขั้นตอนก็เหมือนเดิมทุกวัน คือ ฉันลุกขึ้นไปกดนาฬิกาให้เงียบเสียง แล้วพาตัวเองไปหลับต่ออีกงีบเล็กๆ ที่เตียงของหมึก ล้มทับลงไปทำให้เตียงคับแคบ หอมแก้มและโอบกอดแน่นเกินจำเป็น จนเด็กผู้ชายรำคาญและพยายามผลักดันฉันออกไป เพื่อที่จะลุกจากเตียงไปแปรงฟันให้ได้

เหตุการณ์เช้าวันนี้ …

หมึกครับ Good Morning ตื่นได้แล้ว

Good Morning ครับคุณแม่

เช้านี้แม่มีคำถามหละ

ถามอะไรครับ

ทุกวันที่ตื่นขึ้นมาหมึกมีความสุขไหม?

มีครับ

บอกแม่หน่อยสิว่า อยากมีความสุขต้องทำยังไง?

ไม่ต้องทำอะไรก็มีความสุขอยู่แล้วนี่ มันมีเอง

เหรอ งั้นหมึกไปแปรงฟันเถอะ ขอบคุณครับ

ในชีวิตประจำวันที่แสนสงบและสันติ การที่เรารู้สึกไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองมีความสุขหรือไม่ อาจจะเป็นเพราะเราพยายามมากเกินไปที่จะทำอะไรสักอย่าง ให้ชีวิตมันหักเหจากความจำเจที่คาดเดาได้ ทั้งที่ความจริงแล้วเราก็มีความสุขดี แต่กลับพยายามสร้างปัญหา เพื่อที่จะได้มีอะไรแก้ไข มีอะไรที่ต่างไปให้ทำ

ฉันยังคงมีภาระประจำวันเหมือนเคย แต่ก็วุ่นวายในรูปแบบที่ “ไม่มีอะไรเดาไม่ได้” ทุกเรื่องจึงดูเหมือนง่ายและเป็นอัตโนมัติ

ฉันเลือกทำสิ่งที่สำคัญ และพยายามกีดกันคลื่นแทรก เพื่อรับฟังสัญญาณความต้องการของตัวเองให้ชัดขึ้น แต่ก็ยังไม่พบอะไรที่สำคัญ พอที่จะยึดถือมันเป็นแรงผลักดันให้ชีวิตในช่วงนี้ได้

แต่ละวันจึงผ่านไปอย่างสมบูรณ์แบบ
แทบไม่มีอะไรต่างไป

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

คุณโชคดีนะที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร เพราะฉันยังไม่รู้ว่าตัวเองอยากจะทำอะไร

มีกี่คนที่คุณรู้จักที่เอาแต่พูดว่า ”ฉันยังไม่ได้ทำสิ่งที่อยากจะทำเลย แต่ชีวิตก็เป็นอย่างนี้แหละ” ถ้าพวกเขาพูดว่ายังไม่ได้ทำสิ่งที่อยากจะทำ ก็แสดงว่าพวกเขารู้สิว่าตัวเองต้องการอะไร

[จากหนังสือ O Zahir]

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ฉันมีความสุขไหม - มี
ฉันรู้ไหมว่าตัวเอง “ควร” ทำอะไร - รู้
ฉันรู้ไหมว่าตัวเอง “อยาก” ทำอะไร - รู้

แล้วทำไมไม่ทำสิ่งที่อยากทำเสียเลย - ไม่รู้

แต่ละวันจึงผ่านไปอย่างสมบูรณ์แบบ
ด้วยการทำสิ่งที่ควรทำ

สุดสัปดาห์นี้คุณตาคุณยายเสนอห้องพักฟรีที่พัทยาให้ ฉันเลยหอบหิ้วลูกสาวกับลูกชายไปทะเล (เจ้าหมึก บริทเจท และ บีอาร์)

วันเสาร์ออกจากบ้านเจ็ดโมงเช้า แค่เก้าโมงก็ไปถึงพัทยา ในรถเนี่ยถ้าไม่จับแยกคนนึงมานั่งข้างหน้า ปล่อยให้อยู่สามคนข้างหลัง ก็ส่งเสียงดังตลอดเวลา เล่นสนุกกันเหมือนจะไม่มีวันแบตหมด

เดี๋ยวนี้ถนนหนทางสะดวก เพียง 2 ชั่วโมง ก็สามารถหลบหลีกความวุ่นวาย ไปอยู่ริมทะเลในวันที่แดดจ้าฟ้าใส หย่อนกายลงในเตียงผ้าใบ อ่านหนังสือเคล้าคลอลมทะเลเย็นสบาย ปล่อยใจไปกับความสุขที่ธรรมชาติมอบให้

เด็กๆ เล่นน้ำกันวันละสองรอบทั้งเช้าทั้งบ่าย ไม่ยอมขึ้นจากน้ำกันง่ายๆ

สุดสัปดาห์ที่หมดไปกับการนอนอ่านหนังสือริมทะเล และมองเด็กๆ เล่นกันอย่างสนุกสนาน สุดสัปดาห์ที่สุมงานไว้บ้าน และไม่คิดทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน กลายเป็นสุดสัปดาห์ที่ฉัน … สุดแสนผ่อนคลาย

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

บางสิ่งบางอย่างหรือบางคน
ที่เมื่อเราติดต่อสัมพันธ์ด้วยแล้วจะค่อยๆ เข้ามาอยู่ในใจเรา
จนเราไม่เป็นอันทำอะไร

การณ์เช่นนี้อาจเป็นได้ทั้ง
สภาพของความศักดิ์สิทธิ์ และ สภาพของความบ้าคลั่ง

[โฟบูร์ก แซงต์แปส์]

ปล. ฉันหยิบหนังสือแบบนี้ไปทะเล … ได้ไงวะ?